"แม่นังฟ้ามันกลับมาแล้ว" เสียงของปลายฝนน้องสาวต่างแม่ของปลายฟ้าตะโกนเข้าไปในบ้านเมื่อเห็นปลายฟ้าที่เดินหิ้วกระเป๋านักเรียนกลับเข้าบ้านมา "มาแล้วเหรอนังตัวดี" กินรีซึ่งมีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของปลายฟ้าเอ่ยถามลูกเลี่้ยงที่นางเกลียดยิ่งกว่าอะไร "น้ารีมีอะไรให้ฟ้าทำเหรอคะ" "เงินอยู่ไหน" "เงินอะไรคะ" "ก็เงินที่พ่อแกโอนมาให้ไง เอามา" กินรีแบบมือรอเงินจากลูกเลี้ยงแต่.. "นั่นมันเงินค่าเทอมฟ้าค่ะพ่อโอนมาให้เพื่อให้ฟ้าเอาไปจ่ายค่าเทอม" "แต่ฉันจะเอาเพราะนั่นมันก็เงินที่ผัวฉันหามาเหมือนกัน แกรู้ไหมว่าเดือนนี้พ่อแกส่งเงินมามันไม่พอใช้เพราะต้องเจียดเอาไปให้แกจ่ายค่าเทอมยังไงล่ะ เพราะฉะนั้นแกเอาเงินนั่นมา" "ฟ้าให้ไม่ได้จริงๆ เพราะเทอมที่แล้วน้ารีก็เอาไปพรุ่งนี้ฟ้าต้องเอาไปจ่ายที่โรงเรียนไม่อย่างงั้นฟ้าจะไม่มีสิทธิ์สอบ" "นั่นมันเรื่องของแกไม่ใช่เรื่องของฉัน เอามา!!! " กินรียื้อยุดฉุดกระชากกระเป๋านักเรียนของปลายฟ้าเพื่อจะค้นหาเงินส่วนปลายฝนก็เข้ามาค้นที่ตัวของปลายฟ้าเพื่อหาเงินเพราะคิดว่าปลายฟ้าคงไปเบิกมาจากธนาคารแล้ว "แม่จ๋าฝนเจอแล้วจ้ะ" ปลายฝนเจอปึกเงินที่อยู่ในกระเป๋าประโปรงนักเรียนของพี่สาวต่างแม่ก่อนจะรีบเอาไปให้แม่ของตัวเอง กินรีพอได้เห็นเงินแล้วก็ผลักปลายฟ้าจนเธอล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่สนใจสักนิดว่าเธอจะเจ็บบ้างหรือเปล่า "อย่าเอาเงินฟ้าไปเลยนะฟ้าขอร้อง" เธอยกมือขอร้องอ้อนวอนเพื่อไม่ให้เอาเงินค่าเทอมของเธอไป "ฉันไม่ให้ถ้าแกอยากได้ก็ไปหาเอาเอง" "แม่จ๋าเงินตั้งหลายหมื่นเราไปหาซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ใส่กันดีกว่าฝนอยากได้ชุดใหม่สวยๆ " "ได้เลยลูกแม่ก็จะซื้อเหมือนกัน ป่ะเราไปกันเถอะ" สองแม่ลูกพอแย่งเงินไปได้ก็รีบร้อนที่จะออกไปข้างนอกทันที "อย่าเอาเงินฟ้าไป ฟ้าขอร้องล่ะ " ปลายฟ้าทั้งขอร้องอ้อนวอนแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะสองแม่ลูกไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด วันต่อมา... "ค่าเทอมไม่มีจ่าย?? " อาจารย์ฝ่ายการเงินถามเธอเมื่อเธอเดินมาบอกว่าขอผ่อนผันไปก่อน "ค่ะ" เธอก้มหน้าลงเพราะไม่รู้จะตอบอะไรที่มันดีกว่านี้ "ไหนเธอเคยบอกว่าพ่อจะโอนเงินมาให้เหมือนทุกครั้งไง" "ค่ะโอนมาแล้วค่ะ แต่..." "แม่เลี้ยงเธอเอาไปอีกแล้วใช่ไหม" ที่อาจารย์รู้ก็เพราะอาจารย์เคยไปเยี่ยมที่บ้านแล้วเจอกับแม่เลีี้ยงของปลายฟัากำลังตบตีปลายฟ้าอยู่เพื่อจะแย่งเอาเงินที่ปลายฟ้าเก็บออมไว้ "..." "เห้ออออ อาจารย์ก็สงสารเธอนะ แต่เธอไม่ได้จ่ายค่าเทอมมาแล้วสองเทอมติดต่อกันแล้วซึ่งตามกฏของโรงเรียนเธอจะไม่มีสิทธิ์สอบแล้วนะ" "หนูขอร้องนะคะ หนูจะไปทำงานหลังเลิกเรียนเพื่อหาเงินมาจ่าย" "ตอนนี้เธอก็อยู่มอหกแล้วนะปลายฟ้าถ้าจะให้เธอหมดสิทธิ์สอบก็ดูจะใจร้ายเกินไป เอาล่ะเรื่องค่าเทอมอาจารย์จะช่วยพูดกับผ.อให้ละกัน อาจารย์จะลองขอทุนให้เธอเผื่อเธอจะได้ไม่ต้องไปทำงานเลิกมืดๆ ค่ำๆ เพราะมันอันตราย ไหนๆ เธอก็ช่วยกิจกรรมของทางโรงเรียนทุกปี อาจารย์จะลองพูดให้นะ" "ขอบคุณนะคะอาจารย์" เธอไหว้ขอบคุณอาจารย์ด้วยความดีใจเพราะถ้าได้ทุนจริงๆ เธอก็จะได้เบาใจ เธอเดินออกมาจากห้องพักครูเพื่อกลับขึ้นไปเรียนตามปกติแต่ก็เจอกับสกายที่ยืนดักรอเธออยู่ตรงบันไดห้องพักครูโดยที่ไม่มีใครเห็นเพราะเขาหลบอยู่ "สกาย" เธอรีบเดินไปหาเขาทันที "ทำไมตาแดงๆ เหมือนร้องไห้" "ไม่มีอะไรหรอก "แน่นะ" "อื้มมม^^" "แล้วมาทำอะไรที่ห้องพักครู" "คือมาคุยเรื่องเรียนต่อน่ะ" "แน่ใจนะ" "อื้มมม ว่าแต่สกายไม่มีเรียนเหรอ" "อาจารย์ไม่เข้าสอนฉันก็เลยไปหาเธอที่ห้องแต่เห็นเธอไม่อยู่พอถามแอนนี่เพื่อนเธอก็บอกเธอโดนเรียกมาห้องพักครู" "ไม่มีอะไรหรอก ขอตัวไปเข้าเรียนก่อนนะ" "ป่ะเดี๋ยวไปส่ง" "ไม่กลัวคนอื่นเห็นหรือไง" "ก็เดินห่างๆ กันดิ"

ปลายฟ้า... ระหว่างเดินกลับตึกเรียน "พรุ่งนี้วันเกิดฉันนะ" "อื้มมจำได้" "เธอจะไปได้หรือเปล่า" "เอ่อออ คือ..." "ไม่ได้อีกอะดิ" เขาดูหัวเสียมากเมื่อรู้ว่าเธอจะไม่ได้ไปเพราะนี่ไม่ใช่ปีแรกที่เธอไม่ได้ไปปีที่แล้วเธอก็ไม่ได้ไปเหมือนกัน "ขอโทษนะสกายคือฟ้าต้องทำงานบ้านน่ะ" "งานบ้านมันสำคัญกว่างานวันเกิดฉันว่างั้น" "ไม่ใช่นะสกายอย่าคิดแบบนั้น" "ถ้าคืนพรุ่งนี้เธอไม่ไปงานวันเกิดฉันเราก็เลิกกันเลยเถอะ แม่งเป็นแฟนกันภาษาอะไรวะไม่เคยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลยสักครั้ง" "ก็สกายกลัวคนอื่นเห็นด้วยไม่ใช่เหรอ" "ก็ใช่ไงแต่งานวันเกิดฉันก็มีแต่เพื่อนสนิทฉันทั้งนั้นมั้ยล่ะ เราเป็นแฟนกันมาสองปีแล้วนะ งานวันเกิดตัวเองแต่แฟนไม่เคยมา" ใช่แล้วล่ะเธอกับสกายเราคบกันมาสองปีแล้ว เขามาจีบเธอตอนงานกีฬาสีเธอจำได้ดีตอนนั้นเธออยู่มอสี่ส่วนเขาอยู่มอสามเราอยู่สีเดียวกันเธอได้รับเลือกให้เป็นประธานสีส่วนเขาก็เป็นรองประธานสีเราเลยได้พูดคุยกันเป็นครั้งแรกและเขาก็บอกว่าจะจีบเธอ ซึ่งตอนแรกเธอไม่ได้สนใจเขาหรอกเพราะไม่เคยคิดที่จะมีแฟนและที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีใครมาจีบด้วยเพราะเธอจะออกแนวเด็กเรียนแต่งตัวเรียบร้อยใส่แว่นตาหนาเตอะจนเพื่อนๆ เรียกเธอว่ายัยเฉิ่มซึ่งเธอก็ไม่เคยว่าอะไรก็ยิ้มรับกับฉายาที่เพื่อนเรียก แต่สกายเป็นคนแรกที่เข้ามาพูดคุยแล้วก็บอกว่าขอจีบเธอซึ่งตอนนั้นเธอปฎิเสธเขาเลยทันทีแต่เขาก็พยายามที่จะเข้ามาคุยกับเธอบ่อยๆ ซึ่งคนอื่นไม่รู้หรอกว่าเขากำลังจีบเธออยู่เพราะคิดว่ารุ่นพี่รุ่นน้องปรึกษากันเรื่องงานโรงเรียน จนมาถึงวันวาเลนไทน์เขาสั่งช่อดอกไม้มาให้เธอถึงห้อง เพื่อนๆ ก็แซวเธอกันยกใหญ่เพราะเธอเรียนที่นี่มาสี่ห้าปีไม่เคยได้รับช่อดอกไม้เลยสักครั้ง บางคนก็บอกสงสัยมีคนส่งผิดซึ่งเธอรู้ว่าไม่มีใครส่งมาผิดหรอกเพราะการ์ดที่เสียบมากับช่อดอกไม่มันเขียนชื่อเธอเอาไว้อย่างชัดเจนและลงท้ายด้วยชื่อย่อของสกาย S.K มันเป็นช่อดอกไม้ช่อแรกที่เธอได้รับและดอกไม้ที่เขาให้คือดอกคาเนชั่นสีขาวที่เธอชอบมากเธอไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเธอชอบดอกไม้ชนิดนี้ซึ่งมันทำให้เธอประทับใจมากจนในที่สุดเธอก็ใจอ่อนยอมเป็นแฟนเขาแต่เขาก็มีข้อแม้ว่าห้ามบอกใครเรื่องที่เราคบกันซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เธอก็ทำตามที่เขาขอร้องซึ่งมันก็เป็นผลดีกับเธอด้วยเพราะเธอไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกัน เพราะเธออาย..หมายถึงอายตัวเองน่ะ สกายน่ะหล่อมากสาวๆ ในมหาลัยกรี๊ดเขาเยอะมากแต่เขาไม่เคยสนใจใครหรือคบใครเลยนะ ส่วนเธอน่ะเหรอก็เป็นแค่ยัยเฉิ่มแว่นหนาเป็นป้าแว่นที่เพื่อนๆ ล้อ ไม่มีอะไรเหมาะสมกันเลยสักอย่าง ทั้งหน้าตา ฐานะ คือทุกอย่างเลยจริงๆ คือคนแบบเขาสามารถหาผู้หญิงสาวๆ สวยๆ ได้แต่เขากลับมาขอเธอเป็นแฟน ครอบครัวของสกายน่ะทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมที่มีสาขาทั่วโลก พ่อแม่เขาส่วนมากจะเดินทางไปมาต่างประเทศตลอด เขาเคยบอกว่าเขาเหงาเขาเลยซื้อบ้านหลังเล็กๆ เอาไว้ใกล้ๆ กับโรงเรียนแล้วให้เพื่อนสนิทมาอยู่ด้วย จะว่าไปสกายก็เหมือนเด็กขาดความอบอุ่นเหมือนกันนะเธอดูออกแต่เขาจะทำเหมือนตัวเองเข้มแข็งอยู่ตลอดเวลา ส่วนเธอน่ะพ่อก็ไม่ค่อยกลับบ้านเหมือนกันเพราะต้องออกไปทำงานรับเหมาบางทีก็ไปเป็นอาทิตย์บางครั้งก็เป็นเดือนๆ เหมือนอย่างครั้งนี้พ่อได้ไปรับงานที่เชียงรายซึ่งมันเป็นงานใหญ๋และได้เงินเยอะแต่ต้องใช้เวลานานมากพ่อจึงไม่สามารถทิ้งงานแล้วกลับมาบ้านได้แต่พ่อก็จะส่งเงินมาให้ตลอดแต่ก็ไม่ค่อยถึงมือเธอเท่

ปลายฟ้า... แต่เธอกับสกายแม้จะได้ชื่อว่าเป็นแฟนกันแต่เราไม่เคยจะได้ไปไหนด้วยกันเลยสักครั้งนั่นเพราะเธอไม่มีเวลานั่นเอง ซึ่งเขาก็บ่นมาตลอดไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไปแต่เธอไปไม่ได้เพราะหลังเลิกเรียนเธอต้องรีบกลับไปทำงานบ้านทุกอย่างทั้งกวาดบ้านถูบ้านซักผ้าล้างจานทำกับข้าวกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแล้วตอนเช้าก็ต้องตื่นมาทำกับข้าวให้คนในบ้านอีกเวลาของเธอหมดไปกับการเรียนแล้วก็งานบ้าน จะหาเวลาไปเที่ยวเหมือนวัยรุ่นคนอื่นๆ น่ะไม่มีหรอกซึ่งต่างกับน้องสาวต่างแม่ของเธอที่เที่ยวทุกวัน เธอเองก็น้อยใจกับโชคชะตาของตัวเองเหมือนกันนะบางคืนก็กอดรูปแม่แล้วก็ร้องไห้แล้วก็หลับไปทั้งน้ำตา แม่ของเธอเสียไปตั้งแต่เธอายุได้แค่สามขวบด้วยโรคมะเร็งหลังจากที่แม่จากไปไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่กับน้ากินรีซึ่งเป็นเพื่อนสนิทแม่ ตอนนั้นเธอก็ดีใจนะที่จะมีน้ากินรีเป็นแม่เพราะเมื่อก่อนตอนแม่เธอยังอยู่น้ากินรีดีกับเธอมาก แต่พอได้มาเป็นแม่เลี้ยงเธอความใจดีก็หายไปทันทีเหมือนคนละคนและยิ่งพอน้ากินรีตั้งท้องแล้วคลอดปลายฝนออกมาเธอก็กลายมาเป็นเหมือนหมาหัวเน่าที่ไม่มีใครสนใจพ่อก็เอาแต่ใส่ใจปลายฝน บางวันเธอก็ไม่ได้กินข้าวเพราะโดนปล่อยทิ้งไว้ที่บ้านคนเดียวเพราะพ่อพาน้ากินรีกับปลายฝนออกไปเที่ยว และยิ่งโตขึ้นเธอก็เหมือนเป็นคนใช้ในบ้านไปโดยปริยาย ถ้าพ่อเธออยู่น้ากินรียังไม่ค่อยเท่าไหร่แต่ถ้าพ่อเธอออกไปทำงานเธอก็จะโดนใช้งานอย่างหนักและถ้าทำอะไรให้น้ากินรีกับปลายฝนไม่พอใจเธอก็จะโดนทุบตีแต่เธอก็อดทนมาจนถึงทุกวันนี้ และเธอก็ไม่เคยคิดที่จะบอกพ่อเพราะพ่อรักน้ากินรีกับปลายฝนมาก ถ้าเธอบอกก็ไม่รู้ว่าพ่อจะเชื่อเธอไหมและถ้าเธอบอกก็คงไม่พ้นต้องโดนหนักกว่าเก่าอย่างแน่นอน "ว่าไงจะไปได้หรือเปล่า" สกายถามย้ำอีกครั้ง "ก็อยากจะไปนะแต่...." "เอางี้ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่เห็นเธอที่งานวันเกิดเราสองคนก็เลิกกันไปเถอะ" พูดจบสกายก็เดินหายลับตาไปโดยที่เธอไม่ทันจะได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกไป ทำไมเธอจะไม่อยากไปเธออยากไปกับเขาทุกครั้งที่เขาชวน เพราะเวลาที่เธออยู่กับสกายเธอจะยิ้มออกและมีความสุขมาก เวลาอยู่ที่โรงเรียนเราสองคนมักจะหลบมาพูดคุยกันที่ห้องชมรมซึ่งเป็นห้องที่พวกของสกายจะมาซ้อมดนตรีกันส่วนคนนอกจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า มันเป็นช่วงเวลาเดียวที่เธอสามารถนั่งคุยกับเขาได้โดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็นหรือมาเจอแล้วเอาไปพูด "ว่าไงฟ้าตกลงเธอจะไปงานวันเกิดสกายมั้ย" แอนนี้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอถามระหว่างเก็บสมุดหนังสือเข้ากระเป๋าเพื่อกลับบ้านเพราะนี่มันก็เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว "อยากไปนะ แต่แอนก็รู้ว่าเราต้อง.." "ต้องกลับไปเป็นนางซินทำงานบ้านทำกับข้าวให้แม่เลี้ยงกับน้องสาวรับประทาน" "..." "ฉันถามจริงๆ เหอะเธอจะต้องทนให้สองแม่ลูกนั่นโขกสับไปถึงไหน ทำไมไม่หนีออกมาซะไปอยู่กับสกายก็ได้นี่นาบ้านหมอนั่นรวยจะตายเธอโชคดีแค่ไหนที่ได้แฟนรวยน่ะ" "เราทำไม่ได้หรอก ถ้าเราหนีออกมาน้ากินรีก็ตามเราเจออยู่ดี แล้วถ้าเราอยู่กับผู้ชายเราคงโดนหนักทั้งพ่อทั้งน้า" "แล้วเธอต้องทนแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรือไง" "ก็ไม่รู้เหมือนกัน" "เห้อออฉันเชื่อเธอเลยจริงๆ ยัยซิน2020"