แค่ของเก่าๆเบื่อก็ทิ้งทำไมต้องรู้สึกผิด ❤❤❤❤ "บอกมาว่าจะเลือกใครระหว่างฟ่างกับยัยนี่" "แล้วทำไมต้องเลือกวะ" "หมายความว่าไง" "ก็ไม่เลือกไงเข้าใจอะไรยากวะฟ่าง" "ถ้าเตอร์ไม่ยอมเลือกงั้นเราสองคนเลิกกัน" "อืมก็ดี" """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" ฮันเตอร์ : เจ้าชู้ เอาแต่ใจ ไม่เคยรักใครจริง คบใครไม่นานก็เบื่อก็ทิ้งไม่แคร์ความรู้สึกของผู้หญิงคนไหน "แค่เบื่อก็ทิ้งทำไมต้องรู้สึกผิด" ข้าวฟ่าง : จากที่เคยเป็นคนอ่อนแอ แต่เหตุการณ์บางอย่างทำให้เธอต้องเข้มแข็งขึ้นเพื่อปกป้องคนที่เธอรักนั่นก็คือลูกน้อยฝาแฝดของเธอ "อย่ามาอยากเป็นคนดีเอาเวลานี้เพราะฉันไม่ต้องการ"

ฮันเตอร์... ห้องน้ำชาย... พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ "อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ พะ พี่เตอร์ขาแรงอีกค่ะ อ๊าา อ๊ะ อ๊ะ" พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ "แบบนั้นค่ะ อ๊าาา เสียว เกล เสียวจังคะพี่เตอร์ พี่เตอร์เสียวมั้ยคะพี่เตอร์ขาาา" มิเกลเด็กปีสองที่ผมพามาจัดกิจกรรมแบบตัวต่อตัวในห้องน้ำหันมาถามผมเสียงกระเส่าในขณะที่ผมกำลังกระแทกตัวตนเข้าไปในร่องของเธอจากทางด้านหลัง ผมซอยไม่ยั้งกระแทกไม่หยุดจนในที่สุดก็ถึงจุดหมายปลายทาง หลังจากปลดปล่อยความต้องการของตัวผมเองออกมาจนหมดลำกล้องผมก็รีบถอนตัวตนออกมาจากร่องรักของมิเกลทันทีแล้วดึงเครื่องป้องกันทิ้งลงถังขยะข้างๆ ก่อนจะจัดการเก็บอาวุธของตัวเองที่เริ่มอ่อนตัวลงเข้าไปในกางเกงยีนส์แล้วรูดซิปก่อนจะกันไปตอบคำถามของเธอที่ถามผมก่อนหน้านี้ว่าเสียวไหม "พี่ก็เสียวครับ...แต่เสียวไม่สุดเพราะของน้องไม่ค่อยฟิตเท่าไหร่" "พะ พี่เตอร์..." " ขอโทษนะที่พี่ต้องพูดตรงๆ แต่น้องเอาไม่มันส์พี่คงเอาแค่ครั้งเดียวคงไม่สานสัมพันธ์ต่อ โชคดีนะครับส่วนเงินเดี๋ยวพี่โอนให้" ผมยิ้มให้เกลก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยไม่สนใจว่าอีกคนด้านในจะรู้สึกยังไงกับคำพูดของผมเพราะสำหรับผมแล้วผู้หญิงที่ผมเข้าหาหรือเข้าหาผมก็เป็นได้แค่ที่ระบายเท่านั้น แต่ถ้าเอามันส์ลีลาดีก็มีสิทธิ์ไปต่อ แต่ถ้าเอาไม่มันส์แบบเมื่อกี้ก็แค่ครั้งเดียวจบ แต่ผมก็ไม่ได้เอาใครฟรีๆ หรอกนะเอาเสร็จผมก็จ่ายค่าเสียเวลาให้ทุกครั้งแต่ถ้าบางคนนิสัยน่ารักหน่อยก็จะได้ทั้งเงินทั้งกระเป๋ารองเท้าเสื้อผ้าตามที่ต้องการเพราะผมมันสายเปย์อยู่แล้วโดยเฉพาะผู้หญิงสาวๆสวยๆลีลาบนเตียงเด็ดๆแค่นั้นเธออยากได้อะไรผมให้ได้ทุกอย่าง ผมเดินออกมาจนถึงลานกิจกรรมที่มีน้องๆนักศึกษาปีหนึ่งอยู่รวมกันหลายร้อยคนเพราะวันนี้มีกิจกรรมรับน้องปีหนึ่งทุกสาขา อ้อ ผมลืมแนะนำตัวเองสินะผมชื่อฮันเตอร์อายุ22ปี เรียนอยู่ปีสี่คณะบริหารและวันนี้ผมก็โดนไอ้เอกเพื่อนสนิทขอร้องให้มาช่วยคุมน้องๆทำกิจกรรมทั้งที่มันไม่ใช่หน้าที่ของผมพราะผมไม่ถนัดพูดผมถนัดทำมากกว่า ทำเรื่องอย่างว่าอ่ะนะ "เห้ย!!! ไอ้เชี้ยเตอร์มึงหายหัวไปไหนมาวะกูให้ไอ้พวกรุ่นน้องไปตามหาก็หาไม่เจอ" "กูไปเข้าห้องน้ำมา" ผมพูดความจริงไม่ได้โกหกมันนะ "เข้าห้องน้ำเหี้ยไรหายหัวไปเกือบชั่วโมง หรือว่ามึงไป......" "อืม" ผมรู้ว่ามันรู้ว่าผมไปไหนมา "ไอ้เชี้ยเตอร์มึงนี่นะวันนี้วันรับน้องมึงก็ไม่เว้นเหรอวะ" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับรับน้องวะเวลากูเงี่ยนกูไม่มานั่งคิดหรอกว่าวันนี้มันจะวันอะไรถึงจะเป็นวันพระถ้ากูจะเอากูก็ไม่สน" "กูล่ะเชื่อมึงเลยว่ะ" "แล้วมึงจะบ่นกูทำเหี้ยไรนักหนาวะกูก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรมึงก็น่าจะชินได้แล้วมั้ยวะ" "เออๆ กูรู้สันดานมึงดีว่ามึงมันขี้เงี่ยนแต่เบาได้เบามั่งอยู่ปีสี่แล้วนะมึงอ่ะ" "พูดแม่งเหมือนไม่เคยนะมึงอ่ะไอ้เอก" '"แต่กูไม่เอามั่วแบบมึงนะไอ้เตอร์" "อย่างกูไม่ได้เรียกว่ามั่วเขาเรียกว่าทั่วถึงต่างหากมึงก็รู้ว่าเด็กกูเยอะกูก็ต้องกระจายความสุขให้กับเด็กๆของกูสิวะแต่กูก็ป้องกันทุกครั้งนะเว้ยมึงไม่ต้องห่วง" "ใครจะห่วงคนอย่างมึง ถ้ากูจะห่วงกูห่วงผู้หญิงที่มึงไปเอาซะมากกว่าที่พอมึงเบื่อมึงก็ทิ้งเค้าซะไร้เยื่อใย ตั้งแต่กูคบเป็นเพื่อนกับมึงมาจะสี่ปีกูไม่เคยเห็นมึงหยุดอยู่ที่ใครได้เลยสักคน กูอยากจะรู้จริงๆ ว่าผู้หญิงแบบไหนถึงจะเอาคนอย่างมึงอยู่" ผมยืนฟังไอ้เอกบ่นแบบไม่ใส่ใจเพราะตัวมันเองก็ไม่ได้ดีไม่ได้ต่างไปจากผมสักเท่าไหร่มันจะดีกว่าผมหน่อยนึงก็ตรงที่มันคบทีละคนไม่เหมือนผมที่ไม่เคยขอคบกับใครเพราะผมเน้นเอามากกว่า แต่จะว่าไปผมก็ไม่ใช่ไม่เคยคบใครนะแต่มันก็นานมาแล้วล่ะนานจนลืมแต่ก็ช่างมันเถอะเพราะตอนนี้ผมกำลังใช้สายตามองไปยังนักศึกษาหญิงปีหนึ่งคนนึงที่นั่งอยู่ในแถวเธอมองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกๆซึ่งผมรู้สึกว่าผมคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูกแต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักหรือเปล่า "มึงมองอะไรไอ้เตอร์กูเห็นมึงจ้องตาไม่กระพริบ หรือมึงสนใจเด็กปีหนึ่งอีกแล้ว มึงนี่นะทุกปีเลยนะมึง" "กูรู้สึกคุ้นๆ หน้าน้องผู้หญิงคนนั้นว่ะ" "คนไหนวะนั่งอยู่เป็นร้อย" "คนนั้นไงผมยาวๆสีน้ำตาลนั่งแถวสองตรงนั้นน่ะ" ผมชี้ให้ไอ้เอกดู "อ่อ น้องข้าวฟ่าง" "มึงบอกว่าน้องคนนั้นชื่ออะไรนะ" "น้องข้าวฟ่าง" พอผมได้ยินชื่อที่ไอ้เอกบอกมันเลยทำให้ผมจำได้ทันทีว่าเพราะอะไรผมถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาน้องผู้หญิงคนนั้นเพราะเธอคือข้าวฟ่างเมียเก่าผมเองแต่ที่ผมยังคาใจอยู่ก็คือข้าวฟ่างกับผมเราอายุเท่ากันแล้วเธอมาเรียนอยู่ปีหนึ่งได้ยังไง

ข้าวฟ่าง.... "แกแน่ใจแล้วใช่ไหมฟ่าง" ลูกศรเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันพูดขึ้นหลังจากที่ขับพาฉันมาส่งถึงหน้ามหาลัยเพราะรถของฉันมันเสียตอนนี้ยังอยู่ที่อู่ซ่อมฉันเลยต้องอาศัยรถลูกศรมาก่อนส่วนลูกศรก็เรียนอยู่อีกมหาลัยหนึ่ง "ถ้าแกหมายถึงเรื่องที่ฉันมาเรียนต่อที่นี่ฉันมั่นใจ" "แต่แกก็รู้ว่าแกจะต้องเจอกับเอ่อกับ......" สีหน้าของลูกศรฉายแววหนักใจซึ่งฉันรู้และเข้าใจว่าลูกศรมันห่วงฉันเรื่องอะไร "ก็เพราะฉันรู้ไงว่าจะต้องเจอฉันถึงเลือกที่มาเรียนต่อที่นี่ไม่เรียนที่เดียวกับแก" "แต่ฉันเป็นห่วงแกนะฉันกลัวแกจะต้องเสียใจกับผู้ชายคนนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง" "มันจะไม่มีวันนั้นอีกแล้วล่ะฉันจะไม่ยอมเสียน้ำตาให้ผู้ชายใจร้ายสารเลวคนนั้นอีกเป็นอันขาด" "ฉันจะดีใจมากถ้าแกทำได้แบบนั้นจริงๆน่ะฟ่าง" "แกพูดเหมือนแกไม่เชื่อใจฉันลูกศร" "บอกตามตรงเลยนะฟ่าง..ฉันรู้ว่าแกยังรักผู้ชายคนนั้นอยู่" สิ่งที่ลูกศรพูดมันคือความจริงแม้ที่ผ่านมาฉันจะไม่เคยเอ่ยชื่อของผู้ชายคนนั้นให้ใครได้ยินแต่จริงๆแล้วฉันยังรักผู้ชายเลวๆคนนั้นอยู่ ผู้ชายที่ทำให้ฉันเจ็บปวดเจียนตายผู้ชายที่ฉันจดจำไม่เคยลืม สามปีที่ผ่านมามันไม่ได้ช่วยทำให้ฉันลืมเขาได้เลยทั้งที่ฉันควรจะลืมเขาไปตั้งนานแล้ว ลืมสิ่งที่เขาเคยทำกับฉันโดยที่เขาไม่เคยรู้สึกผิด "ฉันจะไม่ยอมอ่อนแออีกแล้วล่ะ" ฉันยิ้มให้ลูกศรเพื่อให้เธอสบายใจ "ฉันเอาใจช่วยนะ" "อื้มม^^" "งั้นฉันไปเรียนก่อนนะเลิกเรียนแล้วจะมารับ" "เครจ้าาา ขับรถดีๆนะ^^" หลังจากที่ลูกศรขับรถออกไปฉันก็ยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเหมือนยืนเรียกกำลังใจให้ตัวเองก่อนจะก้าวขาเข้าไปในมหาลัยด้วยใจที่มุ่งมั่น ฉันขอแนะนำตัวนะคะฉันชื่อข้าวฟ่างอายุ22ปีฉันเรียนอยู่ปีหนึ่งคณะบริหารทุกคนคงจะงงและสงสัยว่าฉันอายุ22แล้วแต่ทำไมถึงเพิ่งมาเรียนปีหนึ่งทั้งที่จริงแล้วฉันควรต้องเรียนอยู่ปีสี่ คือเมื่อสามปีก่อนพอฉันจบมอหกปุ๊บฉันก็ไม่ได้เรียนต่อส่วนสาเหตุก็เพราะตอนนั้นฉันท้องค่ะ ฉันเลยคิดว่ารอจะให้คลอดลูกก่อนและรอให้ลูกโตก่อนแล้วค่อยกลับมาเรียนพราะฉันคิดว่าคนเราไม่มีใครแก่เกินเรียนขอแค่เราตั้งใจ สามปีที่ผ่านมาฉันตั้งใจเลี้ยงดูเด็กๆด้วยความรักทุ่มเททุกอย่างเพื่อพวกแกทั้งสองคน ค่ะทุกคนอ่านไม่ผิด...ทั้งสองคนที่ฉันพูดถึง...ก็คือฉันมีลูก2คนค่ะเป็นฝาแฝดชายหนึ่งหญิงหนึ่งตอนนี้อายุได้สามขวบแล้วกำลังซนเลยทีเดียว คนพี่เป็นผู้ชายค่ะชื่อน้องข้าวปั้นส่วนน้องสาวชื่อน้องข้าวแป้งค่ะ ส่วนพ่อของลูก...เค้าไม่รู้หรอกค่ะว่าตัวเองมีลูกและฉันก็ไม่เคยคิดที่จะบอกเขาให้รู้หรือรับผิดชอบด้วยเพราะฉันไม่อยากให้เขาเข้ามาเกี่ยวข้องอะไรกับฉันกับลูกและที่สำคัญฉันก็คือไม่เจอเขามาสามปีเกือบสี่ปีแล้วล่ะค่ะที่ไม่ได้เจอไม่ใช่เพราะฉันหนีหรือหลบหน้าเขาจนเขาตามหาฉันไม่เจอหรอกนะคะแต่เขาไม่เคยมาหาฉันเลยต่างหากไม่เคยสนใจด้วยว่าฉันจะเป็นยังไงหลังจากที่เราเลิกกัน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะเราเลิกกันแล้วเขาจะตามหาฉันทำไมจริงไหมและฉันก็ไม่เคยคิดด้วยว่าเขาจะตามหาฉันหรือมาง้อขอคืนดีกับฉันเพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้ที่คนอย่างเขาจะง้อใครโดยเฉพาะฉันที่เขาแค่มาหลอกให้รักพอได้ในสิ่งที่เขาต้องการพอเขาเบื่อเขาก็....ก็ช่างมันเถอะค่ะเรื่องราวเจ็บปวดพวกนั้นเพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือลูก ที่ผ่านมาฉันเลี้ยงดูลูกทั้งสองคนเพียงลำพังคนเดียวเพราะฉันไม่มีพ่อไม่มีแม่ เพราะพ่อกับแม่ของฉันท่านเสียไปหลายปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทางเครื่องบิน ตอนนั้นฉันเรียนอยู่มอหนึ่งอายุเพิ่งสิบห้าฉันเสียใจมากอยากตายตามท่านไปเพราะตอนนั้นมันเหมือนเหลือฉันตัวคนเดียวบนโลกใบนี้จากที่เคยมีครอบครัวที่อบอุ่นมีพ่อมีแม่กลับกลายเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ส่วนญาติพี่น้องมีก็เหมือนไม่มีเพราะทุกคนไม่มีใครสนใจใยดีฉันเลยสักคนทุกคนเอาแต่พูดว่าฉันเป็นตัวซวยไม่อยากเอาไปเป็นภาระ ตั้งแต่นั้นมาฉันก็อยู่ด้วยตัวเองคนเดียวมาตลอดทำอะไรเองคนเดียวทุกอย่างจากที่ทำอะไรไม่เป็นเลยเพราะมีแม่บ้านคอยทำให้ทุกอย่างแต่มาตอนนี้ฉันทำเองเป็นหมดทุกอย่างไม่ว่าจะทำกับข้าวกินเองซักผ้าล้างจานทำความสะอาดบ้านรดน้ำต้นไม้ถามว่าลำบากมั้ยตอนแรกๆก็ลำบากนะลำบากมากจากเด็กอายุสิบห้าที่ทำอะไรเองไม่เป็นแต่มาตอนนี้สบายมาก ฉันต้องขอบคุณความลำบากที่ทำให้ฉันเติบโตและเข้มแข็งมาจนถึงทุกวันนี้