“ดูสิ มือของหลินเทียนสั่นอีกแล้ว！ ” “ฮ่าฮ่า ศัลยแพทย์ที่แม้แต่ถือมีดผ่าตัดก็ยังมือสั่น ช่างตลกจริง ๆ ！ ” “อย่าพูดไป เมื่อก่อนเขาเป็นอัจฉริยะนะ！ ” ที่ห้องปฏิบัติการศัลยศาสตร์ของวิทยาลัยพยาบาลเฮอร์เดล หน้าโต๊ะผ่าตัดยี่สิบตัว นักศึกษาที่อยู่ในชุดกาวน์หลายคนกำลังผ่าศพ เพื่อฝึกทักษะด้านศัลยศาสตร์ มีเพียงหลินเทียน ที่แม้เขาจะพยายามอย่างสุดชีวิต ก็ไม่สามารถจับมีดผ่าตัดเล่มเล็ก ๆ ได้ เป๊ง！ วินาทีที่มีดผ่าตัดตกลงพื้น ทุกคนต่างมองไปที่เขาอย่างดูถูก—คนอย่างนาย คู่ควรกับการมาผ่าตัดด้วยเหรอ？ หลินเทียนมองมีดผ่าตัดที่พื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แม้ว่าเขาจะมีไอคิวถึงสองร้อย มองผู้ป่วยแวบเดียว สมองของเขาก็สามารถจับรูปร่างของผู้ป่วย และประมวลผลโครงสร้างของกระดูก หลอดเลือด และกล้ามเนื้อของผู้ป่วยขึ้นมาได้อย่างอัตโนมัติ ราวกับว่าเขาเห็นมันด้วยตาเปล่า แต่แล้วยังไงล่ะ？ มือขวาของเขา มันใช้งานไม่ได้แล้ว！ เสียงหัวเราะของคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ ดังเหมือนมีดแหลมคมหลายเล่มปักทิ่มเข้าที่หัวใจของหลินเทียน เมื่อสามเดือนก่อน หลินเทียนยังเป็นอัจฉริยะของวิทยาลัยพยาบาลเฮอร์เดลที่อนาคตไกลที่สุด ทุกคนต่างพูดว่าเขาน่าจะกลายเป็นหมอในตำนานคนต่อไป แต่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ครั้งหนึ่งขณะที่เขาไปเดินห้างเป็นเพื่อนหยางเสวย แฟนสาวของเขา ได้บังเอิญเจอกับโจร เพื่อปกป้องหยางเสวย มือขวาของหลินเทียนเกือบจะถูกโจรฟันจนขาด หลังจากเกิดเรื่อง เขาได้ทำการรักษา มือขวาของเขาสามารถรักษาไว้ได้ แต่เส้นประสาทที่เสียหายนั้นไม่สามารถทำให้กลับมาใช้งานได้ดังเดิม... พูดให้ชัด ๆ คือไม่สามารถรักษาให้กลับมาเป็นปกติได้ แต่เป็นเพราะหลินเทียนไม่สามารถทำการผ่าตัดให้กับตัวเองได้ ส่วนหมอคนอื่น ๆ ... หมอชื่อดังที่สามารถทำการผ่าตัดแบบนี้ให้เขาได้ เขาก็จ้างไม่ไหว！ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มือขวาของหลินเทียน ก็มีปัญหาขึ้น เมื่อเขาตื่นเต้นมันก็จะสั่น “ถึงทุกคนจะดูถูกผม ก็ไม่เป็นไร” “ผมมีคุณคนเดียว ก็พอแล้ว！ ” เมื่อนึกถึงสาวสวย ที่มีจิตใจงดงามอย่างหยางเสวย มุมปากของหลินเทียนก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ความขมขื่นบนใบหน้าก็จางหายไปไม่น้อย ตอนนี้ ศาสตราจารย์ที่กำลังตรวจดูความคืบหน้าของนักเรียนได้เหลือบมองมือขวาที่สั่นไม่หยุดของหลินเทียนกับเส้นเลือดที่ถูกมีดกรีดยุ่งเหยิงแวบหนึ่ง ศาสตราจารย์ขมวดคิ้วทันที บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ：“หลินเทียน ออกไปพักไป อย่าทำให้สิ้นเปลืองทรัพยากรในห้องปฏิบัติการ！ ” ร่างของหลินเทียนกระตุก เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาหยิบมีดผ่าตัดขึ้น ค่อย ๆ วางลงในจานโลหะที่เย็นเยือก แล้วเดินออกไปจากห้องปฏิบัติการ จากนั้น ค่อย ๆ ปิดเสียงหัวเราะไว้หลังบานประตู หลินเทียนที่เดินออกมาจากห้องปฏิบัติการแล้วยังไม่คิดจะยอมแพ้ เขาตั้งใจจะกลับไปอ่านหนังสือต่อที่หอพัก เขาเชื่อว่า ความพยายามที่ได้มาที่หลัง สามารถชดเชยข้อบกพร่องที่มีมาแต่กำเนิดได้ มือขวาของเขาใช้งานไม่ได้แล้ว ก็ยังมีมือซ้ายอยู่！ ดังนั้น หลินเทียนจึงตัดสินใจรอให้ทุกคนออกไปกันหมด เพื่อแอบเข้าไปฝึกคนเดียว เพื่ออนาคตที่สดใสของเขากับหยางเสวย！ และขณะที่เขาเดินไปถึงชั้นสอง เขาก็ผงะทันที ในห้องเรียนตรงมุมบันได มีเสียงผู้หญิงร้องครวญครางดังขึ้น ฝีเท้าของหลินเทียนชะงักทันที เขารู้สึกว่าเสียงนั้นคุ้นเคยมาก จึงอดไม่ได้ที่จะเดินช้า ๆ เข้าไปใกล้ ๆ ประตูห้องเรียน เสียงของผู้หญิงค่อย ๆ ชัดขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนว่าคล้ายกับหยางเสวย แฟนสาวของเขาที่สาบานว่าจะรักกันตลอดไป “พี่ลู่ ฉันเสียวมากเลยค่ะ” “เสวยเอ๋อร์เบบี๋ เธอบอกกับฉันมา ฉันกับหลินเทียนใครเก่งกว่ากัน？ ” เสวยเอ๋อร์？ หยางเสวย！ หลินเทียนรู้สึกว่าความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาเต็มหัวของเขา เขาหมุนลูกบิดประตู และเตะเข้าไปทันที เสียงปังดังขึ้น ประตูถูกเปิดออก เมื่อหลินเทียนเห็นภาพตรงหน้า ก็รู้สึกหายใจหายคอไม่ออกขึ้นมาทันที！

สองคนในห้องเรียนตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา ใบหน้าของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ ในดวงตาของหลินเทียนมีไฟโกรธแฝงอยู่ ใครจะไปคิดว่าคนที่อยู่กับแฟนสาวของเขาจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา—ลู่หยาง！ เขาตะคอกด้วยความโกรธว่า ：“ลู่หยาง！ หยางเสวย！ พวกแกทำแบบนี้ ไม่ละลายใจฉันบ้างเหรอ？ ” หลังจากที่ลู่หยางเห็นชัดเจนแล้วว่าคนที่มาคือหลินเทียน เขาก็ยิ้มอย่างเย้ยหยัน และจับนมของหยางเสวยอย่างเต็มแรง พร้อมกับพูดอย่างเหยียดหยามว่า ：“นายมือพิการแล้ว ของที่นายจับไม่ได้ ฉันก็ช่วยจับให้นาย นายไม่ขอบคุณฉัน ยังมีหน้ามาตะคอกใส่ฉันอีก？ ” “แก！ ” หลินเทียนโกรธจนหน้าแดงก่ำ มือขวาก็สั่นไม่หยุดเพราะความโกรธ เขาหันไปมองหยางเสวย เขาพูดขึ้นทั้งโกรธทั้งเสียใจว่า ：“เธอเคยสาบานว่า จะอยู่กับฉันตลอดไปไม่ใช่เหรอ？ ” รอยแดงบนใบหน้าของหยางเสวยยังไม่จางหายไป เธอกวาดสายตามองหลินเทียนอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เอียงหน้าไปซบกับไหล่ของลู่หยาง แล้วยิ้มออกมา “หลินเทียน ก็แค่คำสาบาน พูดออกมาลอย ๆ เท่านั้น นายก็ถือเป็นจริงเป็นจังด้วย？ ” “นายยังไม่รู้ใช่ไหม เพราะนายพิการเลยทำให้ไม่ได้ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลบรู๊ค ตอนนี้ลู่หยางได้ไปแทนนายแล้ว” “ลู่หยาง กำลังจะกลายเป็นหมออัจฉริยะคนใหม่ของชั้นเรียน ทำไมฉันต้องคบกับคนที่ไร้ประโยชน์อย่างนายด้วย？ ” สารเลว！ ดวงตาของหลินเทียนแดงก่ำ สติถูกไฟโกรธครอบงำ ：“ฉันจะฆ่าพวกแก！ ” เขาหยิบเก้าอี้ข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วก็ตีไปที่ลู่หยาง เมื่อลู่หยางเห็นมือขวาที่สั่นไม่หยุดของหลินเทียน ก็หัวเราะเย้ยหยันออกมา จากนั้นก็เดินเข้ามาจับเก้าอี้ไว้ ก่อนจะแย่งกลับไปทันที เพราะแขนของหลินเทียนได้รับบาดเจ็บ พละกำลังไม่เหมือนเมื่อก่อน เขาแทบจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลู่หยางเลยด้วยซ้ำ！ หลังจากที่ลู่หยางแย่งเก้าอี้ไป ก็เตะหลินเทียนล้มลงกับพื้นทันที จากนั้นก็เหยียบหัวของหลินเทียน แล้วถุยน้ำลายออกมา ：“คนที่มือพิการ นายยังคิดว่านายยังเป็นอัจฉริยะอยู่เหรอไง？ ” เหยียดหยามหลินเทียนแล้ว ลู่หยางก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนจะพาหยางเสวยเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงหลินเทียนให้นอนอยู่บนพื้นที่เย็นเฉียบ หลายนาทีต่อมา หลินเทียนค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก จากนั้นก็เดินออกไปจากตึก ราวกับซากศพเดินได้ สำหรับหลินเทียนแล้ว การถูกหยางเสวยหักหลัง เหมือนฟางเส้นสุดท้ายของเขาได้ขาดสะบั้นลง ติ๋ง！ โทรศัพท์ดังขึ้น หลินเทียนปลดล็อกแล้วเปิดอ่านอย่างไร้ความรู้สึก เขาไม่คิดว่าจะเป็นอีเมลฉบับหนึ่ง รอจนเขาอ่านข้อความจบ รูม่านตาของเขาก็หดตัว เป็นภาพถ่ายภาพหนึ่ง ผู้ชายสองคนกำลังคุยกันในโรงแรม หนึ่งในนั้นคือลู่หยาง ส่วนผู้ชายหน้าตาดุร้ายร่างกายกำยำอีกคน แม้เขาจะถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน หลินเทียนก็ไม่มีวันลืม เขาก็คือโจรที่ฟันมือขวาของเขา และทำให้เขากลายเป็นคนพิการคนนั้น！ หรือว่าตอนนั้น... ไม่ใช่อุบัติเหตุ？ และตอนที่มือขวาของหลินเทียนสั่นอย่างควบคุมไม่ได้อีกครั้ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น หลังจากกดรับสายแล้ว ในนั้นก็มีเสียงเย็นเยือกของผู้หญิงดังขึ้น ：“มาที่ประตูทางทิศตะวันออกของวิทยาลัย” พูดจบ โทรศัพท์ก็วางสายไป หลินเทียนกำโทรศัพท์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาค่อย ๆ จากงุนงงก็เป็นประกายขึ้นมา ไป！ เมื่อคิดว่าความโชคร้ายทั้งหมดของตัวเอง อาจจะเกิดจากแผนของลู่หยาง หลินเทียนก็โกรธจนอยากจะฉีกทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาทันที！ “ลู่หยาง ถ้านายเป็นคนทำจริง ๆ ฉันจะทำให้นายเสียใจที่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้！ ” หลินเทียนกำหมัดแน่น และวิ่งออกไปจากหอพักอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งไปยังประตูตะวันออกด้วยความกระวนกระวาย แต่เมื่อไปถึงก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสลับทองจอดอยู่หน้าวิทยาลัย เมื่อเทียบกับรถหรูที่มีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์คันนี้ เมอร์เซเดส-เบนซ์กับบีเอ็มดับเบิลยู ก็เหมือนกับคนขอทานในสลัม เห็นเพียงประตูรถเปิดออก และมีสาวสวยเซ็กซี่ในชุดเลขาสาวก้าวออกมาจากรถ กระโปรงรัดสะโพกสีดำ ปิดรัดบั้นท้ายของเธอไว้แน่น เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่เกินจริง เสื้อตัวในสีขาวเหมือนกำลังจะระเบิดหน้าอกขนาดสามสิบหกดีออกมา！ ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาตรงหน้าหลินเทียน ใช้นิ้วดันแว่นกรอบดำเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า ：“ขึ้นรถ ไปกับฉัน！ ”

“คุณคือ…” “ฉันชื่อหลินลั่วเสว่ ฉันเป็นใครไม่สำคัญ คุณรู้แค่ว่า—ตามฉันมา คำถามทั้งหมดของคุณก็จะได้รับคำตอบ” หลินเทียนได้กลิ่นน้ำหอมที่เย้ายวนบนตัวของหลินลั่วเสว่ ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่หลังจากลังเลอยู่สองวินาที เขาก็ตัดสินใจขึ้นรถ รถหรูคำรามเหมือนสัตว์ประหลาด แล้วแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว หลินเทียนนั่งอยู่ในรถ มองดูวิวที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วตลอดทางจนไปถึงใจกลางเมือง ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงวิลเลจแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ในย่านที่เจริญที่สุดของเมือง ด้านหลังของวิลเลจเป็นสนามกอล์ฟ ด้านหน้าเป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ มีสระว่ายน้ำ โรงยิม อะไรที่ควรจะมีก็มีครบ และตรงกลางก็เป็นโรงพยาบาลสูงสามชั้น ภายในโรงพยาบาลตกแต่งด้วยสไตส์บารอก ซึ่งเป็นศิลปะในสมัยศตวรรษที่สิบแปดให้ความรู้สึกที่หรูหรา และยิ่งใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้หลินเทียนตกใจมากที่สุดกลับไม่ใช่ความหรูหราของที่นี่ แต่เป็นชื่อของโรงพยาบาล ：โรงพยาบาล โฮดูว์ โรเยอร์！ เพียงแค่เห็นคำไม่กี่คำนี้ หลินเทียนก็รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที และในหัวก็มึน ๆ ขึ้นมา ไม่คิดว่าที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำระดับตำนานของเมืองเจี้ยนเฉี่ยว！ ใครกันที่อยากเจอฉัน？ หรือว่า... ระหว่างที่กำลังงุนงงอยู่นั้น หลินเทียนเดินตามหลินลั่วเสว่ผ่านจุดตรวจรักษาความปลอดภัย และขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุดของโรงพยาบาล หลินลั่วเสว่พาเขามายังหน้าประตูห้องหนังสือห้องหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า ：“คุณหมอหลิวอยู่ข้างใน เขาอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว” หมอหลิว！ เป็นเขาจริง ๆ เหรอ ？ หลินเทียนยังคงรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ จากนั้นเขาก็หมุนลูกบิดประตูเดินเข้าไป กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาแตะหน้าของเขา ชายชราผมสีดอกเลากำลังมองดูชั้นหนังสือ ซึ่งยืนหันหลังให้กับหลินเทียน หลังจากที่หลินเทียนปิดประตูแล้ว เขาก็พูดขึ้นทันทีว่า “นายเห็นรูปพวกนั้นแล้วนายคิดอะไร？ ” หลินเทียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้นว่า ：“ผมมาที่นี่เพียงอยากจะรู้ความจริงเท่านั้น！ ” ชายชราหัวเราะขึ้นทันที จากนั้นก็หันกลับมาช้า ๆ ：“รู้ความจริงแล้วนายจะทำอะไรได้ นายมีความสามารถที่จะเอาคืนเหรอ？ ” “เงินทอง อำนาจ ศักดิ์ศรี เกียรติยศ ขอเพียงรับปากฉันเรื่องหนึ่ง สิ่งที่นายต้องการ ฉันสามารถให้นายได้ทุกอย่าง” “รวมถึงตามหาตัวคนร้ายที่ฟันนายในตอนนั้น เอามันมาตรงหน้านาย” ตอนที่เห็นป้าย ‘โรงพยาบาล โฮดูว์ โรเยอร์’ เขาก็ได้คาดการณ์ไว้แล้ว แต่วินาทีที่เห็นหน้าของชายชรา เขาก็ยังตื่นเต้นมาก ชายชราคนนี้คือไอดอลของหลินเทียน หมอในตำนาน คุณหมอหลิว！ ผู้ชายที่ได้รับการยกย่องจากวงการแพทย์ให้เป็นหมออัจฉริยะอันดับหนึ่งของโลก！ ขณะเดียวกันเขายังเป็นคนที่รวยที่สุดในเมืองเจี้ยนเฉี่ยวอีกด้วย！ หากเปรียบเทียบคุณหมอหลิวกับดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า หลินเทียนก็เป็นได้เพียงฝุ่นผงบนผิวโลกเท่านั้น！ แต่บุคคลระดับนี้ ทำไมถึงมาหาเขา？ ในใจของหลินเทียนรู้สึกสงสัยมาก แต่เขายังคงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดออกมาว่า ：“ผมรับปาก！ ” หลินเทียนเข้าใจว่าตั้งแต่วินาทีที่เขาได้รับอีเมลนั่น ข้อมูลทั้งหมดของเขา ก็อยู่ในการควบคุมของอีกฝ่ายแล้ว ชายชราผู้มั่งคั่งมีอำนาจล้นเหลือผู้นี้ ถ้าจะบดขยี้เขาให้ตายก็เหมือนกับขยี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น！ “นายในตอนนี้ ยังไม่สามารถทำสิ่งที่ฉันต้องการให้ได้ นายยังต้องเรียนรู้ และฝึกฝนอีก！ ” คำพูดของหมอหลิว ทำเอาหลินเทียนชะงักไปทันที เขาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า ：“หมอหลิว คุณต้องการให้ผมทำอะไรกันแน่？ ” “เรื่องนี้ไม่รีบ พูดเรื่องของนายก่อน หมอฝีมือดี มือจะสั่นไม่ได้” หมายความว่ายังไง？ หมอหลิวหยิบกระดิ่งทองขึ้นมา จากนั้นก็แกว่งไปมาเบา ๆ ติ๊ง ติ๊ง！ หมอหลายคนในชุดเสื้อกาวน์ก็เปิดประตูเข้ามาทันที พวกเขาเข้ามากดตัวของหลินเทียนลงบนเปลหาม และฉีดยาที่คอให้เขาทันที “เด็กดี นอนหลับสักตื่นเถอะ” “รอนายตื่นแล้ว ฝันร้ายก็จบลงแล้ว” “สิ่งที่รอต้อนรับนาย ก็จะเป็นชีวิตใหม่ที่นายไม่เคยสัมผัสมาก่อน！ ” ระหว่างที่สะลึมสะลืออยู่นั้น เขาก็เห็นหมอหลิวกำลังเดินเข้ามาหาเขา ในหัวของหลินเทียน จู่ ๆ ก็มีความคิดผุดขึ้นมา หรือว่าหมอหลิวจะรักษามือขวาของฉัน？