มาเฟียร้ายพ่ายรัก ตอนที่ 1 เดินเกมส์รุก พรีมายาหญิงสาวนัยน์ตาหวาน ผิวขาวตัวเล็ก พูดมาก โมโหง่าย ไม่ทำอะไรใครก่อน ไม่ยอมคน..โกรธง่ายหายเร็วแต่ตอนนี้เธอเรียนจบแล้ว แถมยังจบความรักแรกตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยของเธอไปกับวศินแฟนของเธอ... เธอจมอยู่แต่กลับความทุกข์มานาน... ส่วนพ่อของเธอเป็นหนี้รอบด้าน จนกระทั้งมาเฟียคอยมาตามที่บ้าน แต่พ่อของเธอก็ปกป้องเธอคอยกีดกันทุกวิถีทางไม่ให้เธอได้เจอกับพวกมาเฟียร้ายพวกนี้ ซึ่งเพราะพ่อเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอและหวังให้เธอมีชีวิตที่ดี... แยมมี่เพื่อนสาวคนสนิทของพรีมายา..มีนิสัย รักสนุก ใครอยู่ไกล้เป็นต้องมีรอยยิ้ม ชอบแต่งตัว มีฐานะ .. แต่บ้าผู้ชายรอบกายของแยมมี่มีผู้ชายมากหน้าหลายตาเข้ามาให้เธอขย้ำอยู่ไม่ขาดสาย ... เมื่อพรีมายาเดินทางไปหาแยมมี่ที่คอนโด....แยมมี่สังเกตุเห็นพรีมายา นั่งเงียบ..หงอยๆหน้าซี๊ดผากราวกับซากดึกดำบรรพ์ เธอจึงถามต้นสายปลายเหตุ กับเรื่องราวที่เกิดขึ้น... "มึง...ที่นั่งอยู่เยี่ยซากศพ หรือ ฟรอสซิล ทำไมถึงซี๊ด ได้ขนาดนี้."เพื่อนสาวเอ่ยถามด้วยความฉงน.. "ก็....ฉันเลิกกับวศินแล้ว...มันบอกว่าฉันไม่ยอมมันเว้ย...."พรีมายาพูดด้วยเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ "โอ้ยยย......!!!!!!!!!!มึง กูนึกว่าอุกกาบาดจากดาวอังคารร่วงใส่บ้านมึง ถึงได้ดูทุกข์ขนาดนี้"..พยายามพูดให้เธอผ่อนคลายขึ้น... "แค่ผู้ชายคนเดียวแกจะไปซีเรียสทำใหม่ หาใหม่เยอะแยะ พอๆจบ ถ้าจะมานั่งเป็นซากศพฟอสซิลแบบนี้กลับไปเลย".. "ฮือ..."พรีมายา ร้องไห้ พลันโผเข้ากอดแยมมี่.... "ครึ่งนึงของชีวิตที่แกเคยทำหล่นหายไป...ไม่เป็นไรเพื่อน..ฉันจะช่วยแกเอง..ฉัน จะสอนจริตมารยาหญิง ให้แกเอง...แล้วฉันจะแปลงโฉมให้สวยปิ๊งเลยดีมั้ย" ...พูดจบยกนิ้วขึ้นมาดีด กลางอากาศ แยมมี่พิถีพิถันคัดสรรค์เลือกเสื้อผ้าอาภรณ์ล้ำสมัยในตู้ของเขาราวกับร้านขายเสื้อผ้าขนาดใหญ่จัดการเปลี่ยนโฉมลงรองพื้นแต่งหน้าลงอายแชร์โดว์สีทองให้ดูเป็นประกายเขียนขอบตาชัด ปัดมาสคาร่าให้ดูดวงตากลมโต..ม้วนลอนทำผม ให้เพื่อนของเขาอย่างใส่ใจ...หากชายหนุ่มใดที่ได้เห็นเป็นต้องหลงไหลเป็นแน่แท้.. โชคดีที่พรีมายา สีผิวโทนเย็น ความชมพู ๆ โทนเย็นเวลาใส่พวกเครื่องประดับสีเงิน ๆ แล้วจะช่วยขับผิวเธอให้ผ่องขึ้นไปอีก.. "ป่ะ..ฉันจะพาแกไปคลับ VIP แห่งใหม่.. ไปทดสอบฝีมือที่ฉันสอนแกซิจะได้เรื่องแค่ใหน..ฉันจะนั่งดูแกห่างๆ แกไปนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว"พูดพลางจัดทรงผมลอนของเธอให้ดูเข้ารูป "ฉะ ฉันเนี่ยนะ"... "เออ..ก็สอนให้แล้วไง ทำตามอย่างที่บอก.."ใช้มือผลักไหล่พรีมายาไปเบาๆพลางพยักหน้า... เมื่อเธอไปนั่งคนเดียวที่บาร์ ที่แยมมี่บอก...พรีมายาเหลือเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเอาเรื่องเลยทีเดียว สูงยาว คมเข้ม... "เอาวะ..คนนี้แหล่ะ" พรีมายาพยายามสะกดความรู้สึกมองดวงตาคู่คมเฉียบของชายหนุ่มหล่อที่เล็งไว้ผู้อยู่ห่างจากบาร์ หน้าเคาน์เตอร์ที่เธอนั่งอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนหน้านี้..หล่อนคิดหน้าตาดีแล้ว ยังสังเกดุเห็นว่านัยน์ตาของเขาเป็นสีน้ำตาลและอบอุ่น..หากวินาทีนี้เปลี่ยนเป็นดำขลับมีเสน่ห์ นั่นรวมถึงการจ้องมอง มายังใบหน้าของเธอไม่วางสายตาด้วยเช่นกัน.. "ทำไมใจสั่นจัง" อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าการปรากฎตัวของเธอในครั้งนี้ไม่ผิดจังหวะแน่นอนศอกหนึ่งข้างพร้อมวางคางได้รูปลงบนหลังมือ เผยรอยยิ้มน้อยๆส่งไปให้อีกฝ่าย ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ ชายหนุ่มผู้อยู่ท่ามกลางเสียงเพลงจะส่งยิ้มตอบกลับ เขายกแก้วขึ้นชนกลางอากาศเป็นการทักทายเธอเช่นกัน ช่วงทำนองเลงแผ่วลง บทเพลงจังหวะ เพลงป๊อบ บรรเลงอย่างต่อเนื่อง กระซิบบอกชายหนุ่มให้ลุกจากโซฟาสีแดงนั่น..เดินมานั่ง บาร์ ข้างๆเธอ "จะรังเกียจไหมถ้าผมจะเลี้ยงค็อกเทลคุณสักแก้ว" ไม่น่ารังเกียจหรอก...เป็นการทักทายที่น่าสนใจ..บ่งบอกถึงนิสัยเจนจัดเรื่องผู้หญิงของเขาได้อย่างได้เป็นอย่างดี.."ได้สิคะ"พรีมายาตอบรับทันควัน โดยไม่ละต่อแววตาดุจพญาอินทรีของอีกฝ่าย.. "ถ้าคุณไม่แอบใส่สารอย่างอื่นเข้าไป..ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะคะ" ดวงตาคู่คมเป็นประกายยิ้มให้อย่างเป็นมิตร "ไม่น่าเชื่อว่าคนไกล้ชิดของคุณจะปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆมาสถานที่แบบนี้คนเดียว" "ไม่หรอกค่ะ..ปรกติก็ไปไหนมาใหนคนเดียวตลอด เพื่อนๆฉันไปทำธุระเดียวมาค่ะที่สำคัญคนไกล้ชิดที่คุณพูดถึงยังไม่มีสักคนค่ะ" "อ้อผมยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลย"กล่าวโทษตัวเองว่า "แย่จริงๆเลยเรา" "พรีมายาค่ะ" แล้ว..คุณล่ะคะ ผม....แอล..พูดไม่ทันจบ.เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น ทันทีเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าถือสั่นแล้วดังขึ้น..เธอล้วงหยิบมันออกมาแนบหู พรีมายา.."ขอตัวสักครู่นะคะ" "ฮัลโหล...อึม..อยู่ตรงใหน..โอเค..เจอกัน..ยืนอยู่ตรงนั้นแหล่ะ..โอเค" คุยเสร็จ..วางสาย..."ฉัน..ต้องเสียมารยาทแล้ว..ขอตัวไปหาเพื่อนนะคะ" พรีมายา ปรายตามองอีกฝ่ายอย่างพยายามโปรยเสน่ห์..ร่างบางลุกเดินออกไปแต่กลิ่นหอมนั้นยังเย้ายวนอยู่.. แอล มาเฟียหนุ่มผู้เย็นชาไม่เคย ต้องตามผู้หญิงคนใหน เหมือนโดนตกเข้าอย่างจัง..แต่ตอนนี้กลับโดนพรีมายา..ลุกออกไปกลางคัน..เขารู้สึกหงุดหงิดมากที่โดนหยามหน้าขนาดนี้..แอลโบกมือเรียกบาร์เทนเดอร์ "ขอวอดก้า" ด้วยความโมโห..จึงยกไปหลายแก้ว..แต่ยังแอบมองตามพรีมายาอยู่ว่าเธอไปใหน.."ทำไมฉันต้องสนใจผู้หญิงพวกนี้ด้วย.." ส่วนทางด้านพรีมายา ได้เจอกับ แยมมี เพื่อสาวคนสนิทที่เนรมิตและสอนจริตให้เธอสวยดูดีมีระดับโปรยเสน่ห์ได้เพียงนี้ แยมมี่เป็นผู้วางแผนสอนทุกอย่างให้ พรีมายาจาการที่พรีมายาอ่อนหัดเรื่องผู้ชายจนโดนหลอกให้กลายเป็นผู้อยู่เหนือเกมส์บ้าง.. "หมดเวลาสำหรับ บททดสอบนี้..ฉันมองดูอยู่ห่างๆ ใช้ได้เลยทีเดียวเอาเท่านี้ก่อนพอกรุบกริบ" เพื่อนสาวเรียกตัวกลับหลังจากแยกโต๊ะนั่ง..พรีมายาพยักน่าถามด้วยความสงสัย.."แกว่าเค้าสนใจฉันมั้ย..ปล่อยทิ้งไว้กลางคันแบบนี้เลยเหรอ" "อึม...จะได้ดูน่าค้นห้าถ้าเค้าชอบแกจริงเดี๋ยวเค้าก็ตามมา" ผู้คนระดับหรูในคลับให้แห่งนี้คนไม่พลุกพล่าน..แต่ดูเหมือนเสน่ห์พรีมายาจะไม่หยุดแค่นั้น..มีหนุ่มเพล์บอยคนอื่นมาขอชนแก้วกับหล่อน ด้วยความที่แยมมี่ สอนจริตวางตัวให้เพื่อนและแปลงโฉมให้สวยดุจนางพญา แต่สิ่งที่แยมมี่ไม่ได้สอนให้เพื่อนอีกอย่างนึงคือ.....สอนดื่มเหล้า ....แต่ไม่ทันแล้ว.. พะ..พะ..พรี.. โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี๊ดทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ

มาเฟียร้าย..พ่ายรัก ตอนที่ 2 ปรากฏตัว เสียงแยมมี่เพื่อสาวคนสนิทเอ่ยห้ามเพื่อนไม่ทันคิดไม่ถึงว่าหล่อนกล้าดื่ม ... พรีมายา..หมดแก้ว ..สำลัก.."แค่ก ๆ ๆ นะ นะ น้ำ.." เพราะหล่อนเองก็ไม่คุ้นเคยกับแอลกอฮอร์พวกนี้เท่าไหร่ หนุ่มเพลย์บอยผู้นั้นจึงยื่นน้ำให้..พร้อมสั่งให้บาร์เทนเดอร์ ยกมาเสริร์ฟเพิ่ม... "เดี๋ยวผมเลี้ยงเองนะครับ" เพื่อนสาวคนสนิทจึงเอ่ยออกไป.."ไม่เป็นไรค่ะ"  "ให้เกียรติ ดื่มกับผมเถอะนะครับ" แต่แยมมี่ดูจะปลื้มพ่อหนุ่มเพลย์ และเพื่อนของเขาไม่ใช่น้อย จึงยอมดื่มด้วยไปหลายแก้วจนกระทั่งตัวเองเริ่มเมา...บรรยากาศเปิดเพลงป๊อบฟังสบายเข้าท่อนคุ้นเคย พลันหัวใจเคลิบเคลิ้มไปตามความไพเราะ.. แอล..ยังแอบมองอยู่ไกลๆพยายาม จะไม่สนใจ แต่ก็อดที่มองไม่ได้.. "บอสครับ ให้ผมจัดการมั้ยครับ?"..เสียงทุ้มของบอดิการ์ดมือขวาของแอลเอ่ยถาม ไม่เป็นไร..ช่างเถอะ.. แล้วแยมมี่หันมากรซิบะข้างหูพรีมายา ว่า "แกนี่เสน่ห์แรงจริงๆ มีหนุ่มๆมารุมสนใจขนาดนี้"  แต่..ทันใดนั้นพรีมายาเริ่มรู้สึกมึนหัวอยากจะอ้วก "แกช้านมึนมากแบบนี้เรียกเมามั้ย ฉันอยากไปห้องน้ำ" "ได้..เดี๋ยวฉันพาไปไหวมั้ย "แยมมี่ซึ่งก็อยู่ในอาการมึนเช่นเดียวกันกับพรีมายา   หนุ่มเพลย์บอยได้ยินดังนั้นจึงอาสาพาไปเอง "เดี๋ยวผมดูแลให้เองนะครับไม่ต้องห่วง"  มือหนาร่างใหญ่ พยายามพยุ่งร่างบางของพรีมายา แต่พรีมายาปัดมือออก.."ฉันไปเองค่ะ" แต่หนุ่มเพลย์บอยก็ยังไม่ละความพยายามจะคว้าร่างบางนี้ไว้  .......... แอลที่มองอยู่ไกลๆ เห็นดังนั้นแล้ว ..ทนไม่ไหว.."เฮ้ย!!มึงจะทำอะไรผู้หญิง"  "แล้วมึงยุ่งอะไรด้วย..??หนุ่มเพลย์บอยโต้กลับ "กูเห็นมึงมอมเหล้า 2 คนนี้มาสักพักละ" "มอมอะไร ก็ดื่มธรรมดาไม่ต้องยุ่งน่า" แอลมองไปที่พรีมายา หน้าแดงก่ำอยู่ข้าง ยกมือปิดปากเหมือนจะอ้วกดูท่าน่าจะไหว ถ้าปล่อยไปแบบนี้  "ไม่ยุ่งไม่ได้เว้ย..รู้มั้ยนี่เด็กใคร" มาเฟียหนุ่มเอ้ยด้วยเสียงใหญ่  "มึงเป็นใครมากร่างแถวนี้"  แยมมี่ดูท่าไม่ดี พยายามรวบรวมสติ ถามพรีมายา  "ไหวมั้ยแก"รีบถามด้วยความเป็นห่วง. "วะ ไหว..แต่จะอ้วก"พลางยกมือมาปิดปาก.. "บอสครับจัดการ เลยมั้ยครับ" มาเฟียหนุ่ม พยักหน้า .. บอดิการ์ดคว้าแขน 2 หนุ่มเพลย์บอยนั้นออกไปด้านนอก แยมมี่เห็นดังนั้น กลัวว่า หนุ่มเพลย์บอยนั้นจะถูกลากไปฆ่า จึงรีบวิ่งตามออกไป.. "พรีมายา"รอฉันอยู่ตรงนี้นี้นะ แกไหวใช่มั้ย เดี๋ยวฉันมาแปบนึง  พรีมายา พยักหน้า แบบสลึมสะลือ...พลันเดินโซซัดโซเซ ไปห้องน้ำ โดยมีแอลประคองเธออยู่  "นี่คุณเมาขนาดนี้เลยเหรอ" "อุฟฟ ..." พอถึงทางเข้าห้องน้ำวิ่งแทบไม่ทันวิ่งเข้าไปอ้วก...หลังจากเดินเซ ออกมามือน้อยกุมขมับ แต่แปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกมึนหัวเพียงอย่างเดียวแต่กลับรู้สึกร้อนลุ่ม ในร่างกายอีกด้วย พรีมายาเพิ่งสัมผัสได้ว่า สงสัยการดื่มเหล้าจนเมาเป็นแบบนี้นี่เอง..ต่อไปฉันควรจะดื่มมันอีกมั้ย ทำไมเห็นคนอื่นดื่มแอลกอฮอร์ แล้วดูสนุกกันจัง..ได้แต่คิดในใจกับตัวเอง แหงนหน้าเห็น ..ชายหนุ่มผิวขาวจมูกโด่ง สูงโปร่ง นัยน์ตาสีน้ำตาล ดูอบอุ่น อยู่ตรงหน้ามองมาที่หล่อน..แต่ไม่ไหวจู่ๆสายตาก็พล่าเบลอแล้วมึนหัวหน้ามืดฟุบลงตรงหน้า แทบคว้าไว้ไม่ทัน... แอลมองร่างสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า... "คุณ...คุณ...คุณ..เอ๊าทำยังไงดีแล้วบ้านช่องอยู่ที่ใหนเนี่ย ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้"ชายหนุ่มพร่ำบ่นกับตัวเอง "เอาไงดีวะ"แอลจัดการเหตุการณ์ไม่ถูกไม่เคยมีผู้หญิงคนใหนที่ต้องดูแลแบบนี้ ส่วนแยมมี่เพื่อนของหล่อนก็ไม่รู้ไปใหน.. จะทิ้งหล่อนไว้แบบนี้ก็เกรงว่าจะเกิดอันตรายผู้หญิง ตัวคนเดียวเสียด้วย จึงตัดสินใจ ... "เอาวะ"เขาก้มตัวลงไปอุ้มร่างบางของเธอ  ถึงร่างเธอจะบางแต่ เกาะอกสีดำรัดทำให้เนินอกชัดขาวนวล เขาพยายามจะไม่มองแต่ก็อดใจไม่ไหวมือไม้สั่นกับภาพสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า.. พรีมายายังคงหลับไหลไม่ได้สติ ... เขาหยิบกุญแจรถกดปุ่มปลดล๊อก เปิดประตูอุ้มเธอมานั่งบนรถสปอร์ตสีแดงสด ..แล้วขึ้นขับพลางสตาร์เครื่อรถเปิดประทุนเคลื่อนตัว ก่อนออกสู่ถนนสายหลักุม่งตรงไปยังเซฟเฮ้าส์สุดหรูของเขา .. เขาอุ้มเธอไปที่ห้องนอน..ถอดรองเท้าเธอออก แล้วไปหยิบผ้าเย็นมาเช็ดหน้าเธอให้ คิดไม่ถึงระดับมาเฟียอย่าเขาต้องมาทำอะไรให้คนแปลกหน้า แบบนี้  "ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ทั้งที่เธอเพิ่งทิ้งฉันไปหาเพื่อนแท้ๆ..หึ" พรีมายาเริ่ม รู้สึกตัวตาปรือๆบ่นพรึมพร่ำ "มึนหัว.. ร้อนจัง" ..และยังอยู่ในอาการเมา.. แอลเปิดแอร์ให้เย็นฉ่ำ แล้วห่มผ้าให้เธอ แต่เธอดันถีบออก .."ร้อนอ่ะ..." "แอล"ตาเบิกกว้าง ยังคงอึ้ง ทำเขาตกตะลึง เธอนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงของเขาส่งผลให้ชุดเกาะอกของเธอถลกขึ้นมา ดวงตาคมกริบจ้องมองเนินสามเหลี่ยมอวบอูมผ่านลูกไม้สีดำตัวบาง ...เขาพยายามสูดลมหายใจดึงผ้าห่มผืนนุ่มมาปิดร่างของเธอไว้ ..ขณะที่ดึงผ้าห่มเธอถีบออกโดนตัวแอลทำให้ร่างของแอลล้ม หน้าประกบที่เนินอกสวยๆของเธอ อย่างช่วยไม่ได้ เขาพยายามจะดึงตัวออกมาแต่ความรู้สึกที่สัมผัสกันทำให้เขาใจสั่นเต้นไม่เป็นจังหวะ.. พรีมายาเอื้อมมือคว้าคอมากอดเหมือนหมอนข้างโดยไม่รู้ตัวใบหน้าเนียนนุ่มซบลงตรงซอกคอของเขาลมหายใจรดต้นคอยิ่งทำให้เร้าอารมณ์มากยิ่งขึ้น.. ''ร้อนอ่ะ..ถอดให้หน่อยนะ"..@___@ ผิวของเธอช่างขาวเนียว ริมฝีปากไม่ซีดจาง คางรับกับใบหน้า แก้มใสชมพูระเรื่ออาจจะด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรืออะไรก็ตามแต่ทำให้ เขายิ่งรู้สึกหลงไหลดูน่ารัก.. "เมื่อก่อนฉันไม่เคยยอมเธอสักครั้งตอนนี้เรามาลองกันนะ"พรีมายาละเมอบ่นพรึมพรำ.. "เออ..ลอง...ลองอะไร"เสียงทุ่มเอ่ยถาม "นะ นะ นะ "เธอยังคงพึมพำ โปรดติดตามตอนต่อไป..เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยะคะ

ย้อนไปตอนที่ พรีมายาคบกับ อคิน แฟนเก่า เขาและเธอ เจอกันครั้งแรก...ตอนมหาวิทยาลัยปี 1 ก่อนหน้านั้นพรีมายาไม่เคยมีแฟน...เลยไม่มีประสบการณ์ อาจจะมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาวนเวียน เข้ามาจีบเธอแต่เธอบ้างอาจจะด้วยความที่เธอรูปร่าง หน้าตาดี..กระนั้นเธอไม่ได้สานสัมพันธ์เพราะยังไม่เจอคนที่ถูกใจแถมยังไม่เข้าใจในความรักสักเท่าไหร่นัก เมื่อเธอคบกับอคินเป็นความรักในวัยเรียน ตามแบบฉบับที่เธอเข้าใจ....เดินห้าง กินข้าว ดูหนัง ทำหลายๆอย่างร่วมกัน..เหมือนคู่รักทั่วไปเมื่อครั้นมีโอกาสที่อคินและเธอได้อยู่ร่วมกัน ทุกครั้งที่อคินขอมีอะไรด้วย ..พรีมายาจะบอกว่าไม่พร้อม ต้องแต่งงานกันก่อน เธอไม่เคยยอมให้อคินและปฏิเสธ อคินตลอด แม้อคินเคยจะพยายามขืนใจเธอหลายครั้งแต่เธอก็รอดมาได้ทุกครั้งเพราะกลัวท้องยังเรียนไม่จบ..อคินเลยแอบไปคบสาวที่มหาวิทยาลัยเดียวกันชื่อใบเฟิร์น เรียนอยู่คณะเดียวกันโดยที่พรีมายาไม่รู้มาก่อน... ด้วยความที่ไว้ใจ.. จนกระทั้งวันลอยกระทง พรีมายากะจะไปเซอร์ไพร้ชวนอคินไปลอยกระทง....ในคืนนั้นเธอกลับไปเจอภาพบาดตาบาดใจร้ายแรงที่สุดในชีวิตที่ช็อคแทบก้าวขาไม่ออก...เธอเห็นอคิน นอนอยู่กับผู้หญิงคนอื่นในห้องคอนโดที่เธอเคยมานอนอยู่บ่อยๆ...คืนนั้นเขาและเธอทะเลาะกันหนักมากจนกระทั่งทั้งตกลงเลิกกัน... พรีมายาเสียใจเป็นอย่างมาก อคิน อ้างเหตุผลว่า ที่เขานอกใจเธอจนกระทั้งไปมีอะไรกับคนอื่นเพราะ เธอไม่เคยยอมเขาเลยสักครั้ง ..!!เขายกเธอไว้บนหอ้งโดยไม่แตะต้องเธอ.... พรีมายาจึงมีปมในใจมาตลอด โดยเข้าใจว่าเหตุผล ...ที่เลิกกันเพราะ เรื่องนี้ที่เธอไม่ยอมนอนกับเขา...จึงเป็นสาเหตุที่ตอนนี้เธอเมาหลุดโลก ความเมาอาจจะทำให้เธอลืมความเจ็บปวดได้ และที่เธอเพ้อครั้งนี้มาจากปมจุดนี้ของเธอเข้าใจว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคือแฟนเก่าของเธอ ที่ชื่อ อคิน อาจจะด้วย ฤทธ์ยา / แอลแอลกอฮอล์หรืออะไรก็ตามแต่ประกอบกัน ที่เธอดื่มเข้าไปก็เป็นได้ จึงทำให้ไม่ได้สติ ....................................กลับมาที่ พรีมายาและแอล...................... "ไม่อยาก ลองเหรอ??? ""หึ...มามะ ที่ยัก.(ที่รัก)..?? เธอยังเพ้อไม่หยุด "ไม่รักกันแล้วเหรอ" "มะ มะ ไม่รัก รักอะไรของคุณ..."แอลเริ่มพูดติดๆขัดๆสงสัย กับคำพูดของพรีมายา "ผู้หญิง คนนั้นมันดีกว่าฉันใช่มั้ย??"บ่นพึมพำ ............"ไหน??" "ไม่มี..ผู้หญิงคนใหน..อะไรของคุณเมามาก คุณนอนเถอะ" แอลดึงผ้าห่มสีขาวผืนนุ่มมาปิดร่างบางของเธอไว้....เขาพยายามหักห้ามใจเบือนหน้าออกขณะกำลัง จะลุกขึ้นนั้น..พรีมายากลับฉุดดึงรั้งคว้าตัวร่างหนาของแอลไว้ทับบนร่างบางเธอไว้....ลมหายใจร้อนแผ่วเบาที่รินรดกันอยู่ตรงหน้า มีเพียงผ้าห่มสีขาวผืนนุ่มที่กั้นเนื้อเนินอก เสียดสีร่างของเขายิ่งทำให้ใจยิ่งหวั่นใหว ใจเต้นเร็วรัวยิ่งกว่ากลอง....แบบนี้มัน.....@__@....."ฮือ....จะไม่ไหวแล้วนะ" "คุณชวนเองนะแล้วอย่ามาโวยวายทีหลัง" "อยากลองใช่มั้ย..ถ้าได้ไปนี่...ไม่หยุดแล้วนะ?"เขาก้มลงกระซิบข้างหูพรีมายา "อึม'" จะด้วยอะไรก็แล้วแต่ เธอตอบตกลงอย่างหน้าไม่อาย เมื่อชายหนุ่มและสาวสวยอยู่ตรงหน้าร่วมเตียงเดียวกัน ยากเกินจะห้ามใจไหว แถมสองมือเล็กเรียวของหญิงสาวกอดคอเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ใบหน้าของเขาก้มต่ำลง...ลมหายใจรินรดเข้าไกล้กันเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนกระทั่งปากกระจับของเขา ประกบที่ริมฝีปากอันบางนุ่มสีชมพูน่าจูบของเธอ.... ความรู้สึกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย...แค่จูบเบาๆเท่านั้นแต่ทำเอาใจสั่นไปทั้งหัวใจ..ตอนเขาจูบเธอทำใจไหวหวั่นนี่ใช่มั้ยที่เค้าเรียกกันว่าจูบมีรสหวาน มันเป็นแบบนี้นี่เองใช่มั้ย...ลิ้นหนาของแอลรุกล้ำเข้าไปแบบไม่ลดละแม้เธอจะไม่ชำนาญนักเพราะเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกของเธอทำให้การตอบรับเชื่องช้า ทว่าแอลก็ไม่ได้รีบร้อนกลับสอนเธอพร้อมปลุกเร้าไปในตัว .. อารมณ์ปรารถนาล่องลอยไปในห้วงฝัน แรงยั่วสวาทนี้เกินจะต้านไหว แม้ชายใดได้มาอยู่จุดนี้ก็คงห้ามใจไม่ไหวเช่นกัน...นิ้วมือพลันเลื่อนเข้ามาถอดซิฟชุดเกาะอกสีดำของเธอออกอย่างช้าๆ เมื่อร่างไร้อาภรณ์ของเธอเปลือยเปล่า มือหนาเลื่อนเค้นคลึงหน้าอก ยิ่งสร้างความรู้สึกร้อนรุ่มให้กับพรีมายา เธอเผลอส่งเสียงครางอย่างแผ่วเบา "เอ๊าะ......... "...เมื่อเขาลาใบหน้าจากการจูบ ไล้ลงมาที่ซอกคอขาว เลื่อนลิ้นหนาไล่ระดับลงมาจนถึงเนินอกสาวอันอวบอิ่ม มือซุกซนเลื่อนไล้ลงตรงจุดสัมผัสอันบอบบางของเธอ... "อ๊ะ" พรีมายาสะดุ้ง..เริ่มรู้สึกตัวเมื่อโดนสัมผัสยังจุดสัมผัสของรักของหวงของเธอ มือน้อยปัดป่ายให้เอาออก  "อือ..ไม่..." แต่เขากระตุ้นถี่ขึ้น ถี่ขึ้น รัวๆ ไม่เป็นจังหวะ ทำให้สติเธอหลุดไปอีกครั้ง...ร่างเปลื่อยเปล่าเหมือนจักขัดขืนแต่พลันนิ่มและอ่อนลง "......อ๊า.......ซี๊ด......อ๊ะ." สลับร้องเสียงคราง.....เขาทั้งกระตุ้นเนินสวาทและตรงนั้นของเธอจนสัมผัสเสียวซ่านไปทั้งตัว.. แอลสัมผัสได้ถึงน้ำใสๆที่กำลังไหลออกมาของเธอคงถึงเวลา.. "คราวนี้ไม่หยุดจริงๆแล้วนะ" .. "พร้อมแล้วสินะ...คนดี".... ".ต่อมั้ย??" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบถาม "อึม.." พรีมายาพลันพยักหน้า ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอบแบบนั้นไปได้ยังไง..     ...เป็นอย่างไรกันบ้าง โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ รี๊ดทุกคน....