บทที่1.วิคเตอร์ มารินกับปฏิบัติการฉุดสะท้านเมือง... งานฉลองวิวาห์ยิ่งใหญ่อลังการเกิดขึ้นที่โรงแรมหรูกลางกรุง ด้านข้างตัวอาคารขนาบริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศดูละมุนละไมงดงามไปด้วยแสงไฟที่จัดแบบอลังการ ลานจอดรถมีรถยนต์นำเข้าหรูๆ หลายร้อยคัน จอดจนเต็มลาน เพราะนั่นคือรถยนต์ของบรรดาแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญมาเป็นสักขีพยานในงานฉลองสมรสระหว่าง ฑิฆัมพร หทัยวรรณบุตรสาวคนเดียวของนักการเมืองคนดัง กับหนุ่มต่างชาติดีกรีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย เมื่อฮิวล์ ลีมัสเป็นบุตรชายคนกลางของเจ้าของสายการบินชื่อดังลีมัสแอร์ไลน์ ชายหนุ่มควบตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของลีมัสแอร์ไลน์ แสงไฟสว่างมะลังมะเลืองสว่างทั่วทุกพื้นที่ ทุกแห่งหนถูกประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้นานาชนิด ดอกไม้ช่อใหญ่ๆ ล้วนแล้วแต่ถูกนำเข้ามาจากต่างประเทศส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล สร้างบรรยากาศอ่อนหวานให้แก่งานในค่ำคืนนี้เป็นยิ่งนัก นักข่าวทั่วทุกสารทิศแห่มารวมตัวกันหน้าห้องโถง เพื่อรอช่วงเวลาสำคัญ คือการที่เจ้าสาวแสนสวยในค่ำคืนนี้ปรากฏตัวขึ้นมา เหนือบันไดวนสีงาช้าง... แสงแฟลชสว่างวาบๆ ขึ้นทุกเสี้ยววินาที เนื่องจากทุกพื้นที่มีแต่คนเด่นคนดัง ทีมการ์ดต่างทำหน้าที่ด้วยความแข็งขัน พวกเขาพร้อมอำนวยความสะดวกให้แขกผู้มีเกียรติทุกผู้ทุกคน เพราะทุกผู้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณงานล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลสำคัญ ฐานะเป็นผู้มีอันจะกินมีหน้ามีตาทางสังคม ฮิวล์ชะเง้อคอมองด้านบนดวงตาเป็นประกาย วันที่เขารอคอยมาเกือบ 7 ปีมาถึงในที่สุด ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฑิฆัมพรจะยอมใจอ่อนในนาทีนั้น เธอตอบตกลงแต่งงานเมื่อเขาตัดสินใจขอเธอในวันหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศเป็นใจ ฮิวล์ดีใจสุดๆ เขารีบเนรมิตงานแต่งงานแบบเอ็กซ์คลูซีฟ ทุ่มเทไม่อั้นงบประมาณเพื่อเนรมิตงานแต่งงานขึ้นมาให้ได้เร็วที่สุด ทีมงานวิ่งกันขาขวิดเพื่อทำทุกอย่างให้ได้อย่างที่ฮิวล์ต้องการ เมื่อมันทั้งโปรโมทชื่อเสียงบริษัทเวดดิ้งของตัวเองไปทั่วโลกและได้ค่าตอบแทนจนเกินคุ้ม ภายในห้องเตรียมตัวเจ้าสาวฑิฆัมพรนั่งกุมมือนิ่งๆ บนเก้าอี้บุนวมเนื้อนุ่ม หน้าหวานมีร่องรอยไม่สบายใจ เธอยังมีความกังวลใจบางอย่างและมันรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่วันนี้เป็นวันสำคัญของตัวเองแท้ๆ เธอน่าจะปลื้มปีติกับอนาคตสวยหรูในภายภาคหน้าของตัวเองแต่...เธอกลับรู้สึกหนักหน่วงในอก มันอึดอัดและมืดมน ฮิวล์ ลีมัสเป็นเพื่อนชายคนเดียวที่เธอให้ความสนิทสนมมากกว่าใครทุกคนที่เขามาในชีวิต จนเธอคิดว่าจะสามารถรักเขาได้ในอนาคต ถ้า...ถ้าไม่มีเงาลางๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ติดตามเธอมาตลอด ตามติดเธอเหมือนเงาของตัวเอง ไม่ว่าจะพยายามลบพยายามลืมเท่าไร! มันก็ไม่สามารถทำได้เลยซักครั้ง รู้สึกเหมือนกับว่ามันจะดีดกลับมาและสะท้อนกลับไปกลับมามากขึ้นนับเท่าทวี วิคเตอร์ มารินชายที่เป็นอดีตสำหรับเธอ เขาเป็นรอยด่างในชีวิตแรกรุ่น เมื่อเขาคือผู้ชายคนเดียวที่เธอยกหัวใจให้ทั้งดวง แต่เขาผู้นั้นกลับผลักไสเธอออกไปจากชีวิตเขา เพียงเพราะเธอยังเป็นเด็ก ไร้รูปทรงอะร้าอร่ามอย่างที่เขาปรารถนาและต้องการ... อดีตไกลโพ้น นาน...นานมากและเธอไม่อยากจะจดจำเอาไว้ซักนิด หากไม่เป็นเพราะว่าเธอและเขาย้อนกลับมาเจอกันอีกครั้ง โดยบังเอิญ! บนสายการบินของลีมัสแอร์ไลน์ที่เธอใช้โดยสารกลับบ้าน ตอนที่เรียนจบ เหตุการณ์ในครั้งนั้นยิ่งย้ำเตือนเธอ มันทำให้เธอมั่นใจว่าในหัวใจของเขาไม่เคยมีเงาของเธอซ่อนอยู่เลย เป็นเพราะ...วิคเตอร์จำเธอไม่ได้! และเขาทำท่าทางพึงพอใจอย่างมาก เธอจนแสดงอาการออกมาให้เห็นโจ่งแจ้ง อาการกะลิ้มกะเหลี่ยของผู้ชายยามที่เจอสาวสวยถูกใจ เขาเป็นหนุ่มเสเพลที่เธอพยายามจะลืม นับตั้งแต่ถูกสลัดทิ้งแบบไร้เยื่อใยในสมัยแรกรุ่น เธอจำเขาได้ไม่มีทางลืม วิคเตอร์ มาริน! เธอเปลี่ยนตัวเองหลายอย่างหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น นับตั้งแต่ควบคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนัก มั่นออกกำลังกายเป็นประจำให้รูปร่างออกมาสมบูรณ์พร้อม หลายปีเหมือนกันสำหรับลูกเป็ดขี้เหร่จนกลายเป็นสาวสะพรั่งเฟอร์เฟค ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ไม่สามารถหารอยตำหนิในตัวเธอเจอ ฑิฆัมพรจำได้ทุกประโยคที่วิคเตอร์ถามเธอ ระหว่างการเดินทางและท่าทางอย่างนั้นยิ่งทำให้เธอยิ่งอยากถอยห่างวิคเตอร์มากขึ้น...เพราะมันย้ำเตือนถึงอดีตแสนนานที่เธอต้องการจะลืม “สวัสดีคนสวย เดินทางคนเดียวเหรอครับ?” เสียงทุ้มๆ เอ่ยถามใกล้ๆ ฑิฆัมพรจึงเงยหน้าขึ้นจากการอ่านหนังสือแมกกาซีนในมือ เธอเหลือบสายตามองอีกฝ่าย ก่อนจะตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อผู้ชายที่นั่งด้านข้างคือคนที่เธอจำฝังใจ... “ค่ะ...” เธอตอบช้าๆ หลังปรับความตื่นตะลึงลงจนสำเร็จ รีบเสก้มหน้าหลบ ตัดความสนใจเขาทั้งที่ภายในหัวใจเต้นโครมคราม!!

วิคเตอร์ปรายตามองทรวดทรงองเอวของสาวสะคราญด้านข้างตามันวับ ผิวเนื้อเธอเนียนละเอียดสีขาวอมชมพูระเรื่อ พวงแก้มอิ่มย้อยน่าฝังปลายจมูกสูดกลิ่นหอมๆ พวงผมสลวยเงางามน่าสัมผัส มันยาวสยายละแผ่นหลังคลอเคลียกรอบหน้าดูงดงามจับตา สายตาคมดุไล่มองละเรื่อยจากวงหน้าหวานฉ่ำ จนสายตาเริ่มลงต่ำถึงทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมสีขาวสะอาด เรียวขายาวๆ ใต้กางเกงผ้ายืดแนบเนื้อ รวมๆ แล้วเธอต้องตาและกำลังจะต้องใจ “ไปเที่ยวหรือไปทำงานกันครับ” คำถามต่อมาแทบทำให้ฑิฆัมพรแทบจะหมดความอดทน เขาจำเธอไม่ได้แม้แค่เสี้ยวธุลีดิน จึงไม่เคยรู้ความเป็นไปของเธอเลยซักนิด ผิดกับเธอที่รู้ทุกอย่างในชีวิตเขานับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ปากของเธอบอกว่าเกลียดเขาสุดหัวใจ แต่ก็ไม่วายติดตามข่าวสารการดำเนินชีวิตเขามาตลอด ไม่ว่าวิคเตอร์จะขยับตัวทำอะไรเธอย่อมรู้ แต่...กับเธอเอง เขาลืมลืมสนิท แค่ลืมไม่พอ...สำหรับเขา ที่สำคัญเธอหายไปจากการวนเวียนรอบตัวเขา เขาก็ยังไม่รู้ หลังจากนั้นเธอพยายามตัดใจจากเขา ทางเดียวที่จะลืมวิคเตอร์ได้...เธอจะต้องไม่เห็นเขาสักระยะ หญิงสาวจึงตัดสินใจสินเหินฟ้าไปเรียนต่อต่างประเทศ เพื่อลืมความหลังเกี่ยวกับเขาให้หมดไปจากใจ (แค่คิดทำไมได้หรอกนะ แต่ขอหนีไปตั้งหลักไกล... เก็บหัวใจช้ำๆ กลับคืนเมื่อคนที่เธออยากให้เขาไม่ต้องการหรือเหลียวแล) “เรียนค่ะ” เสียงตอบเรียบกริบ รีบหยิบหนังสือแมกกาซีนตรงช่องด้านหน้าขึ้นมาเปิดแบบผ่านๆ เพื่อแสดงให้เขารู้ว่าเธอต้องการอยู่ในความสงบส่วนตัว วิคเตอร์งันไปเลยกับปฏิกิริยาตอบรับจากฝ่ายตรงข้าม เป็นไปได้หรือ? เป็นได้ไงว่ายังมีผู้หญิงคนไหนบนโลกใบนี้ที่จะไม่สนใจเสน่ห์ร้อนแรงของวิคเตอร์ มาริน! ก็ในเมื่อนับตั้งแต่เติบโตจนเป็นหนุ่มฉกรรจ์และเริ่มมีความสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิง ยังไม่มีผู้หญิงคนไหนทานเสน่ห์ของเขาได้สักคน แต่...ตอนนี้มันเกิดขึ้นแล้ว กับผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ เธอไม่สนใจเขาไม่พอ ยังทำท่ารำคาญใส่...เป็นไปได้หรือ?... ความสับสนเกาะอยู่ในหัวใจ จนทำให้เขาอยากเอาชนะเธอเพิ่มขึ้น เพื่อพิสูจน์ให้เธอรู้...ไม่มีสิ่งไหนบนแผ่นดินจะหนีเขาพ้นหากเขาต้องการ ให้มันรู้ไปสิว่า วิคเตอร์ มารินจะพ่ายแพ้ให้แก่ผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว สองมือยกขึ้นกอดอกพุ่งสายตาไปที่เธอแบบเจาะจง เขาแสดงออกโจ่งแจ้งแบบนี้ดูซิว่าเธอจะไม่หวั่นไหวบ้างให้มันรู้ไป... ฑิฆัมพรถอนใจเฮือก กะพริบเปลือกตาถี่ๆ เมื่อตนเองตกอยู่ในภวังค์ความหลังเสียนาน ก่อนที่จะสะดุ้งเฮือก!! เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายในส่วนนอกห้องที่ทีมงานแต่งหน้าแต่งตัวเกาะกลุ่มคุยกันอยู่ เสียงกรีดร้องก้อง เสียงโต๊ะตัวใหญ่ๆ ล้มตึงตัง!! ความสงสัยทำให้เธอนั่งไม่ติด รีบหยัดกายลุกขึ้นยืน สองมือเล็กหอบชายกระโปรงฟูฟ่องขึ้นไว้ในอ้อมแขน รีบสาวท้าวเร็วๆ ตรงไปยังบริเวณที่เกิดเสียงดังเพื่อดูให้เห็นกับตาตัวเอง มันเกิดอะไรขึ้น? “คุณพระ!” เธออุทานออกมาเสียงแผ่วๆ รีบผวาหลบ กลางห้องกว้างเต็มไปด้วยกลุ่มชายฉกรรจ์สวมผ้าคุมศีรษะสีดำสนิทนับ10ชีวิต มีอาวุธครบมือ แสงสีเงินสะท้อนวิบวับเขาตา เมื่อมัจจุราชสีดำมะเมื่อมในมือเขาเหล่านั้นยกขึ้นเตรียมความพร้อม หากมีคนใดคนหนึ่งในกลุ่มกล้าขัดขืน “น้องฟ้าหลบไปค่ะ โจร! โจรปล้นค่ะ” ทีมงานคนหนึ่งในกลุ่มเหลือบมองเห็นเธอเข้าพอดี ความหวังดีจึงทำให้หล่อนตัดสินใจตะโกนบอก สายตานับสิบคู่หันมามองที่เธอเป็นตาเดียว “ไปจับเธอมา...” เสียงเข้มๆ ของชายคนหนึ่งด้านหลังชายฉกรรจ์นับสิบร้องสั่งเสียงก้องกังวาน ฑิฆัมพรตะแคงหูฟังด้วยความตั้งใจ เมื่อน้ำเสียงนั้นคุ้นหูเธอยิ่งนัก จนเมื่อชายหนุ่มผู้นั้นเดินฝ่าออกมาจากกลุ่มชายฉกรรจ์เธอจึงยิ่งตกใจมากขึ้น “วิคเตอร์!” “ครับ ผมเอง...สบายดีไหมครับนางฟ้า” “คุณกำลังทำบ้าอะไรวิคเตอร์! เล่นพิเรนทร์อะไรแบบนี้ ทำทำไมคะ? คนอื่นเขาแตกตื่นและเดือดร้อนนะคะ ดูซิตกใจหน้าซีดกันเกือบหมด ฟ้าไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับคุณหรอกนะ ใกล้จะถึงช่วงเวลาสำคัญแล้วด้วย คุณคงลืมไปแล้วว่า... วันนี้ฟ้ากำลังจะแต่งงานกับฮิวล์” เธอปล่อยชายกระโปรงลงจากอ้อมแขน เดินช้าๆ เข้าไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มอย่างองอาจ ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีหวานขยับต่อว่าแบบไม่ไว้หน้าและดวงตากลมโตจ้องมองหน้าคร้ามคมอย่างไม่คิดจะหลบหลีก แสดงให้เขารู้...เธอไม่ได้กลัวอำนาจมากมายของเขาซักนิด

“ฮ่าๆ...” วิคเตอร์หัวเราะร่า เขาโบกมือไล่เหล่าชายฉกรรจ์ ทอดสายตามองดวงหน้าหวานที่แต่งเติมจนสวยหาที่ติไม่ได้ ตาไม่กะพริบ ดวงตาคมดุเปล่งประกายร้อนแรง ก่อนที่จะแสยะยิ้มเย้ยหยันฑิฆัมพร “แค่จะ...ครับคนสวย แต่คุณยังไม่ทันได้แต่งงาน คุณคงหลับยังไม่ตื่นนะนางฟ้า...สถานการณ์ตรงหน้านี่ยังไม่ชี้ชัดหรือว่าคุณหมดสิทธิ์คิด ผมจะช่วยคุณเองนะ งานวันนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกครับ เพราะคุณต้องไปกับผม! ปล่อยให้ไอ้หมอนั่นมันหน้าแหก อยู่กับงานแต่งงานสั่วๆ ที่มันรีบร้อนจัดขึ้นมาบนความไม่พอใจของผม ตามสบาย...” “ไม่! ฟ้าไม่ไปกับคุณ คุณจะไปตายที่ไหนก็ไปเลยวิคเตอร์ เราสองคนอยู่บนเส้นทางที่ขนานกัน ไม่มีทางมาบรรจบกันอยู่แล้ว อย่ามาลากคนไม่เกี่ยวข้องเขาไปมีส่วนร่วมกับคุณด้วยเลย มันไม่สนุกหรอกนะ” “คุณไม่มีสิทธิ์มาไล่ผมนะนางฟ้า! และผมก็ไม่ได้ให้คุณออกความคิดเห็น สิ่งที่ผมต้องก็การคือ...ให้คุณปฏิบัติตาม ไม่เช่นนั้นผมจะสั่งให้คนของผมถล่มงานวิวาห์ของคุณให้ยับ คุณก็น่าจะรู้ว่าผมทำได้...ใช่ไหม?” วิคเตอร์เอ่ยยิ้มๆ ดวงตาคมดุโชนแสงและมันเหี้ยมเกรียมจนเธอรู้สึกสะท้านในหัวใจ มาเฟียหนุ่มคาสโนว่าหน้าหยกหัวใจทรนง เป็นสมญานามของ วิคเตอร์ มาริน “บ้า! คุณต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คุณคิดจะทำอะไรกันแน่คะ” “ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม? คุณหนีผมไม่พ้นหรอกน่า ไอ้หมอนั้นมันไม่มีปัญญาปกป้องคุณหรอก มันต้องคนอย่างผมสิ ถึงจะดูแลคุณให้ปลอดภัยได้ ไม่ใช่ไอ้หน้าอ่อนฮิวล์” “ชิ! ฟ้าไม่เคยต้องการ การดูแลจากมาเฟียแบบคุณ ฟ้าเป็นแค่คนธรรมดาใช้ชีวิตแบบคนปกติ ไม่เคยมีใครปองร้ายฟ้ามาก่อนในชีวิต เพราะฉะนั้นฟ้าไม่เคยต้องการคุณ” เธอกดเสียงต่ำ เอ่ยบอกชายหนุ่มหน้าด้านตรงหน้า “คุณรู้อนาคตได้ยังไงคนสวย ผมนี่สิถึงจะเหมาะกับคนอย่างคุณ ไม่ใช่ไอ้หมอนั่นที่เหยาะแยะอ่อนปวกเปียก” วิคเตอร์ก็ยังไม่วายแควะฮิวล์อีกจนได้ “เห้อ! มันก็เข้ารอยเดิมอีกนั่นแหละคะ คุณจะดื้อฝืนไปเพื่ออะไรกัน ฟ้าบอกคุณกี่ครั้งแล้วคะ เราไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้! ฟ้าไม่ชอบชีวิตที่ต้องเสี่ยงอันตราย ฟ้าอยากเป็นคนธรรมดา เข้าใจไหมคะ?” “ผมรู้และผมกำลังพยายามทำสิ่งนั้นเพื่อคุณอยู่ คุณก็ไม่เคยสนใจนี่ แต่...อย่ามาถ่วงเวลานางฟ้า! ไปกับผมดีๆ อย่าต้องให้ผมใช้กำลัง คุณก็น่าจะรู้ว่าผมทำได้!” เขาเอ่ยเสียงเคร่ง มองเธอแบบรู้ทันเมื่อฑิฆัมพรไม่ค่อยต่อประโยคกับเขามากนัก แต่วันนี้เธอกับชวนเขาพูดวนไปวนมา “ไม่!” “ลงมือ!” วิคเตอร์ไม่ฟังเสียงใครอีกต่อไป เขาสั่งทีมงานลงมือปฏิบัติตามแผนเดิม โดยการทำให้งานวิวาห์ล้มเลิกไปเพราะไร้เจ้าสาวในงานแต่งงาน “ว้าย!...อกอิแป้นจะแตก เกิดอะไรขึ้น?” เสียงกระเทยร้องวี้ดว้าย เมื่อชายฉกรรจ์นับสิบกันตัวพวกเขาออกห่างๆ จากเจ้าสาวแสนสวย การ์ดหน้าเหี้ยมเริ่มลงมือตามแผน เขาผลักดันผู้ไม่เกี่ยวข้องทุกคนเข้าไปในห้องแต่งตัว โดยใช้อาวุธประจำตัวข่มขู่ จนคนพวกนั้นได้แต่หุบปากเงียบไร้เสียงกรีดร้องโวยวาย “หุบปากให้สนิท ถ้าไม่อยากให้ร่างกายมีรูเพิ่มขึ้นมาบนตัวอีกรูสองรู ก็อย่าได้ส่งเสียงออกมาเป็นอันขาด ประเดี๋ยวฉันจะตกใจ จนเผลอทำเหนี่ยวไกปืน จนปืนลั่นใส่พวกคุณทุกคน มันจะตายแบบไม่รู้ตัว” สาวแท้สาวเทียมถูกมัดมือมัดปาก ผูกโยงรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ และจับยัดเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะปิดงับประตูลงเป็นการอำพราง ประตูด้านนอกถูกปิดสนิท ก่อนกลุ่มคนแปลกหน้าจะเร้นกายสลายหายไปดังกลุ่มควัน “อย่ามาแตะต้องตัวฟ้านะวิคเตอร์!” “ผมจะทำ ทำมากกว่าแตะอีกคนสวย” “อย่า...อย่าเข้ามานะ! ไม่อย่างนั้นฟ้าจะร้องให้คนอื่นเข้ามาช่วย” “คุณห้ามผมไม่ได้หรอกนางฟ้า จะฝืนไปทำไมกันอีกครับ” “ไม่นะวิคเตอร์ คุณทำแบบนี้กับฟ้าไม่ได้!” ฑิฆัมพรร้องห้ามเสียงสั่น เธอเกร็งตัวเตรียมพร้อมหากเขาเข้ามาถึงตัวก็จะสู้สุดตัว ไม่ยอมให้ถูกพาตัวไปง่ายๆ ยังไงก็ขอสู้สุดฤทธิ์ถึงรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางสู้เลยก็เถอะ “ผมทำมันลงไปแล้วนางฟ้า ไม่มีอะไรหรือใครในโลกนี้ที่สามารถห้ามผมได้” มุมปากของเขาแสยะยิ้มยียวน เดินย่างสามขุมเข้าไปช้อนอุ้มฑิฆัมพรหน้าตาขึงเครียด โดยกลุ่มชายฉกรรจ์เป็นคนคอยดูต้นทางเคลียร์พื้นที่ให้ปลอดโปร่ง “ปล่อย! ปล่อยนะ” เธอฝืนดิ้นแม้จะถูกอ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ “ผมจะปล่อยคุณบนเตียงของผมเท่านั้นนางฟ้า คุณยังไม่ต้องรีบก็ได้ครับ ยังไงคุณก็หนีผมไม่พ้น หึๆ...คุณเสร็จผมแน่ๆ!” วิคเตอร์กระซิบเสียงปร่า ร่างกายตื่นเพลิดเมื่อนึกถึงเรือนกายขาวผ่องของฑิฆัมพรกลางเตียงใหญ่ โดยมีร่างกายของเขาคร่อมทับ “บ้าที่สุด! คุณมันคนบ้า และไม่มีทางที่ฟ้าจะยอมคุณง่ายๆ ถ้าคุณทำทุเรศๆ แบบนั้นฟ้าจะกัดลิ้นตาย คอยดู!” “จะตายแบบทรมานทำไมกันครับ สู้ขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกับผมดีกว่าเยอะ สนุกๆ สบายๆ ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะก้องกังวานเสียดแทงอารมณ์โกรธของเธอเหลือเกิน จนนึกอยากจะฆ่าวิคเตอร์ให้ตายคามือหากเธอมีโอกาส หญิงสาวสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ปล่อยให้เขาได้มีชีวิตอยู่ให้หนักแผ่นดิน คนชั่วๆ เอาแต่ใจตัวเองแบบเขา อยู่ไปก็รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น เขาทำตัวอยู่เหนือทุกสิ่ง ไม่สนด้วยซ้ำว่าใครจะรับผลการกระทำของเขาบ้าง แค่ได้ในสิ่งที่ตัวเองพอใจแค่นั้นพอ!