สาวใช้กับเจ้านายหื่น ตอน วันแรก "คุณป้าเป็นยังไงบ้างนะ" เจนนิสยืนบ่นอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ติ๊งต่อง! ๆ เธอกดออดหน้าบ้านและยืนแบกเป้ใบใหญ่ เนื่องจากคุณป้าของเจนนิสส่งเสียเธอเข้าเรียนในโรงเรียนประจำตั้งแต่เด็กเพราะว่าเธอกำพร้าพ่อกำพร้าแม่ มาวันนี้ป้าของเธอป่วยจนต้องนอนติดเตียง เจนนิสจึงต้องกลับมาช่วยดูแลและรับตำแหน่งแม่บ้านแทนชั่วคราว เจนนิสเป็นสาวน้อยที่สวยเอาเรื่อง เธอมีผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าสวยแบบอินเตอร์ตาโตจมูกเชิ่ดโด่ง หุ่นเธอผอมเพรียวขายาวและมีตูดที่งอนใหญ่ แถมยังมีหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวจนเป็นจุดเด่นที่ทำให้ใครๆต้องมอง "เห้อ อุส่าห์เรียนจบแล้วเเท้ๆเลย แทนที่เราจะได้ทำงานแล้วพาคุณป้าไปอยู่ด้วย" "แทนที่ฉันจะได้ทำงานแล้วให้ป้าเลิกทำงานมาอยู่กับฉัน ทำไมนะสวรรค์" เจนนิสยืนบ่นขณะที่รอคนมาเปิดประตูคฤหาสน์ให้ แอ๊ดดดด! ประตูบ้านขนาดใหญ่สีทองวาววับค่อยๆเปิดออก "มาทำงานเหรอ" หนุ่มผิวสีแทนตัวล่ำใหญ่เดินออกมาทักทาย เขาใส่หมวกแบบมีปีกใบใหญ่จนมองไม่เห็นหน้า และใส่เสื้อแขนยาวขายาวราวกับคนสวน "ค่ะ หนูเป็นหลานป้าแม่บ้านชื่อเจนนิส หนูมาทำงานแทนเธอและอยู่ดูแลเธอค่ะ" เจนนิสยิ้มและตอบอย่างใสซื่อ "เข้ามาสิ" หนุ่มผิวแทนบอก ตุบ! ๆ ๆ สาวน้อยเดินตามหลังเขาต้อยๆ "เอากระเป๋ามา" หนุ่มตัวล่ำใหญ่บอก "นี่ค่ะลุง" เจนนิสยื่นกระเป๋าผ้าใบใหญ่ให้เขาไปสะพายและเธอก็เดินตามตูดเขา ฮิ! ๆ สวยจัง! เจนนิสมองไปรอบๆบ้านและยิ้มอย่างตื่นตาเมื่อเห็นสนามหญ้าเขียวขจีและสวนดอกไม้รอบๆ บ้านหลังนี้ใหญ่มาก แค่ทางเข้าไปถึงตัวบ้านยังต้องเดินเกือบหนึ่งกิโล ด้านหน้าทั้งหมดเป็นสนามหญ้าและสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ "ลุงคะ ป้าหนูเป็นยังไงบ้างคะ" เจนนิสวิ่งตามชายร่างใหญ่กำยำเหมือนนักรบและถามเขา "ก็อาการเบาหวาน นอนพักรักษาตัวซักสองสามเดือนคงหายเพราะที่นี่มีหมอดี" หนุ่มผิวแทนตอบ "อั๊ยยะ ที่ที่มีหมอประจำบ้านเลย เจ้าของเค้ารวยแค่ไหนกันนะ บ้าชะมัดฮิ! ๆ " เจนนิสวิ่งตามหนุ่มใหญ่ต้อยๆเพราะว่าเขาเดินเร็ว "ถึงละ ห้องในสุดนะห้องหัวหน้าแม่บ้านป้าของเธอน่ะ พักก่อนแล้วตอนสี่โมงเย็นค่อยมาประชุมที่ห้องโถงหน้าบ้าน" หนุ่มใหญ่บอกและยื่นกระเป๋าให้เจนนิส "ขอบคุณนะคะลุง เอ่อลุงชื่ออะไรคะ" เจนนิสรับกระเป๋ามาแล้วเงยหน้าถามหนุ่มตัวสูงล่ำใหญ่ "พสุธา" เขาตอบแล้วเดินหายไป ก๊อก! ๆ ๆ ๆ "คุณป้าคะ" เจนนิสเดินมาห้องพักแม่บ้านที่เรียงรายกันอยู่ตรงชั้นหนึ่งด้านหลังบ้านในสุด "เข้ามาเลย" เสียงอ่อนๆของคุณป้าดังแว่วมาราวกับคนไม่มีแรง แอ๊ดดด! เจนนิสเปิดกระตูแล้ววิ่งปรี่เข้ามานั่งบนเตียงที่คุณป้านอนเสียบสายน้ำเกลืออยู่ ฮือ! ๆ ๆ ๆ "คุณป้าเป็นอะไรมากไหม เจ็บไหมคะ หนูมาดูแลแล้วนะ ฮือ! ๆ ๆ " เจนนิสนั่งฟุบกอดเอวเอาหน้าซุกอกคุณป้าและร้องไห้ เธอคิดถึงคุณป้ามากเพราะเธออยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่เด็กปีๆนึงจะเจอคุณป้าแค่ครั้งเดียว แถมครั้งที่แล้วที่ป้าไปเยี่ยมเธอยังแข็งแรงดี มาวันนี้ป้าตัวบวมและใส่สายน้ำเกลือเธอเลยใจหาย ฟุ่บ! ๆ ๆ ๆ ป้าเอามืออีกข้างลูบหัวเจนนิสเบาๆ "ไม่เป็นอะไรแล้วลูก ป้าแค่เบาหวานกำเริบ มีอาการโรคหัวใจนิดหน่อย" ป้าปลอบสาวน้อยและกอดเธอไว้ด้วยแขนข้างเดียว "ฮือ! ๆ ๆ หนูรักคุณป้านะคะ รักเหมือนพ่อเหมือนแม่เลย ถ้าป้าหายหนูจะเอาวุฒิป.ตรีไปสมัครงานแล้วพาคุณป้าลาออกไปอยู่ด้วยนะคะ" เจนนิสร้องไปบอกความในใจไปด้วย "อือ! ๆ เอาตรงนี้ให้ดีก่อน หนูต้องทำหน้าที่หัวหน้าแม่บ้านแทนป้า คุณท่านมีบุญคุณกับเรา เงินที่ป้าส่งเสียหนูจนเรียนจบก็เงินคุณท่านทั้งนั้น" ป้าบอกและลูบผมเจนนิส "ค่ะ หนูจะทำหน้าที่แทนป้าให้ดีที่สุดจนคุณป้าหายนะคะ" เจนนิสบอกและลุกนั่งเช็ดน้ำตา "ดูสิ โตเป็นสาวแล้วสวยมากๆเลย ฮิ! ๆ ๆ " คุณป้ายิ้มออกและสีหน้าดีขึ้นทันที่เมื่อเจนนิสมาหา ทั้งคู่นั่งคุยกันอย่างมีความสุขอยู่นานสองนานเพื่อให้หายคิดถึงกัน เจนนิสวิ่งเข้าครัวที่อยู่ใกล้ๆห้องพักแม่บ้านแล้วทำโจ๊กมาป้อนให้คุณป้ากิน แล้วเธอก็ปูผ้านอนข้างล่างเตียงคุยกับคุณป้าจนหลับไป "เจนนิส ๆ สี่โมงแล้ว หนูต้องไปประชุมแม่บ้าน" ป้าเรียก ฮ้าวววว! ค่ะ ๆ เจนนิสหาววอดๆและลุกนั่งขยี้ตา "แล้วหนูจะกลับมาหานะคะ" เจนนิสยิ้มและก้มจุบหน้าฝากคุณป้าหนึ่งที จุ๊บ! ตุบ! ๆ ๆ ๆ เธอวิ่งกระโปรงปลิวออกไปห้องโถงหน้าบ้านปล่อยให้คุณป้านอนยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความปลาบปลื้มในตัวหลานสาวที่แสนดี เจนนิสวิ่งมาถึงหน้าบ้านที่เป็นห้องโถงขนาดใหญ่มีโคมไฟหรูหราสีทองห้อยลงมาระยิบระยับ โอ๊ย! "ขอโทษค่ะหนูมาสายใช่ไหม" เจนนิสวิ่งมายืนเข้าแถวหน้ากระดานรวมกับคนรับใช้ คนสวนและคนขับรถที่ยืนเรียงแถวยาวนับสิบกว่าคน เธอมองไปข้างหน้าเห็นคนอยู่ห้าคน คนนึงคือคุณท่านเจ้าของบ้านเขาแก่มากแล้วนั่งบนรถเข็น มีอีกสี่คนยืนเรียงกันเป็นผู้ชายทั้งหมด แต่ละคนอายุไล่ๆกันตั้งแต่สามสิบลงมา ทุกคนตัวสูงหน้าตาหล่อเหลาคนละแบบและดูเป็นผู้ดีมีสง่าราศีทุกคน "เอาละ วันนี้ขอแนะนำตัวหัวหน้าแม่บ้านคนใหม่นะ ออกมายืนข้างหน้าสิ" คุณท่านที่นั่งรถเข็นพูดเสียงแหบ ตุบ! ๆ ๆ แฮร่! ๆ ๆ เจนนิสวิ่งมายืนเด๋อๆด๋าๆอยู่หน้าคุณท่านและยิ้มแปล้ "สวัสดีค่ะ! ๆ ๆ ๆ หนูชื่อเจนนิสค่ะ" เจนนิสมองกลับมายกมือไหว้เพื่อนๆคนใช้และหันมาไหว้คุณท่านกับหนุ่มหล่อทั้งสี่ หิ! ๆ ๆ ๆ พวกเขาหัวเราะในความบ๊องแบ๊วของเจนนิสกันใหญ่ บ้านนี้เป็นตระกูลผู้ดีที่ร่ำรวยมีสมบัติมหาศาลจนลูกๆไม่ต้องทำงานก็สุขสบายไปตลอดชีวิต ดังนั้นอาชีพที่เหล่าลูกชายทั้งสี่คนทำจึงเป็นเพียงแค่งานอดิเรกเท่านั้น ไม่ได้ทำเพื่อหาเงินหาทองอะไร "นี่ลูกชายของฉันนะรู้จักไว้ก่อน" คุณท่านบอกและชี้นิ้ว "อัคคี! คนสุดท้อง" คุณท่านชี้มาที่คนผิวขาวหน้าตาดี เขาตัวล่ำสันหุ่นนักกีฬา เขาดูหยิ่งๆแต่หล่อเวอร์หุ่นเท่ห์ระเบิด เขาเป็นนักกีฬาหลายชนิดที่ดูแข็งแรงมาก "คนที่สามชื่อนาวา" คุณท่านชี้หนุ่มตัวผอมสูงผิวสี เขามีหน้าตาคมเข้มคิ้วดกจมูกโด่ง เขาดูหล่อคมไว้หนวดไว้เครา เขาโบกมือให้เจนนิสด้วย นาวาดูเป็นคนอารมณ์ดี ชอบการผจญภัยบุกป่าและเป็นช่างภาพสายธรรมชาติแถมยังทำอาหารเก่ง "วารี คนที่สองนะ" คุณท่านชี้ไล่มาที่หนุ่มผอมสูงผิวขาว เขายิ้มตอบเจนนิสด้วย วารีดูเป็นคนสุขุมเยือกเย็นและใจดี เขาเป็นศิลปิน ทั้งแต่งเพลง วาดรูป และร้องรำ "แล้วก็คนโต" คุณท่านชี้มาที่หนุ่มผิวแทนหน้าตาหล่อล่ำคมเข้ม เขาตัวใหญ่กำยำเหมือนนักรบ เขามาดเข้ม เงียบขรึมน่าค้นหาและเป็นนักธุรกิจที่ซื้อขายของแทบทุกชนิด "ลุง" เจนนิสอุทานเมื่อเห็นชุดของหนุ่มหล่อที่เปิดประตูบ้านให้เธอเมื่อเช้าอยู่ในร่างของลูกชายคนโต "เขาชื่อพสุธา" คุณท่านบอก โครมมม! เจนนิสเป็นลมล้มหงายตึงลงมานอนแผ่หราอยู่บนพื้น
สาวใช้กับเจ้านายหื่น ตอน พสุธา อือ! เจนนิสลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องพยาบาลประจำคฤหาสน์ เธอส่ายหน้าเบาๆและปรับสายตามองไปข้างหน้าที่กำลังมัวๆ เจนนิสเห็นชายคนนึงนั่งอยู่เบื้องหน้าและก้มลงมาจ้องเธอที่นอนอยู่ เธอกระพริบตาปริบๆเพื่อให้น้ำตาหล่อเลี้ยงดวงตาที่กำลังพร่ามัว ภาพชายเบื้องหน้าค่อยๆชัดเจนขึ้นเผยให้เจนนิสเห็นถึงใบหน้าอันหล่อเหลาคมเข้มเบื้องหน้าของเธอ เขามีจมูกโด่งคมเป็นสัน แววตาดุดันหน้าเต็มแก้มอิ่มริมฝีปากสีแดงหนา เจนนิสเร่งกระพริบตาถี่ๆและจ้องเขม็งขึ้นมาหาหนุ่มเบื้องหน้า เธอพบว่าใบหน้าของเขากำลังเลื่อนลงมาใกล้ขึ้นๆจนใหญ่เต็มตาของเธอ คุณพสุธา! เจนนิสสะดุ้งโหยงและทำตาโตเมื่อเขาก้มหน้าลงมาชิดเธอจนปลายจมูกของเขาชนจมูกโด่งๆของเธอ อ๊ะ! ๆ ๆ เจนนิสร้องครางและส่ายหน้าหนีคุณพสุธาที่เล่นก้มมองเธอแบบแนบชิด ทว่าเธอถอยหนีไม่ได้ในเมื่อนอนหัวชนหมอนอยู่และพสุธายังเอาสองมือคร่อมกายของเธอไว้ เจนนิสเก็บคอชนคางและหยีตา เธอโดนสายตาอันคมดุดำขลับของพสุธาแผดเผาจนแทบจะละลายกลายเป็นไอไปต่อหน้าเขา ลมหายใจร้อนๆของเขาพ่นใส่แก้มของเจนนิสจนร้อนผ่าว เนื้อตัวของเธออ่อนระทวยหายใจรวยริน เจนนิสพูดไม่ออกซักแอะทั้งๆที่ในใจกำลังอ้อนวอนให้เขาปล่อยเธอลุกออกจากเตียง หิ! ๆ ๆ พสุธากลับยิ้มชอบใจเมื่อเขาใช้สายตาแทะโลมไปทั่วใบหน้าอันสวยสดของเธอ "คุณจะ..." เจนนิสกัดฟันถาม จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ อุ๊ปส์! ๆ ๆ ๆ ทว่าไม่ทันเสียแล้วเมื่อพสุธาก้มลงมาชนปากแดงๆหนานุ่มบดจูบเธอจนพูดไม่ออก อุ๊ปส์! ๆ ๆ ๆ เจนนิสเอาสองมือยันใบหน้าหล่อเข้มของเขาและพยายามส่ายหน้าหนี หมับ! ๆ จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ พสุธากลับเอาสองมือหนาใหญ่ประกบสองแก้มของเจนนิสไว้และเอียงหน้าบดจูบเธออย่างหื่นกระหาย จ๊วบ! ๆ ๆ ๆ เขาดูดกินน้ำลายของเจนนิสแล้วตามด้วยการสอดลิ้นเข้ามาวนๆในปากของเธอ อื้อ! ๆ ๆ ๆ อ๊ะ! ๆ ๆ เจนนิสเปลี่ยนจากการร้องห้ามมาร้องครางและยอมให้เขาจูบ เธอสู้แรงเขาไม่ได้จึงอยู่นิ่งๆให้พสุธาจูบอย่างตามแต่ใจ อ๊ะ! ๆ ๆ ๆ เธอได้แต่ร้องครางหงิงๆเสียวใจหวามๆและภาวนาให้เขาไม่ทำอะไรเธอไปมากกว่านี้ จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ พสุธาเอียงหน้าบดจูบปากสีชมพูเรียวบางของเจนนิสจนจมูกโด่งๆของเขาบี้แก้มของเธอจนแดงช้ำ เจนนิสครางกระเส่าและหายใจไม่ทันจนหน้าแดง เธอเอาสองมือที่ยันหน้าพสุธาลดลงมาจิกคอเสื้อของเขาจนยับยู่ยี่และจูบตอบเขาไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว อืม! ๆ ๆ อ่าส์! ๆ ๆ พสุธากลับรุกจูบเจนนิสและร้องครางอย่างมีอารมณ์ สาวใช้คนใหม่คงจะสวยบาดใจเขามากเชาถึงได้ตามเข้ามาในห้องพยาบาลเช่นนี้ ก๊อก! ๆ ๆ ๆ "เจนนิสคะ" คนใช้รุ่นพี่มาเคาะประตูเรียกหัวหน้าแม่บ้านคนใหม่ของพวกเธอ ฟุ่บบบ! พสุธารีบสปริงตัวขึ้นยืนและกอดอกทำมาดนิ่ง แอ๊ดดดด! สาวใช้สองคนเดินเข้ามาโค้งคำนับคุณพสุธาแล้วมายืนข้างๆเอาผ้าเย็นเช็ดหน้าให้เจนนิส ตุบ! ๆ ๆ ๆ คุณพสุธาเดินหนีออกไปปล่อยให้เจนนิสนอนงุนงงกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น นี่ถ้าพี่ๆไม่เข้ามาเราจะโดนเขาทำอะไรมากกว่านี้ไหมนะ! เจนนิสคิดในใจ "หืม ตัวร้อนหน้าแดงหมดเลย วันนี้จะทำงานไหวไหมคะ" สาวใช้รุ่นพี่ถาม พวกเธอดูเคารพหัวหน้าแม่บ้านมาก เจนนิสเพิ่งจะรู้ว่าตำแหน่งของคุณป้าเธอไม่ธรรมดาเลย "ปะ เปล่าค่ะ หนูสบายดี แค่หน้ามืดค่ะ พี่สาวทั้งสองอย่าพูดค่ะกับหนูเลยนะคะหนูเป็นเด็ก" เจนนิสลุกนั่งและบอกพี่ๆ "ได้ค่ะ งั้นไปชมรอบบ้านกัน คุณท่านสั่งให้พาเจนนิสสำรวจบ้านก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยทำงานค่ะ" พี่สาววัยกลางคนทั้งสองบอก พวกเธอพาเจนนิสออกมานั่งรถกอล์ฟชมสวนดอกไม้ สนามหญ้า สนามกีฬา สระว่ายน้ำ และสวนป่า สวนผลไม้หลังคฤหาสน์ต่อ "โห ที่นี่มีร้อยๆไร่เหมือนวังเลยค่ะ" เจนนิสบอกพี่ๆ "ใช้แล้วค่ะ เจนนิสต้องดูแลบริหารทั้งหมดนี้เลย นี่ยังไม่รวมในบ้านนะคะ" สาวใช้รุ่นพี่คนนึงตอบ "แล้วหนูไม่ต้องทำความสะอาดถูบ้านล้างจานอะไรยังงี้เหรอคะ" เจนนิสงง "ไม่ค่ะ หัวหน้าเเม่บ้านมีหน้าที่สั่ง บริหาร เดินตรวจและติดต่อซื้อขายวัตถุดิบทำอาหารค่ะ" พี่สาวอีกคนนึงตอบ "โหววว! เหมือนผู้จัดการวังเลยฮิ! ๆ " เจนนิสหัวเราะร่าโดยไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรต่อไป
สาวใช้กับเจ้านายหื่น ตอน วารี เจนนิสชมรอบๆบ้านแล้วเธอก็วิ่งมาคุยกับคุณป้าอย่างตื่นเต้น คุณป้าสอนงานคร่าวๆให้เธอแล้วก็ไล่เธอกลับออกมาทำงานต่อ เจนนิสถือสมุดโน๊ตเดินชมแต่ละห้องภายในคฤหาสน์หนูเก่าแก่หลังใหญ่ "สวัสดีค่ะเจนนิส" สาวในห้องครัวทักทายและพูดคุยกับเจนนิสชั่วครู่ เธอเดินออกมาดูห้องอื่นๆและจดโน๊ตลงสมุดเล่มเล็กๆทั้งห้องพระ ห้องสมุด ห้องเก็บของ ห้องเก็บไวน์ ห้องแช่ผักแช่เนื้อ ห้องนอนเจ้านายและขึ้นมาชั้นบนดาดฟ้า บนดาดฟ้ามีกระถางดอกไม้และต้นไม้ปลูกจนเป็นร่มเงา "ว๊าว! สวยจังเลย" เจนนิสเดินอยู่บนดาดฟ้ายามเย็นและสอดแทรกตัวไปกับด้นไม้ดอกไม้นานาพรรณ "บนนี้เหมือนป่าบนสรวงสวรรค์เลย" เจนนิสเอ่ยและก้มดมดอกไม้ "เคยขึ้นไปบนสวรรค์มาแล้วเหรอ" เสียงชายหนุ่มนุ่มเพราะกังวาลดังมาจากด้านหลัง อร๊ายยย! เจนนิสหันกลับมาเห็นคุณวารีก็ตกใจร้องลั่น เขากำลังนั่งถือพู่กันวาดรูปท้องฟ้าและดอกไม้ที่กำลังบดบังดวงอาทิตย์ยามเย็น "ขอโทษค่ะคุณวารี หนูแค่มาจดบันทึกทุกๆจุดตามที่คุณท่านสั่งค่ะ" เจนนิสโค้งคำนับและเอ่ยบอก หิ! ๆ ๆ คุณวารียิ้มหวานแต่ไม่ตอบ เขาก้มวาดเขียนภาพท้องฟ้าอย่างสุขุมเยือกเย็น เขามีเนื้อตัวที่ผอมสูงขาวแบบผู้ดี ใบหน้าหล่อเหลาขาวใสเกลี้ยงเกลาไร้ตำหนิใดๆ "คือวันนี้คุณท่านยังไม่ให้หนูเริ่มงานน่ะค่ะ" เจนนิสรีบบอกต่อเพราะกลัวโดนด่า "เดี๋ยว ยืนนิ่งๆสิ จับดอกไม้ไว้แบบนั้นแหละ" คุณวารีเงยหน้าหล่อๆขึ้นมาบอกและก้มลงไปวาดภาพสีลงบนกระดาษแผ่นใหญ่ต่อ อึ๋ยยย! เจนนิสกัดฟันทำหน้านิ่ว เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเดินมาบังฉากท้องฟ้าและดอกไม้ที่คุณวารีกำลังวาด เจนนิสถึงกับยืนตัวแข็งไม่กล้าขยับเมื่อโดนคนสุขุมนุ่มลึกแบบคุณวารีสั่ง หิ! ๆ ๆ เขายิ้มชอบใจและก้มๆเงยๆมองเจนนิสและก้มลงไปวาดภาพเธอทับภาพดอกไม้ ภาพสาวน้อยเเสนสวยหันข้างให้กับฉากท้องฟ้าขณะที่ดวงตะวันกำลังลาลับช่างสดสวยเกินบรรยายยิ่งกว่าภาพของศิลปินเอกใดๆ "อะแฮ่ม" เจนนิสกระแอมให้คุณวารีเงยขึ้นมา "แฮร่ๆ หนูกลับได้รึยังคะ" เจนนิสหันมายิ้มแห้งและถามเจ้านายสุดหล่อมาดนิ่ง "ยัง อยู่แบบนั้นแหละหันหน้ากลับไป" คุณวารีสั่งเสียงนุ่มแต่น่าเกรงขาม ขวับ! เจนนิสหันข้างและยืนตัวแข็งดั่งหินราวกับต้องมนต์ แคว่ก! ๆ ๆ ซักพักวารีก็ดึงภาพเขียนออกแล้วเดินมาหาเจนนิส "นี่อ่ะ ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับแม่บ้านคนใหม่" เขายื่นภาพวาดใบใหญ่ให้เจนนิสและส่งยิ้มหวานละลายใจเธอ อ่ะ! เอ่อ! เจนนิสยืนแหงนหน้าอ้าปากค้าง คุณวารีตัวสูงมากและหล่อมากเช่นกัน "เอ้า รับไปสิ" คุณวารีจับมือเจนนิสขึ้นมาหยิบรูป "คุณวาดสวยจังค่ะ วาดสวยเกินจริงเลย" เจนนิสก้มมองภาพเขียนขณะที่มือไม้สั่นเทา เธอเขินอายวารีจนก้มหน้าแดงฉ่ำไม่กล้าเงยสบตาเขา หมับ! คุณวารีเอามือจับคางเจนนิสแล้วดึงหน้าสวยๆของเธอเชิ่ดขึ้น จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ เขาก้มลงมาประกบปากแดงๆจูบเธอและจับคางของเธอไว้ด้วยมือเดียว อุ๊ปส์! ๆ ๆ ๆ เจนนิสพูดไม่ออกอีกแล้ว เธอโดนดึงคางจนต้องยืนเขย่งเท้าให้คุณวารีจูบ จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ อ๊ะ! ๆ ๆ ๆ คุณวารีเอาลิ้นเข้ามาพันวนๆใส่ลิ้นในปากของเจนนิส หมับ! ๆ ๆ ๆ เธอขนลุกซู่ เสียววาบๆที่หว่างขาเมื่อวารีเอามืออีกข้างนึงมาจับเต้านมที่ใหญ่เกินตัวของเธอ อ๊ะ! ๆ ๆ ๆ เจนนิสร้องครางระงมและจ้องตามองใบหน้าหล่อขาวของวารีที่กำลังบดหน้าของเธออยู่ ในอกของเธอร้อนดั่งไฟ ร่องสาวเสียววูบวาบ หน้าอกโดนบีบฟัดจนเสื้อเชิ๊ตสีขาวยับยู่ยี่ ฟุ่บบบบ! หิ! ๆ ๆ คุณวารีดึงหน้าออกและปล่อยเจนนิสออกจากพันธนาการ "แล้วมาเป็นแบบให้ผมอีกนะ" เขาบอกและยิ้มหวานอย่างใจดี ตุบ! ๆ ๆ ๆ ๆ เจนนิสหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีลงมาทันที ตายแล้ว! เธอก้มมองภาพวาดที่มือก็พบว่าตัวเองจิกขยำจนภาพแทบจะฉีกขาดวิ่น เจนนิสลงมาที่ห้องครัวและช่วยคนใช้ทำอาหารเย็นต่อ เธอโชคดีที่มีฝีมือทำอาหารดีมากเพราะเคยอยู่โรงเรียนประจำหญิงล้วนและเป็นศิตย์เอกของครู "ถ้าอยู่แบบนี้จะโดนอะไรอีกนะ ทำไมเราไม่พาคุณป้าหนีออกไปล่ะ" เจนนิสพึมพำเบาๆ อ่อ เราไม่มีตังค์นี่เอง! เธอบ่นในใจ