นิชาลากกระเป๋าใบเดียวของเธอออกจากคฤหาสน์หลังโตที่เคยอยู่ตั้งแต่เกิดในวันที่หลังจากงานศพของพ่อเธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอเหลือเพียงตัวคนเดียวจริงๆทรัพย์สมบัติที่มีเธอคืนให้เจ้าของเดิมไปจนหมดมีเพียงเงินก้อนติดตัวแค่หมื่นกว่าบาทเท่านั้น เที่ยงวัน "มีห้องว่างให้ฉันเช่ามั้ยคะ" "มีค่ะห้องพัดลมสองพันห้าแอร์สามพันห้ามัดจำสองเดือนค่ะดูห้องเลยมั้ยคะ" "ค่ะฉันขอดูห้องพัดลมค่ะ" "ตามมาเลยค่ะ" นิชาเลือกที่จะเดินมาหาห้องเช่าธรรมดาๆแถวย่านนอกตัวเมืองเพราะราคาจะถูกกว่าในเมืองเธอแค่เอาไว้ซุกหัวนอนในขณะที่หางานทำและตอนนี้เธอก็ได้ห้องที่ถูกใจแล้วในราคาที่เธอพอใจ หลายวันต่อมา "เฮ้อ...ทำไมยังไม่มีที่ไหนเรียกเราไปสัมภาษณ์เสียทีนะ" นิชานั่งหน้าเศร้าอยู่บนเตียงเล็กๆของเธอในห้องที่เธอสมัครงานเป็นผู้ช่วยเชฟไปหลายโรงแรมและหลายร้านอาหารแล้วก็ยังไม่มีใครเรียกเธอไปสัมภาษณ์เสียที อันที่จริงเธอก็ทำใจไว้ส่วนหนึ่งว่าสาขาที่เธอเลือกเรียนและจบมาตามความชอบมันค่อนข้างหางานยากกว่าคนอื่นหากไม่เปิดร้านเองแต่เธอก็ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้แต่ก็เข้าใจว่างานพวกนี้ส่วนมากจะรับแต่คนที่มีประสบการณ์การทำงานมาแล้วเท่านั้นเด็กจบใหม่อย่างเธอส่วนน้อยที่จะได้รับความสนใจ หญิงสาวนั่งมองเงินมนกระเป๋าสตางค์ที่มันร่อยหรอลวทุกวันก็พาหัวใจของเธอห่อเหี่ยวลงไปด้วยหากเธอไม่ได้งานในเดือนนี้เดือนหน้าเธอคงไม่มีเงินจ่ายค่าห้องเป็นแน่ วันต่อมา ห้างสรรพสินค้า "ที่นี่ยังไม่รับพาร์ทไทม์นะคะ" "อ๋อ..เข้าใจแล้วค่ะ" นิชาเดินหางานตามห้างตั้งแต่ห้างเปิดจนตอนนี้ปาไปสองสามชั่วโมงแล้วเธอก็ยังไม่ได้งานสักร้านเดียว "นี่แกนั่นมันนังคุณหนูตกอับนี่" "อ๋อ..นางเรียนรุ่นเดียวกับฉันเองชอบแอบใสทำตัวไร้เดียงสาฉันไม่เคยชอบหน้า" สองสาวคัพเค้กและมะนาวลูกคุณหนูไฮโซกำลังเดินเลือกซื้อของในชอปแบรนด์เนมในห้างหรูพลันสายตามะนาวก็ดันไปเห็นนิชาที่พึ่งเป็นข่าวดังว่าเธอหายไปและกลายเป็นคุณหนูตกอับเพราะพ่อฆ่าตัวตายหนีความผิด "ที่ไม่ชอบเนี่ยเพราะแฟนเธอไปติดนางรึป่าว" "ทำเป็นรู้ดีนะยะ" คัพเค้กหันมาเบ้ปากใส่มะนาวอย่างไม่พอใจที่ดูเพื่อนเธอจะรู้ดีเสียเหลือเกิน "คนอย่างเธอจะหมั่นไส้คนอื่นได้ก็มีแค่เรื่องแย่งผู้เท่านั้นแหละ" "นี่พูดเพราะรู้ใจฉันหรือจะหรอกด่าฉันกันแน่ยะยัยมะนาว" ที่คัพเค้กไม่ชอบหน้านิชาเพราะก่อนหน้านี้นิชาเฟนือกว่าเธอทุกอย่างทั้งหน้าตาฐานะและเด่นในเรื่องเรียนอีกอย่างนิชาก็เรียบร้อยเสียจนคัพเค้กนั้นดูว่าเฟคและที่ไม่ชอบอย่างมากเลยก็คือผู้ชายที่เธอเลิกไปก็ดันไปตามจีบนิชาเธอจึงสะใจอย่างมากที่นิชาตกอับ "อ้าวนิชา" คัพเค้กเดินตรงดิ่งมาหานิชาที่กำลังนั่งจิบน้ำพักอยู่ที่เก้าอี้สาธารณะในห้าง "สวัสดีเค้กไม่เจอกันนานเลยนะ" นิชายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรเพราะตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ได้เจอกันเลย "อืม..นี่เธอมาทำอะไรหรอ" "ฉันมาหางานทำน่ะ" "งั้นหรอแล้วได้รึป่าว" "ยังไม่ได้เลยนี่ฉันก็หามาหลายวันแล้ว" นิชาส่ายหัวเบาๆด้วยสีหน้าหมดหวัง "คงจะลำบากมากสินะอย่างว่าละนะเป็นคุณหนูพึ่งตกอับมันก็ไม่ค่อยชินแบบนี้แหละ" "เอ่อ.." นิชาหน้าเสียเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเหมือนจะมาเย้ยหยันเธอมากกว่าทักทายตามประสาคนรู้จักมากกว่าแต่เธอก็รู้ตัวดีว่าเรื่อวแบบนี้เธอจะต้องเจออยู่แล้ว "เอาเป็นว่าฉันช่วยเธอหางานได้นะ" คัพเค้กยกยิ้มมุมปากเมื่อคิดเรื่องอะไรสนุกๆในหัวได้ "จริงหรอ" นิชาเบิกตาโพรงอย่างมีความหวัง "อืม...จริงสิเอาเบอเธอมาเดี๋ยวฉันจะโทรบอกตอนฝากงานให้แล้ว" คัพเค้กยื่นมือถือราคาแพงของเธอใส่มือนิชา "ขอบใจมากเลยนะ" นิชารีบกดเบอมือถือเมมเบอของเธอเอาไว้ให้คัพเค้กทันทีไม่เคยคิดว่าคนอย่างคัพเค้กจะยื่นมือมาช่วยเธอในครานี้เหมิอนกัน "อืม..ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันขอตัวก่อนนะจะรีบติดต่อพี่ที่รับงานให้" "อืม..." นิชามองตามหลังคัพเค้กอย่างมีหวัง "ลืมถามเรื่องงานไปเลยนี่นา" ในระหว่างที่เดินกลับห้องพักนิชาก็พลันคิดได้ว่าเธอไม่ทันได้ถามคัพเค้กว่างานที่ฝากให้เป็นอะไรมัวแต่ดีใจแต่อีกใจก็คิดว่าคงเป็นงานที่โรงแรมของพ่อคัพเค้กเป็นแน่ ทางด้านคัพเค้ก "นี่แกจะหางานอะไรให้นางทำอะ" มะนาวถามคัพเค้กอย่างสงสัยที่เห็นว่สเพื่อนเธอท่าทางไม่ชอบนิชาเอาเสียเลยอต่ทำไมไปเอ่ยปากว่าจะช่วยหางานให้ได้เสียอย่างนั้น "ตามฉันมาเดี๋ยวก็รู้" คัพเค้กยังไม่คลายความสงสัยให้มะนาวได้รู้ทั้งพาเพื่อนเธอไปคุยกันต่อที่คลับหรูของคนรู้จัก คลับหรู "มีอะไรให้พี่รับใช้คะน้องเค้ก" แซนดี้รีบมาต้อนรับคัพเค้กเมื่อรู้ว่าลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่ใช้บริการคลับเธออยู่บ่อยๆมาหา

แซนดี้สาวสวยวัยเกือบสี่สิบแต่หน้าตาผิวพรรณยังคงความสวยเทียบเด็กยี่สิบต้นๆเพราะดูแลตัวเองอยู่ตลอดเวลาเป็นเจ้าของคลับหรูที่รับลูกค้าแต่ระดับวีไอพีและที่นี่ก็มีธุรกิจสีเทาที่หาเด็กสาวเกรดพรีเมี่ยมให้แขกวีไอพีที่อยากได้ตามต้องการอีกด้วย "เค้กอยากฝากเด็กกับที่นี่ค่ะ" "ที่นี่รับแต่ของพรีเมี่ยมนะคะเด็กของน้องเค้กระดับพรีเมี่ยมหรือป่าวเอ่ย" แซนดี้ต้องพูดกับอีกฝ่ายตามตรงเพราะเธอจะรับเด็กมาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เพราะว่าเดี๋ยวจะเสียชื่อมาตรฐานบริการของเธอจนหมด "พรีเมี่ยมพอมั้ยคะพี่แซนดี้" คัพเค้กยื่นมือถือที่มีรูปภาพของนิชาให้แซนดี้ได้ดู "อุ๊ย..ตายนี่มัน" แซนดี้ถึงกับยกมือปิดปากเมื่อเห็นว่าเด็กที่คัพเค้กว่าคือใคร "ใช่ค่ะ...เห็นร้อนเงินน่ะค่ะเลยอยากช่วย" คัพเค้กอมยิ้มกริ่ม "แล้วน้องเค้าอยากทำงานนี้หรอคะ" แซนดี้พอจะรู้ข่าวคราวของบ้านนิชามาบ้างแต่ไม่คิดว่าหญิงสาวจะจนตรอกถึงขั้นมาทำงานแบบนี้ "วินาทีนี้งานอะไรนางก็รับหมดค่ะ" "งั้นพรุ่งนี้ให้น้องมาเริ่มงานได้เลยค่ะพรุ่งนี้มีลูกค้าเวรี่เวรี่วีไอพีให้น้องเค้าได้ลองงานพอดีเลย" หากว่าคัพเค้กยืนยันว่านิชาจะทำจริงเธอก็พร้อมที่จะให้ทดลองงานแรกกับลูกค้าที่กระเป๋าหนักที่นัดไว้วันพรุ่งนี้ เธอไม่รู้ว่าลูกค้าที่ติดต่อเธอมานั้นเป็นใครรู้เพียงว่าเขาเป็นลูกค้าต่างชาติเงินหนาพร้อมจ่ายขอแค่ได้รับบริการระดับพนีเมี่ยมของสดใหม่สะอาดเท่านั้นเป็นพอ "ได้เลยค่ะพี่แซนดี้...อ่อ..เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้กดูแลเธอเองนะคะ" คัพเค้กเห็นทีเธอจะต้องขอเป็นพี่เลี้ยงดูแลนิชาเองเพราะจะเสียแผนที่เธอคิดเอาไว้เสียก่อนหากจะให้นิชามาคุยกับแซนเี้เอง "ได้เลยค่ะน้องเค้ก" แซนดี้หรือจะปฏิเสธได้ในเมื่อคัพเค้กอยากจะดูแลเองเธอก็ไม่ห้ามเธอเองจะได้ไปดูแลส่วนอื่นส่วนเงินก็ได้เต็มๆใครไม่เอาก็ฉลาดน้อยเต็มที โรงแรมหรู "ครับมัม" (เอาแต่ตะลอนไม่ค่อยกลับมาเจอหน้าครอบครัวบ้างเลยนะลูก) "อีกไม่นานหรอกครับมัมเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันแค่นี้นะครับ" เอริคมาพักอยู่ในโรงแรมหรูเป็นส่วนตัวที่สุดเขารับสายคนเป็นแม่ทั้งพูดตัดบทอย่างเสียมารยาทเพราะคุยกับคนเป็นแม่ทีไรเป็นต้องบอกให้เขากลับไปหาครอบครัวบ้างทุกทีทั้งที่เขายังอยากท่องเที่ยวอย่างอิสระอยู่ อังกฤษ คฤหาสน์หรู "ตาเอส..ลูกคนนี้ยังไงกันนะ" เอเลนถึงกับหงุดหงิดกำมือถือในมือแน่นที่ลูกชายคนโตดูจะไม่อยากคุยกับเธอเสียเลย "ปล่อยลูกไปเถอะคุณตอนนี้ลูกโสดแล้วก็ให้เที่ยวให้สบายใจไปเถอะ" ปีเตอร์เห็นว่าภรรยาของเขาก็ห่วงลูกจนเกินไปเพราะเอริคเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ภรรยาเขาก็ต้องคอยตามสอดส่องดูแลเหมือนลูกอายุสิบสี่สิบห้าไปได้ "เล่นไปไหนมาไหนคนเดียวไม่บอกสถาณที่แบบนี้ก็น่าห่วงอยู่นะคะคุณแม้ลูกเราจะเป็นผู้ใหญ่มากแล้วก็เถอะ" เรื่องที่ลูกโตแล้วเธอเข้าใจแต่เล่นไปไหนทาไหนคนเดียวโดนที่ไม่มีคนสนิทคุ้มกันไปด้วยหากใครรู้สถานะของเอริคเขาก็อาจจะเป็นอันตรายจากศรัตรูได้เรื่องนี้ที่เธอห่วง "เอาน่าผมเชื่อว่าตาเอสเอาตัวรอดได้อย่างดีเลยไม่ต้องห่วงพักผ่อนเถอะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" ปีเตอร์ดึงคนเป็นภรรยามานอนกอดให้เธอเลิกคิดมากเขาเชื่อใจว่าลูกชายของเขาเอาตัวรอดกันเก่งทุกคนถ้าไม่มีจุดอ่อนมาทำให้เสียการควบคุม วันต่อมา คลับหรู "ทำไมพาฉันมาที่นี่ล่ะเค้ก" นิชามองรอบๆห้องแต่งตัวที่คลับหรูแห่งนี้ด้วยสายตาที่ค่อนข้างระแวง "มาแต่งตัวก่อนเริ่มงานไง" คัพเค้กเลือกชุดให้นิชาที่ดูโป๊ที่สุดเท่าที่จะโป๊ได้ "ตกลงงานทีให้ฉันทำมันเป็นงานอะไรกันแน่บอกฉันได้หรือยัง" "แค่รับรองแขกวีไอพีที่โรงแรมพ่อฉันน่ะ" "รับรองแขกต้องแต่งชุดแบบนี้ด้วยหรอ" นิชาไม่เข้าใจว่างานดูแลลูกค้าที่คัพเค้กว่าจะต้องแต่งตัววาบหวิวแบบชุดตรงหน้าที่คัพเค้กส่งมาให้เธอด้วย "เอาเถอะน่างานแค่ไม่กี่ชั่วโมงได้เงินตั้งหลายหมื่นไม่เอาหรือไง" "แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง" "ก็คอยดูแลพูดคุยกับลูกค้าเท่านั้นเสร็จงานเค้าอนุญาตให้เธอกลับเธอก็กลับได้" "แค่นั้นจริงๆใช่มั้ย" นิชาถามคัพเค้กให้แน่ใจอีกรอบเพราะงานที่ทำไม่กี่ชั่วโมงแล้วได้เงินดีนั้นมันไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไร "อืม.." เมื่อได้รับคำยืนยันจากปากคัพเค้กนิชาก็เชื่อใจและไม่ได้ซักถามอะไรต่อ หญิงสาวแต่งหน้าอ่อนๆปล่อยผมดัดลอนคลายๆเงาสลวยเปลี่ยนชุดเป็นชุดซาตินสีโรสโกลสายเดี่ยวคอวียาวเลยเข่าแหวกขึ้นมาถึงขาอ่อนชุดนี้เข้ากับหุ่นของเธออย่างมากเพราะคนซ่อนรูปแบบหญิงสาวเมื่อได้ชุดที่เผยทรวดทรงองเอวทำให้เธอดูสง่าอย่างมากและสวมรองเท้าส้นสูงสีเงินรับกับเท้าขาวๆขาเรียวๆของเธอได้เป็นอย่างดี เมื่อนิชาแต่งตัวเรียบร้อยแล้วคัพเค้กจึงรีบพาเธอไปส่งที่โรงแรมในช่วงหัวค่ำทันที โรงแรมxxx "ตื่นเต้นหรอ" คัพเค้กหันหน้ามามองคนที่กำลังเดินตามหลังเข้าลิฟท์ด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย "....." นิชาพยักหน้าเบาๆเธอไม่ปฏิเสธเลยว่าตอนนี้เธอตื่นเต้นจริงๆ "หายใจเข้าลึกๆ...ทำงานแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง" "อืม.." เมื่อลิฟท์เปิดด้านบนของโรงแรมนี้แปลกกว่าชั้นอื่นเพราะเป็นชั้นที่มีเพียงห้องเดียวเท่านั้นนับว่าคนที่เช่าที่นี่เงินหนักพอตัว ติ๊งงงง "งั้นฉันไปก่อนนะ" คัพเค้กกดกริ่งหน้าห้องพร้อมยกมือมาลูบหลังนิชาเบาๆและเดินกลับออกไปทันทีเธอไม่รู้หรอกว่าคนที่มาเช่าที่นี่เป็นใครแต่เห็นว่าเป็นเศรษฐีต่างชาติก็คงไม่พ้นคนแก่หงำเหงือกที่อยากจะหาความสุขใส่ตัวโดยใช้บริการเมียเช่าระดับพรีเมี่ยมเหมือนรายก่อนๆที่มาเช่าโรงแรมของเธอเป็นแน่

"เอ่อ.." นิชามองตามหลังคัพเค้กจนเธอเข้าลิฟท์ลงไปด้วยอาการโหวงเหวงในใจแปลกๆเพราะจากนี้เธอจะต้องเผชิญอะไรด้วยตัวคนเดียวแล้วยิ่งเป็นงานที่เธอไม่เคยรู้ไม่เคยลองเสียด้วยจึงตื่นเต้นมากพอสมควร แกร๊กก "ส...สวัสดีค่ะ" นิชาเงยหน้าไล่มองคนที่เปิดประตูมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นคนตรงหน้าเธอใบหน้าเข้มหนวดเคราเฟิ้มผมยาวดำเทารวบมัดไว้ด้านหลังดูคราแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนไทยเพราะร่างสูงใหญ่จนขนาดเธอใส่ส้นสูงหลายนิ้วแล้วหัวเธอยังไม่ถึงไหล่เขาด้วยซ้ำ "เข้ามาสิ" ชายหนุ่มร่างสูงที่อยู่ในชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวสีขาวผ้าลินินสบายๆที่ดูเข้ากับเขาได้เป็นอย่างดีเรียบๆแต่ดูสง่าเขาเดินนำหน้าหญิงสาวเข้ามาในห้องและทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายใจที่โซฟานุ่ม ใบหน้าตอนนี้้ปื้อนยิ้มอ่อนๆเมื่อหญิงสาวที่เขาให้แซนดี้คัดมาให้นั้นถูกใจเขาเป็นพิเศษทั้งเครื่องหน้าเครื่องผมรวมไปถึงรูปร่างเครื่องแต่งกายหญิงสาวคนนี้ถือว่าเป็นของดีใช้ได้ยิ่งดวงตากลมโตที่มองเขาอย่างตกใจในคราแรกเขายิ่งชอบ "...." นิชาเดินตามชายหนุ่มมานั่งที่เก้าอี้โซฟาอีกตัวที่อยู่ติดกับโซฟาตัวยาวที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ "เธอชื่ออะไร" เอริคหันไปถามชื่อหญิงสาวเบาๆทั้งมองเธอด้วยสายตาที่สงสัยเล็กน้อยไม่เข้าใจว่าเธอทำไมถึงไปนั่งเสียห่างเขาขนาดนั้นหากเป็นผู้หญิงที่บริการคนอื่นมาถึงก็แทบจะนั่งตักขอวเขาอยู่แล้ว "นิชาค่ะ" หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้มทั้งนั่งตัวเกร็งเพราะเริ่มต้นไม่ถูกว่าจะดูแลเขาอย่างไรเพราะเจ้าตัวยังไม่ได้เอ่ยสั่งว่าิยากได้อะไรบ้าง "นวดเป็นมั้ย" "พอได้ค่ะ" นิชาพยักหน้าเบาๆ "อืม..ฉันปวดบ่าจัดการให้หน่อย" เอริคได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็จัดการถอดเสื้อโชว์แผงกล้ามที่เป็นมัดๆแก่สายตาหญิงสาวและหันหลังให้เธอ "เอ่อ.." นิชาถึงกับตะลึงนิ่งงันทำอะไรไม่ถูก "เร็วสิ" เอริคเอ่ยเสียงแข็งอีกรอบเพราะสาวเจ้ายังไม่มาถึงตัวเขาเสียที "ค่ะ" นิชาเห็นว่าน้ำเสียงของชายตรงหน้านั้นเริ่มมีอาการไม่พอใจเธอจึงต้องกลั้นใจลุกมาประชิดตัวชายหนุ่มและใช้มือเรียวของเธอนวดบ่าที่หนาๆของเขาทันที ไอ้นวดเธอก็เคยนวดให้พ่อของเธออยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยต้องนวดให้คนร่างใหญ่แบบนี้เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะใช้แรงแค่ไหนเขาจึงจะผ่อนคลายจึงใช้แรงเท่าที่มีทั้งหมดบีบนวดให้ชายหนุ่มหวังว่าเขาจะรู้สึกผ่อนคลายได้เพราะเธอก็ทำสุดความสามารถแล้วจริงๆ "แรงมีแค่นี้หรอ" เอริคเอียงหน้าไปหาหญิงสาวเล็กน้อยเพราะเขาไม่ได้รู้สึกว่าแรงมือของเธอช่างมีน้อยนิดเสียเหลือเกิน "ฉันไม่ค่อยถนัดเรื่องนวดเท่าไรต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ" นิชาเอ่ยด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อยทั้งรีบเพิ่มแรงมือเข้าไปอีก "ถนัดแต่บริการอย่างอื่นงั้นสิ" เอริคยกยิ้มเบาๆ "อย่างอื่นหมายถึงอะไรหรอคะ" นิชาหยุดมือชะโงกหน้าไปถามอีกฝ่ายอย่างสงสัยว่าที่พูดเมื่อครู่หมายถึงเธอถนัดเรื่องอะไรเธอจะได้ตอบถูกว่าใช่หรือไม่ใช่ ติ๊งงง ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้คำตอบเอริคก็ลุกไปเปิดประตูให้พนักงานในโรงแรมถือตะกร้าไวน์มาวางไว้บนโต๊ะที่โซฟาเสียก่อน "ต้องการอะไรเพิ่มเติมเรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ" "อืม.." เอริคพยักหน้ารับพนักงานหนุ่มจึงเดินออกไป "คุณจะดื่มเลยมั้ยคะ" "...." เมื่อเอริคพยักหน้าเบาๆนิชาเลยรีบจัดการทำหน้าที่ของเธอโดยการรินไวน์ราคาแพงใส่แก้วให้คนที่เอาแต่นั่งจ้องเธอดื่ม "ฉันไม่ชอบดื่มคนเดียว" เอริคหยิบแก้วไวน์มาวนเล่นทั้งจ้องหน้าหญิงสาวด้วยสายตาที่อีกฝ่ายมองแล้วต้องขนลุก "คะ" "หูเธอไม่ค่อยดีหรือไง" "หมายถึงให้ฉันดื่มเป็นเพื่อนหรอคะ" นิชายกมือทาบอกตัวเองเอียงคอถามชายหนุ่มว่าเขาต้องการแบบที่เธอว่าใช่หรือไม่ "อืม" "ฉันไม่ดื่มหรอกค่ะ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเบาๆเธอก็ส่ายหัวทันทีด้วยสีหน้ายิ้มเจื่อน "เด็กที่นี่บริการลูกค้าแบบนี้น่ะหรอ" เอริคขมวดคิ้วเล็กน้อยทั้งกระดกไวน์ในแก้วคราเดียวจนหมดแล้ววางแก้วตรงหน้าหญิงสาว "เอ่อ..ฉันดื่มก็ได้ค่ะ" นิชาหยิบแก้วไวน์อีกใบมาหมายจะเทไวน์ลงแก้วเพื่อที่จะทำตามใจชายหนุ่มด้วยสีหน้ากล้ำกลืนที่ต้องมาดื่มแอลกอฮอลทั้งที่ไม่เคยดื่ม "ไม่ต้องฉันไม่บังคับเธอดีกว่า" เอริคเห็นสีหน้าหญิงสาวแล้วก็ต้องรีบยกมือดึงขวดไวน์กลับไปใส่ในถังก่อนที่หญิงสาวจะเทใส่ลงแก้วเพราะคิดไปคิดมาแล้วก็ไม่อยากบังคับเธอเท่าไรหากคออ่อนเมาแล้วเปลี่ยนเป็นคนละคนเขาคงหมดอารมณ์กับเธอพอดี "ขอบคุณนะคะ" นับว่าชายหนุ่มยังใจดีกับเธอบ้างหญิงสาวจึงพอยิ้มออกได้ "นวดให้ฉันต่อ" "ค่ะ" "......" เมื่อได้ยินคำสั่งนิชาจึงรีบกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองทันทีเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจกลับมาชวนเธอดื่มแบบเมื่อครู่ "....." หลังจากในห้องมีแต่ความเงียบมาพักใหญ่หญิงสาวเองก็เปลี่ยนจากนวดหลังให้เขามาเป็นคอยนั่งรินไวน์ให้แทนชายหนุ่มก็รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวร้อนวูบวาบแปลกๆ จะว่าเมาก็คงไม่ใช่เพราะไวน์เพียงแค่ขวดเดียวคงทำให้เขานั้นเมาไม่ได้ไม่นานนักหลังจากครั่นเนื้อครั่นตัวอารมณ์ข้างในก็เริ่มประทุพลุกพล่านไม่รู้ว่าวันนี้เป็นเพราะมีหญิงสาวที่ถูกใจอยู่ใกล้ๆหรือเขาห่างเรื่องแบบนี้มานานแล้วกันแน่ถึงได้อยากจะสนุกกับหญิงสาวบนเตียงในขณะที่ไวน์ขวดแรกยังไม่หมดขวดดี