บ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์ "แอ้ๆ" เสียงเด็กหญิงตัวน้อยที่พึ่งตื่นและกำลังพลิกคว่ำพลิกหงายเล่นอยู่บนเปลเมื่อตื่นมามองไม่เห็นใครก็ส่งเสียงเล็กๆแหลมๆร้องอ้อแอ้ เพื่อเป็นการบอกให้รู้ว่าหนูตื่นแล้วน้า..และก็กำลังหิวอยู่ด้วยพลอยไพลินเมื่อได้ยินเสียงลูกร้องก็รีบละกิจกรรมทุกอย่างเดินมาหาเจ้าก้อนกลมอย่างรวดเร็ว "ตื่นแล้วหรอคะคนเก่ง หิวแล้วล่ะสิ" พลอยไพลินที่กำลังจ้องมองยัยหนูแพรชมพูที่ยัดกำปั้นอวบๆเข้าปาก ก็รีบยกยัยหนูออกมาจากเปลเมื่อเห็นแม่ยกตัวเองออกมาจากเปลก็ละจากกำปั้นหันมาส่งยิ้มให้แม่แทนและก็รีบตะกุยไปที่ทรวงอกของผู้เป็นแม่พร้อมส่งเสียงเอิ้กอ้ากชอบใจที่รู้ว่าจะได้กินนมอุ่นๆจากเต้าแล้ว "หนูหิวมากเลยใช่มั้ยคะชมพู ชมพูจ๋า ยิ้มให้แม่ก่อนเร็วคนเก่ง" พลอยไพลินหยอกล้อลูกเล่นก่อนที่จะให้กินนมเด็กหญิงก็น่าจะอยากเล่นกับแม่ด้วยก็ส่งเสียง อ้อแอ้เอิ้กอ้ากใหญ่ แต่มือก็จ้องแต่จะตะปปไปที่นมอย่างเดียวพลอยไพลินเลยเปิดเต้าอวบอิ่มให้เจ้าก้อนกลมได้ดูดก่อนที่เสียงหัวเราะของลูกน้อยจะกลายเป็นเสียงร้องแทน ระหว่างที่ยัยหนูชมพูดูดนมคนเป็นแม่แม่อยู่นั้นมือทั้งสองข้างก็คอยประคองนมเต้าที่ดูดเอาไว้กลัวว่ามันจะหายไปไหน...พอเห็นแม่มองก็หยุดดูดแล้วฉีกยิ้มให้แม่เล็กๆแล้วกลับไปดูดต่อ "หมาน้อยแม่นี่ทะเล้นจริงๆเลยนะคะ" พลอยไพลินพูดพร้อมกับยิ้มให้กับอาการทะเล้นของลูกสาวตนเองยิ่งเธอมองหน้าลูกสาวตัวน้อยของตัวเองเมื่อไร ภาพชายที่อยู่ในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวตลอด เพราะลูกสาวของเธอหน้าตาช่างเหมือนกับคนเป็นพ่อเหลือเกินจนไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเธอยังลืมความรู้สึกที่มีให้เค้าคนนั้นไม่ลงจริงๆแม้เลือกที่จะหนีเขามาเองก็ตามแต่ยิ่งพยายามลืมมันกลับจำได้ทุกฉากทุกตอนที่เคยอยู่ด้วยกัน ป่านนี้เขาคงแต่งงานกับคนที่เหมาะสมอยู่กันอย่างมีความสุขแล้วละมั้งถึงเธอพึ่งจะรู้ตัวว่าท้องหลังจากหนีเขามาแล้วแต่เธอก็ไม่ได้คิดจะเรียกร้องอะไรมีลูกเป็นตัวแทนของเขาก็พอใจแล้วเธอไม่กล้าเอื้อมมือไปฉุดให้เขาต่ำลงมากับเธอหรอก ....เมื่อยัยหนูตัวกลมกินนมเสร็จพลอยไพลินก็เดินอุ้มลูกใส่รถเข็ญมานั่งที่สวนตรงระเบียงข้างๆบ้านพลอยไพลินทำระเบียงข้างบ้านให้เป็นสนามหญ้าที่มีต้นไม้ดอกไม้ร่มรื่นสวยงามนี้ไว้ให้ลูกสาวเธอโดยเฉพาะ ทุกๆวันตอนเย็นหลังจากที่ยัยหนูตื่นแล้วเธอจะพายัยหนูมานั่งเล่นที่ระเบียงข้างบ้านประจำเพื่อที่จะให้หนูน้อยชมพูได้มองต้นไม้สีเขียวๆและเธอก็จะได้มานั่งผ่อนคลายที่สนามหญ้าด้วย พื้นที่สีเขียวนี้ดูท่ายัยหนูตัวกลมจะชอบเป็นพิเศษเพราะพาเดินเล่นตรงนี้ทีไรอารมณ์เจ้าก้อนกลมก็จะดีขึ้นเอามากๆพาคนเป็นแม่พลอยได้ยิ้มอารมณ์ดีไปด้วย "พี่พลอยคะโทรศัพท์ค่ะ" ลูกแก้ววิ่งเอามือถือมาให้พลอยไพรินในขณะที่กำลังนั่งอยู่ตรงระเบียงกับยัยหนูชมพูเมื่อลูกแก้วเห็นว่าเป็นเบอมือถือของแม่น้อยที่บ้านเด็กกำพร้าเธอจึงรีบวิ่งเอามาให้คนเป็นพี่สาว "ขอบใจจ่ะ" พลอยไพลินรับมือถือมาแล้วรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าใครโทรมาเพราะเธอเองก็คิดถึงแม่พระคนนี้ที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน "สวัสดีค่ะแม่น้อย คิดถึงลูกสาวคนนี้มากเลยต้องโทรมาหาใช่มั้ยคะ" พลอยไพลินพูดหยอกล้อกับแม่น้อยของเธอเป็นประจำเธอจะดูทะเล้นและขี้อ้อนเฉพาะเวลาที่ได้อยู่และได้คุยกับแม่น้อยของเธอเท่านั้นยากที่ใครจะได้เห็นเธอภาพนี้ "ได้ค่ะ เดี๋ยวพลอยจะรีบไปหาแม่นะคะ" ใบหน้านวลเริ่มถอดสีเมื่อได้ยินเรื่องบางอย่างกับแม่น้อยของเธอ "ลูกแก้วเดี๋ยวพี่ฝากชมพูหน่อยนะ พี่จะไปหาแม่น้อย" หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จพลอยไพรินก็รีบเดินมาหาลูกแก้วด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักจนคนเป็นน้องจับสังเกตได้ "มีอะไรหรือป่าวคะพี่พลอย สีหน้าไม่ดีเลย" ลูกแก้วเมื่อเห็นสีหน้าของพลอยไพลิน เธอก็เริ่มใจไม่ดี "ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอกจ่ะ เดี๋ยวพี่มานะ" พลอยไพลินพยายามฉีกยิ้มเพราะเธอไม่อยากบอกอะไรกับลูกแก้วตอนนี้ให้น้องเธอเป็นกังวล .....เมื่อคุยกับลูกแก้วเสร็จพลอยไพลินก็รีบขบรถออกไปหาแม่น้อยที่บ้านเด็กกำพร้าทันทีลูกแก้วรู้ว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่ๆเพราะไม่งั้นพี่สาวของเธอคงไม่รีบออกไปขนาดนี้ แต่เมื่อพลอยไพรินบอกว่าไม่ได้ร้ายแรงอะไรเธอจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะไม่อยากก้าวก่ายเธอคิดว่าถ้าพลอยไพลินอยากบอกก็คงบอกเองเมื่อคิดได้ดังนั้นลูกแก้วจึงนั่งเล่นกับยัยหนูชมพูต่อ ...ลูกแก้วเป็นเด็กกำพร้าอยู่ที่เดียวกับพลอยไพลินพอพลอยไพลินเรียนจบก็ทำงานเป็นพยาบาลอยู่ที่กรุงเทพเมื่อพลอยไพลินกลับมาเยี่ยมแม่น้อย เลยเจอกับลูกแก้วซึ่งเรียนจบม.6 พอดี พลอยไพลินเลยอาสาที่จะส่งลูกแก้วเรียนเองโดยให้ไปอยู่กับเธอที่กรุงเทพจนเรียนจบบัญชีและได้งานทำที่บริษัทที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง ....แต่เมื่อพลอยไพลินกลับมาอยู่ที่บ้านนอกกะทันหันเธอจึงขอตามมาอยู่ด้วยทั้งที่พลอยไพลินไม่อยากให้ลูกแก้วเสียงานที่ดีที่กำลังทำอยู่ตอนนี้แต่ตัวลูกแก้วเองก็ยืนยันว่าจะมาอยู่ด้วยให้ได้เพราะเธอติดพลอยไพลินและอยากดูแลพลอยไพลินตอบแทนที่ส่งเธอเรียนจนจบและเนื่องจากพลอยไพลินเปรียบเสมือนพี่สาวของเธอไปแล้วเธอจึงปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าพี่พลอยอยู่ที่ไหนต้องมีลูกแก้วอยู่ที่นั่น ....ลูกแก้วช่วยงานพลอยไพลินในร้านซักรีดและยังช่วยเลี้ยงยัยหนูและตอนนี้เธอเองก็รับงานทำบัญชีเป็นฟรีแลนซ์ด้วยเธอบอกกับพลอยไพลินว่าเธออยากทำงานเยอะๆจะได้มีเงินช่วยเหลือน้องที่บ้านเด็กกำพร้าและเอาไว้ดูแลยัยหนูชมพูด้วยถึงกิจการซักรีดของทั้งสองคนจะไปได้ดีมีรายได้พออยู่พอกินและเหลือเก็บแต่ลูกแก้วก็ชอบทำงานเสริมอยู่ดี ...แม้นพี่สาวของเธอจะบอกให้เธอหยุดทำหนักได้แล้วเพราะน้องคนเดียวเลี้ยงได้แต่เธอก็ยังรั้นที่จะทำงานจนไม่มีเวลาว่างเงินที่ได้มาก็มาซื้อของให้หลานและลงที่บ้านเด็กกำพร้าหมดไม่เคยที่จะเอามาแต่งตัวหรือกินเที่ยวให้ความสุขกับตัวเองเหมือนวัยรุ่นคนอื่นๆเลยพลอยไพลินจึงขัดอะไรไม่ได้เมื่อเห็นว่าเป็นความสุขของน้องเลยปล่อย เพราะลูกแก้วก็นิสัยคล้ายๆพลอยไพลินเหมือนกัน บ้านเด็กกำพร้า พลอยไพลินขับรถมาถึงที่บ้านเด็กกำพร้าที่แม่น้อยดูแลอยู่เมื่อมาถึงหญิงสาวก็รีบเดินดิ่งตรงไปที่ห้องทำงานของแม่น้อยทันที

"แม่จ๋า" เมื่อพลอยไพลินเห็นหญิงร่างท้วมนั่งกุมขมับอยู่บนโต๊ะทำงานหญิงสาวก็รีบวิ่งไปกอดแม่ที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็กทันที "พลอย มาแล้วหรอลูก" หญิงชราร่างท้วมที่นั่งกุมขมับอยู่เงยหน้ามาทักพลอยไพลินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แล้วเจ้าหนี้ที่เราไปกู้เค้ามาเค้าว่ายังไงบ้างจ้ะแม่" พลอยไพลินมาถึงด้วยความใจร้อนเลยถามแม่น้อยเรื่องที่กำลังเป็นปัญหาอยู่ตอนนี้ "เค้าบอกว่าถ้าเราไม่รีบเอาเงินไปคืนเค้า...เค้าจะยึดที่นี่ทำลายทิ้งแล้วสร้างรีสอร์ทแทนน่ะลูกแม่จนหนทางมากเลยตอนนี้แม่ไม่รู้จะไปพึ่งใครแล้ว ฮือๆๆๆๆ แม่ไม่อยากทิ้งเด็กๆ ไปเลยพลอย” หญิงร่างท้วมถึงกับปล่อยโฮออกมาเพราะไม่รู้ว่าจะเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนเพราะเด็กกำพร้าที่บ้านตอนนี้ก็มีมากขึ้นทุกวันค่าใช้จ่ายมันก็สูงขึ้นเรื่อยๆเงินที่มีคนบริจาคมามันก็ไม่พอเพราะไหนจะเลี้ยงเด็กในบ้านไหนจะต้องจ่ายดอกเบี้ยที่แสนโหดจากเจ้าหนี้ที่เอาที่ดินไปจำนองไว้อีก "แม่ไม่ต้องห่วงนะจ้ะ ยังไงพลอยก็ไม่ยอมให้ใครมายึดที่นี่ได้หรอกจ้ะ พลอยสัญญา แม่ไม่ต้องเครียดนะ" พลอยไพรินจับมืออวบของแม่น้อยเอาไว้แน่น เพื่อให้แม่น้อยของเธอมั่นใจว่าเธอต้องทำได้ตามคำที่เธอพูดไว้แน่นอน "พลอยจะเอาเงินมาจากไหนลูกตั้งสี่ล้าน ห้ามไปกู้ยืมใครมาช่วยแม่นะแม่ไม่อยากให้หนูต้องเดือดร้อน..แล้วไหนหนูจะต้องเลี้ยงยัยหนูชมพูอีก" หญิงร่างท้วมเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลแม้นปัญหาของเธอมันหาทางแก้ยากแต่เธอก็ไม่อยากให้คนที่ไม่ได้สร้างปัญหามาลำบากไปด้วย "แม่ไม่ต้องห่วงจ้ะ หนูคิดว่าปัญหาทุกอย่างต้องมีทางออกเสมอ แม่เชื่อพลอยนะจ้ะ" "โถ พลอยลูก" แม่น้อยสวมกอดหญิงสาวตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวของเธออีกคนที่เคยอยู่ในบ้านเด็กกำพร้ามาก่อนทั้งสองกอดกันร้องให้...พลอยไพลินเชื่อว่าเธอจะทำให้ปัญหาเหล่านี้ผ่านไปได้แน่นอนถึงจะยังคิดไม่ออกตอนนี้แต่มันก็ต้องมีสักวิธี ...แม่น้อยรู้ว่าคนอย่างพลอยไพลินพูดจริงทำจริงเพราะเคยเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กๆ..แต่เงินตั้งมากมายไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอจะใช้วิธีไหนหามาเธออดเป็นห่วงไม่ได้ 21.00 น. ...แม่น้อยและพลอยไพลินอยู่คุยกันจนดึกเมื่อพลอยไพรินปลอบใจแม่ของเธอจนดีขึ้นแล้วหญิงสาวจึงขับรถกลับมาที่บ้าน "อ้าวลูกแก้วยังไม่นอนอีกหรอ" พลอยไพลินเข้าบ้านมาเห็นลูกแก้วที่ยังนั่งอยู่ที่หน้าทีวีก็แอบตกใจเพราะถ้าน้องสาวเธอถามว่ามีเรื่องอะไรเธอก็ยังไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน "อ่อ เดี๋ยวพลอยเคลียบัญชีอีกแปปก็เสร็จแล้วค่ะ" "ยัยหนูชมพูคงจะหลับไปแล้วล่ะสิ พี่ไปนานเลย โทษทีนะที่ทำให้เสียเวลางานมาดูยัยหนูชมพู" "ไม่เป็นไรค่ะพี่พลอยหลานลูกแก้วทั้งคนยินดีเลี้ยงค่า..ลูกแก้วอุ่นนมในสต็อคให้ยัยหนูพอกินนมได้พักใหญ่ก็หลับไปเลยค่ะไม่ได้งอแงอะไรแล้วเอ่อ....เรื่องที่บ้านเป็นไงบ้างคะพี่พลอย เรียบร้อยดีมั้ย” ลูกแก้วว่าจะไม่ถามพี่สาวของเธอเรื่องนี้แล้วแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "เอ่อ คือ เรื่องเป็นแบบนี้นะ" นั่นไงพลอยไพลินคิดไม่ผิดจริงๆว่าลูกแก้วต้องถามเธอเรื่องนี้แน่นอนเมื่อเป็นเช่นนี้พลอยไพลินคิดว่าคงปิดเรื่องนี้ไม่มิดแน่เธอจึงคิดว่าควรจะบอกลูกแก้วเลยจะดีกว่า ...พลอยไพลินเล่าปัญหาให้ลูกแก้วฟังจนหมด ทั้งสองก็มาช่วยกันคิดว่าจะเอาไงดีลูกแก้วเสนอว่า เธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้างให้เอาไปจ่ายก่อน เพื่อยื้อเวลาที่เค้าจะมายึดที่แต่พลอยไพลินไม่เห็นด้วย เธอจึงบอกลูกแก้วว่าเธอขอแก้ปัญหานี้เองเพราะคิดว่าถ้าเอาเงินไปจ่ายมันก็ไม่จบง่ายๆอยู่ดีเพราะเป็นเจ้าหนี้นอกระบบที่จะเล่นตุกติกอะไรกับพวกเธอก็ได้ ...เพราะเห็นแล้วว่าเจ้าหนี้คงไม่อยากได้เงินขนาดนั้นแต่คงอยากได้ที่มากกว่าเพราะถ้าที่ตรงนี้ถ้าเปิดรีสอร์ทคงจะทำรายได้มหาสารพลอยไพลินได้ยินมาหลายครั้งว่าจะชอบมีพวกมาติดต่อซื้อที่นี่เมื่อแม่น้อยไม่ขายก็ส่งคนมาก่อกวนหลายครั้งแต่แม่น้อยก็จัดการได้ทุกครั้ง ปัญหาครั้งนี้พลอยไพลินคิดว่าเธอต้องหาคนที่มีอิทธิพลมากพอมาช่วยเธอได้และเธอก็คิดออกอยู่หนึ่งคนซึ่งก็เป็นคนที่เคยส่งเสียเธอเรียนนั่นเองถึงเธอจะไม่เคยเห็นหน้าแต่แม่น้อยก็เคยเล่าให้เธอฟังว่าคนที่ส่งเธอเรียนนั้นเป็นคนที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากเธอคนนั้นจิตใจดีเมื่อเห็นว่าเด็กคนไหนเรียนดีแต่ไม่มีโอกาสเธอก็จะช่วยเหลือตลอด พลอยไพลินเองเคยแค่ติดต่อกับคุณหญิงดวงแขทางอีเมลเท่านั้นเพราะส่วนมากคุณหญิงจะไปดูงานต่างประเทศขนาดวันที่เธอรับปริญญายังส่งตัวแทนมายินดีกับเธอเนื่องจากติดงานอยู่ที่ต่างประเทศ..แต่เธอก็ได้รับข้อความแสดงความยินดีทางอีเมลของคุณหญิงพาให้เธอได้ใจชื้นขึ้นมาบ้างที่คุณหญิงอวยพรด้วยตัวเองแม้จะทางเมลก็เถอะ “....” ใบหน้านวลขมวดคิ้วอยู่พักใหญ่....ด้วยไม่แน่ใจว่าคุณหญิงจะยอมช่วยเหลือหรือเปล่าเพราะเธอเองตั้งแต่เรียนจบเธอก็ได้ติดต่อไปรบกวนคุณหญิงอีกเลยแต่ในเมื่อเธอจนหนทางก็มีเพียงคุณหญิงคนเดียวเท่านั้นที่เธอคิดว่าต้องช่วยเธอได้แน่ๆเธอจึงตัดสินใจส่งอีเมลเล่าถึงปัญหา ของบ้านเด็กกำพร้าที่แม่น้อยดูแลอยู่ตอนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างและอยากให้คุณหญิงช่วยเหลือย่างไร และเธอก็เขียนไปอีกว่าเงินที่คุณหญิงช่วยไม่ได้ให้ช่วยฟรีๆเธอจะทำงานใช้หนี้ให้คุณหญิงเองเมื่อเธอส่งอีเมลไปเสร็จเธอก็ล้มตัวลงนอนทั้งน้ำตา และภาวนาว่าให้ปัญหาเหล่านี้ถูกแก้ไขโดยเร็วด้วยเถิด 06.00 เช้าวันถัดมา พลอยไพลินตื่นมาพร้อมกับความสดชื่นหญิงสาวเห็นข้อความจากอีเมลเด้งขึ้นเลยกดดูข้อความในเมลที่ถูกตอบกลับมาทำเอาหญิงสาวแทบอยากจะกระโดดกรี้ดลั่นบ้านแต่ก็ต้องข่มความดีใจเอาไว้เพราะไม่อยากให้เจ้าก้อนที่กำลังหลับอุตุอยู่ข้างๆได้ยินเสียงกรี้ดแล้วตื่นมาตอนนี้ ข้อความในอีเมลเขียนส่งมาว่าพรุ่งนี้คุณหญิงดวงแขจะเดินทางมาที่บ้านเด็กกำพร้าเพื่อช่วยเหลือตามที่พลอยไพรินได้ร้องขอเมื่อพลอยไพรินได้รับข่าวดีหญิงสาวก็รีบโทรหาแม่น้อยของเธอและบอกข่าวดีทันที

"จริงหรอลูก คุณหญิงท่านช่างมีเมตตากับเราเหลือเกินขอบใจมากนะลูกที่ไม่ทิ้งแม่กับน้องๆ" เสียงปลายสายที่ตอบกลับมานั้นดูมีความหวังและสบายใจขึ้นกว่าเดิมแม่น้อยพูดกับพลอยไพลิน พร้อมน้ำตาคลอ เธอไม่เคยผิดคำพูดเลยจริงๆแม่สาวน้อยคนนี้ "เดี๋ยวพรุ่งนี้ พลอยกับลูกแก้วจะไปหาแม่แต่เช้านะคะ แม่สบายใจได้แล้วน้า ไม่ต้องเครียดแล้วนะ..เห็นมั้ยพลอยบอกแล้วปัญหาทุกอย่างมีทางออกเสมอ พลอยรักแม่นะจ้ะ" มือเรียวปาดน้ำตาแห่งความยินดีลวกๆก่อนที่จะกดวางสายแม่ของเธอ ไร่บดินทร์เดชา ไร่นี้เป็นไร่ที่อยู่ทางเหนือมีอาณาเขตพื้นที่สีเขียวหลายร้อยไร่บรรยากาศดีเป็นที่ที่สุด "คุณหญิง สวัสดีค่ะ จะมาทำไมไม่โทรบอกกันก่อนล่ะคะ นิดจะได้จัดห้องไว้ให้" นมนิดหญิงวัยกลางคนที่อยู่ในชุดเสื้อลายลูกไม้สีขาวนุ่งซิ่นสีเทาเหลือบม้วนเก็บผมด้วยตัวหนีบสีดำตัวใหญ่เธอรีบสาวเท้าถี่ๆออกมาจากบ้านเพื่อต้อนรับดวงแขคุณหญิงวัยกลางคนที่ยังดูสาวดูสวยไม่ต่างจากสาววัยแรกรุ่น "หวัดดีจ้ะนิด ตาพอลเป็นยังไงบ้าง ได้ทำกายภาพบ้างหรือป่าว" คุณหญิงดวงแขเดินลงจากรถตู้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมทักทายแม่นมของลูกชายที่เดินมารับอยู่ที่หน้าบ้านพร้อมถามถึงอาการของลูกชายของเธอว่าการรักษาไปถึงไหนแล้ว "เอ่อ คุณหญิงเข้าไปดูข้างในเองดีกว่าค่ะ" นมนิดเอ่ยเสียงอ่อนก่อนที่จะมองเข้าไปในบ้านหลังสีขาวด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก "ฉันเห็นหน้านิดฉันก็รู้และ ลูกชายฉันมันไม่ยอมอีกล่ะสิ เฮ้อ...ฉันล่ะเหนื่อยกับลูกคนนี้จริงๆ" ดวงแขหวังว่าจะได้รับข่าวดีจากปากคนสนิทแต่เมื่อเธอเห็นหน้าของนมนิดแล้วเธอก็เดาออกได้ทันทีว่าคำตอบมันเป็นแบบไหน ดวงแขก็รู้ทันทีว่าลูกชายตนเองคงจะอารมณ์ร้ายจนเข้าหน้าใครไม่ติดตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้ลูกชายตัวดีของเขาก็ไม่ออกสังคมขลุกตัวอยู่แต่ในบ้านไร่แถมอารมณ์ยังขึ้นๆลงๆอีกต่างหาก "ออกไป ฉันบอกให้ออกไปไงวะ" เคร้งๆๆ ปังๆๆๆ "ว้ายยย" เสียงทุ้มตวาดเสียงดังก่อนจะมีเสียงปาข้าวของดังรวมถึงเสียงร้องโวยวายของพยาบาลสาวจากในบ้านจนไปถึงด้านนอกทำให้นมนิดและดวงแขต้องรีบเดินเข้ามาในบ้านโดยเร็วเพื่อดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น "เสียงเอะอะ อะไรนิด" เมื่อเข้ามาในตัวบ้านได้เสียงโวยวายที่ดังขึ้นเรื่อยๆทำเอาดวงแขต้องยกมือทาบอกหันไปถามนมนิดด้วยสีหน้ากังวลและตกใจ "เอ่อ คงจะเรื่องเดิมค่ะ คุณหญิง" นมนิดตอบพร้อมทำสีหน้าระอา ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย "ว้าย ช่วยด้วยค่ะ เอ่อ คุณนิดคะ หนูไม่รับงานนี้แล้วนะคะ หนูลาล่ะค่ะ" พยาบาลสาวที่วิ่งตาลีตาเหลือกออกมาจากห้องของแผ่นดิน วิ่งเข้ามาหานมนิดและขอลาออกดวงแขเห็นเช่นนี้ก็รู้เลยว่าพยาบาลคนนี้คงทนฤทธิ์ของลูกชายเธอไม่ไหวแล้วจริงๆก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องของลูกชายเธอเพื่อปรับนิสัยกันรอบที่ล้าน "อะไรกันตาพอล ใครมารักษาก็อยู่ไม่ถึงวันสักคนแล้วเมื่อไรจะหายใครเข้ามารักษาแกก็ไล่ตะเพิดเขาไปหมด" คุณหญิงมองลูกชายที่ทำตัวซกมกปล่อยผมเผ้ารุงรังกลิ่นตัวก็มีแต่กลิ่นแอลกอฮอลล์ ที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยสายตาระอา "คุณแม่" ชายหนุ่มลุกครึ่งที่ตอนนี้หนวดเคราเฟิ้มหันมามองคนที่เข้ามาใหม่เมื่อรู้ว่าเป็นแม่ตนจึงผ่อนความโมโหลง "คุณแม่ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะมาล่ะครับ" "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย เมื่อไรจะยอมรักษ....." "ผมง่วงครับ ขอพักผ่อนนะครับ" คุณหญิงดวงแขยังพูดไม่จบประโยคแผ่นดินที่นั่งอยู่บนเตียงก็ทิ้งตัวลงนอนทันที "นี่..." ดวงแขที่กำลังจะเดินเข้าไปถึงตัวลูกชายก็โดนนมนิดดึงออกมาซะก่อน "เอ่อ คุณหญิงคะปล่อยคุณหนูพักผ่อนเถอะค่ะ" นมนิดเมื่อเห็นท่าไม่ดีเลยดึงคุณหญิงออกมาจากห้องก่อนที่แม่กับลูกจะทะเลาะกันอีกคู่หนึ่ง "นี่ดูมันนะนิดดูคุณหนูของนิดนะ หึ่ยยยยยย ฉันละเหนื่อยจริงๆ" ดวงแขเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นค่อยๆหย่อนก้นลงโซฟาพร้อมบ่นลูกชายตัวดีอุก "ปล่อยคุณหนูแกไปก่อนเถอะค่ะ คุณหญิง" นมนิดที่ดูแลแผ่นดินมาตั้งแต่เด็กๆอดสงสารแผ่นดินที่เป็นแบบนี้ไม่ได้นมนิดคิดว่าคงต้องให้เวลาคุณหนูของเธออีกนิด "เอ่อ แล้วคุณหญิงจะมาอยู่ที่นี่กี่วันคะ" "ฉันจะอยู่จนกว่าตาพอลจะหาย คอยดูนะนิดฉันจะหาคนที่รักษาตาพอลให้หายจนได้" คุณหญิงดวงแขทำท่าทางเอาจริง เพราะเธอก็อยากให้ลูกชายหายดีเหมือนกันถึงปากจะบ่นแต่ก็เป็นห่วงลูกชายคนเดียวอยู่ไม่น้อยเพราะเธอเองก็มีลูกชายเพียงคนเดียวแถมสามีก็มาจากไปอย่างรวดเร็วอีกทำให้คุณหญิงดวงแขไม่ค่อยมีเวลาให้กับลูกมากเท่าไรต่อจากนี้เธอจะกลับมาดูแลครอบครัวจริงจังซักที “เฮ้อ..” นมนิดเห็นท่าทางคุณหญิงแล้วตอนนี้คงจะเอาจริงเล่นมาอยู่ที่นี่จนกว่าคุณหนูของเธอจะหายเธอนึกภาพไม่ออกเลยว่าใครจะเอาคุณหนูอยู่ “...” หลังจากที่คุณหญิงดวงแขออกไปจากห้องของแผ่นดินแล้วชายหนุ่มก็พยุงตัวเองมาพิงอยู่กับหัวเตียงดังเดิม..พลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ปวดร้าวจนลืมไม่ลง ชายหนุ่มยังนึกถึงใบหน้าหวานที่เขาจดจำไม่อาจลืมอยู่ทุกวันชายนั่งเหม่อเฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวันว่าเพราะเหตุใดเขาไม่ดีตรงไหนหญิงสาวจึงทิ้งเขาไปมีคนอื่นทั้งที่การคบกันกับเขาและเธอไม่มีวี่แววว่าจะมีเธอมือที่สาม จนชายหนุ่มถึงขั้นขอเธอแต่งงานแต่เธอกลับปฏิเสธเขาและเธอขอให้เขาและเธอต่างคนต่างอยู่ แผ่นดินเมื่อรู้เช่นนั้นก็หูอื้อตาลายเหมือนโลกหยุดหมุนหัวใจของเขาแตกสลายไปหมดแล้วหลัง จากที่หญิงสาวบอกเลิกเธอก็หายหน้าหายตาไปเมื่อเขาไปหาเธอที่บ้าน...ป้าเจ้าของบ้านเช่าก็บอกว่าเธอออกไปแล้วและไม่รู้ว่าไปไหนแต่มีจดหมายจากพลอยไพลินฝากไว้ให้เมื่อเขาอ่านก็รู้ทันทีว่าหญิงสาวมีคนรักอยู่แล้วที่ผ่านมามันคือเรื่องหลอกลวง