คุณรู้จักความสัมพันธ์ที่เรียกว่า Friend with benefit ไหม ถ้าไม่รู้จักผมจะอธิบายให้ฟังคร่าวๆ Friend with benefit คือ ความสัมพันธ์แบบเพื่อน ที่มีเซ็กส์กันได้อย่างเดียว ซึ่งห้ามมีความรู้สึกไม่ให้คิดไปไกลกว่าสถานะที่เป็นอยู่ ไม่หึง ไม่หวง หรือทำตัวเกินกว่าสถานะที่เป็น ครับตอนนี้ชีวิตของผมเป็นแบบนั้น ความสัมพันธ์แบบนี้มันเกิดขึ้นเพราะความโลเลของผมเอง "นายไม่มีสิทธิ์มาหึงฉันนะเกรย์" กะเพาหยัดกายลุกขึ้นยืนหลังจากที่เพิ่งเสร็จกิจกรรมบนเตียงกับเกรย์เพื่อนสนิทของเธอไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เรื่องของเธอกับเขามันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วเพียงแค่ไม่มีใครรู้เท่านั้น "ทำไมวะเพรา ฉันเอาแกได้แต่ไม่มีสิทธิ์เป็นผัวแกรึไง" "ฉันไม่อยากเจ็บเพราะนายอีกเกรย์ เสร็จแล้วก็ออกไป" "ได้ฉันแล้วก็ไล่ฉันอย่างหมูอย่างหมาทุกครั้ง" "เพราะนายมันเป็นหมาไง ไอ้หมาหวงก้าง" สองหนุ่มสาวเชือดเฉือนกันอย่างเอาเป็นเอาตายในขณะที่ร่างกายของทั้งคู่ยังเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอนสีขาวในคอนโดของกะเพรา "เลิกยุ่งกับมันซะเพรา อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน" "อย่ามายุ่งกับฉัน!!" "อย่ายุ่งงั้นเหรอ" กะเพราจ้องหน้าเกรย์อย่าเอาเรื่อง ในขณะที่เกรย์เองก็จ้องเธอกลับอย่างไม่ละสายตาเหมือนกัน ชายหนุ่มจับแขนของหญิงสาวกระชากเข้าหาตัว "ฉันคงยอมเธอมากไปใช่ไหมเพรา เธอถึงคิดว่าเธอจะทำยังไงกับฉันก็ได้" "ทำไม!! นายจะเลิกเป็นเพื่อนกับฉันก็ได้นะ เพราะฉันเองก็เบื่อที่จะกินนายคนเดียวแล้วเหมือนกัน" "เพรา!!" " ... " "ฉันเลิกเป็นเพื่อนเธอแน่ เพราะฉันจะมาเป็นผัวเธอแทน" "อื้ออออ!!" หญิงสาวเบิกตาโตขึ้นเมื่อถูกกระแทกจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอใช้มือเรียวกำกำปั้นทุบแผงอกแกร่งของชายหนุ่มหนักๆ ยิ่งทุบเขาแรงเท่าไหร่เขายิ่งบดขยี้ริมฝีปากของเธอด้วยความรุนแรงอย่างเร่าร้อน จนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอบวมเจ่อ "ร่างกายของเธอมันเป็นของฉัน" "หึ" "หัวใจของเธอก็ต้องเป็นคนฉันคนเดียวเพรา" ชายหนุ่มใช้มือหนาเพียงข้างเดียวจับเรียวขาของหญิงสาวให้แยกออกกว้าง เขาก้มลงดูดดุนใช้เรียวลิ้นสัมผัสกับยอดปทุมถันบวมเป่งของเธอ ทั้งเธอ และเขาเพิ่งผ่านบทรักร้อนแรงกันมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน หลังจากเหน็ดเหนื่อยเพราะกิจกรรมบนเตียงนอนทั้งเขาและเธอก็ผล็อยหลับไปพร้อมกัน แต่เธอและเขาต้องตื่นมาทะเลาะกันอีกครั้งเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของกะเพราดังแจ้งเตือน เกรย์ที่ได้ยินเสียงนั้นก่อนถือวิสาสะหยิบขึ้นมาดูพบข้อความจากคนที่เกลียดชังส่งมาหากะเพรา 'วันนี้สามทุ่มที่ผับเดิมนะ' เขามันเป็นคนหวงของถึงแม้จะมีอะไรกันกับกะเพรามาหลายครั้งแล้วแต่เธอก็ไม่ให้สถานะเขาสักที แต่ถึงยังไงกะเพราก็ต้องเป็นของเขาอยู่แล้ว และเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น ปึก! "อื้อออออ!! จะ ... เจ็บนะเกรย์" ชายหนุ่มดันแก่นกายใหญ่เข้าช่องทางรักคับแคบของหญิงสาวจนสุดความยาวของมันในคราวเดียว เขาอยากจะสั่งสอนเธอให้เธอได้รู้ ว่าเธอเป็นของใคร "ฉันไม่ให้เธอไป" "เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะเกรย์ นายไม่มีสิทธิ์" "ทั้งๆ ที่ฉันกระแทกเธออยู่ เธอยังกล้าพูดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นเหรอ" สะโพกหนาขยับเข้าออกด้วยจังหวะรักที่หนักหน่วง ทำให้ร่างกายของหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่างของเขาโยกคลอนไปตามแรงส่งของช่วงล่าง มือหนาบีบเคล้นหน้าอกใหญ่ของเธอเต็มแรง จนคนที่ถูกกระทำเบ้หน้าเพราะความเจ็บปวด มือเรียวของเธอกำแน่นพยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ หญิงสาวทุบแผงอกแกร่งของเขาระรัวต้องการบ่งบอกให้เขารู้ว่าเธอไม่พอใจ "เธอเป็นเมียฉัน" "อ๊าา~ ยะ ... หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว" "แล้วใครมันกระแทกร่องเธออยู่วะ" "คิดว่าฉันเอากับนายคนเดียวรึไง" ชายหนุ่มหยุดการกระทำของตัวเองลงในทันที คำพูดของเธอมันเหมือนกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ ไม่ใช่เขาไม่เชื่อใจเธอ แต่เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าพูดออกมาแบบนั้น "เอามันออกไป" "เดี๋ยวดิ" "อะไรอีกละ" "ฉันยังไม่เสร็จ" พูดจบชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกด้วยความรุนแรงอีกครั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องนอน ทั้งๆ ที่ภายในห้องมีไอเย็นของเครื่องปรับอากาศกระทบลงมา แต่ร่างกายของชายหญิงที่ขยับโยกอยู่บนเตียงกลับร้อนรุ่มราวกับยืนอยู่กลางทะเลทราย "อ๊าาา~ ยะ ... อย่าปล่อยในนะ" ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาหยัดกายขึ้นนั่งชันเข่า สองมือหนาดึงรั้งต้นขาสวยของเธอเข้าหาตัว เขายกสะโพกของเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วสาดความเสียวซ่านใส่เธออย่างบ้าคลั่ง "เธอก็รู้เพรา ว่าฉันเอาแต่ใจขนาดไหน" ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! "ซี้ดดดดด~ ของเธอมันตอดฉัน" "อ๊าา~ เกรย์~" "ปากก็บอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่เธอก็ครางชื่อฉันไม่หยุด" ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงขบเม้นยอดปทุมถันที่แข็งชันตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เขาใช้เรียวลิ้นไล่เลียจนหญิงสาวบิดเร่าร่างกายไปมา ดอกไม้งามปลดปล่อยน้ำเมือกใสออกมาอย่างต่อเนื่องทำให้ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้ายด้วยความพึงพอใจ "เหมือนตรงนั้นของเธอมันมันจะรับแค่ฉันคนเดียวนะเพรา" มือหนาลูบไล้หน้าท้องบางอย่างแผ่วเบา เขาขบเม้นปลายยอดปทุมถันอีกครั้งขณะที่เลื่อนฝ่ามือลงไปบดคลึงปุ่มกระสันของเธอแล้วขยับสะโพกเข้าออกไปด้วย "อ๊าา~ ... " ชายหนุ่มเชิดหน้าเปล่งเสียงคำรามลั่นเมื่อร่างกายของเขาเริ่มกระตุกเกร็ง ภายในกายสาวกระตุกตอดรัดแก่นกายใหญ่หนุบหนับราวกับกำลังร่ายมนต์คาถาใส่เขาอย่างนั่นแหละ ความคับแน่นของเธอมันทำให้เขาเสพติดเธอ หน้าท้องบางของเธอกระตุกเกร็งไม่ต่างจากเขานัก ชายหนุ่มรีบเร่งจังหวะการกระแทกกระทั้นให้เร็วขึ้น ร่างกายของเขาและเธอกระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยห้วงอารมย์สุดท้ายออกมาพร้อมๆ กัน "ซี้ดดดดดดดด~ // อ๊าาาาาาาา !!" เกรย์ยังขยับสะโพกเข้าออกอีกสองสามครั้งเขาใช้นิ้วชี้สะกิดยอดปทุมถันเล่นอย่างหยอกเย้า พร้อมกับไล่ดูดเนินอกของหญิงสาวไปจนทั่ว ฝากรอยรักเอาไว้ให้เธอ "ฉันเป็นเจ้าของเธอ" "อย่ามโน" "แล้วเราเป็นอะไรกันละ" "เกรย์เราเป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้น ฉันหวังว่านายจะเข้าใจนะ" "คิดจะฟันฉันแล้วทิ้ง เธอหวังมากไปรึเปล่าเพรา" "ฟันแล้วทิ้งอะไร ฉันก็เสียหายนะ" "แต่ฉันเสียน้ำ" "ฉันก็เสียเหมือนกัน!!"

จุดเริ่มต้นเรื่องราวของเขาและเธอมันมาจากความโลเลของเขาเอง กะเพรา กับเอิงเอยเป็นเพื่อนรักกันเขาแอบชอบเอิงเอยมาตั้งนานโดยไม่รู้เลยว่ากะเพราแอบชอบเขาอยู่ จนวันนึงเขาอกหักจากเอิงเอยเพราะเอิงเอยไปคบกับกาวินพี่ชายของกะเพรา และในวันเดียวกันนั้น เขาก็ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วกะเพราชอบเขามากขนาดไหน กะเพราคอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ คอยเป็นห่วงเขาเสมอตั้งแต่ก่อนที่เขาจะอกหักจากเอิงเอยด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์ของเขาและเธอเรียกได้ว่าเป็นความสัมพันธ์ฉันเพื่อนสนิทที่ดีต่อกัน - เหตุการณ์วันนั้นในคลับxxx - 'มีสติหน่อยได้ไหมเกรย์ นายต้องเข้าใจนะเว้ยคนที่ดีกับคนที่รักยังไงมันก็ต่างกัน นายต้องยอมรับว่าเอยมันรักพี่วินไปแล้ว' 'ทำไมนายไม่ลองมองคนอื่นดูบ้าง ยังมีผู้หญิงอีกหลายคนที่ชื่นชอบนายเพราะนายเป็นนายนะ' 'ใครว่ะ ใครมันจะมารักฉัน ฉันไม่ใช่ผู้มีอิทธิพลเหมือนเอย ฉันไม่ใช่มาเฟียเหมือนมาร์ติน มาร์แชล และฉันไม่ใช่ซุปตาร์เหมือนพี่ชายเธอ ฉันมันแต่คนธรรมดา' 'ฉะ ... ฉันไง' 'เธอว่าไงนะ กะเพรา' 'ฉะ ... ฉันชอบนาย เกรย์ ชอบมานานแล้ว ชอบตั้งแต่ได้เจอกันครั้งแรก ฉันชอบนาย' 'นะ ... นายไม่ต้องชอบฉันตอบก็ได้ แค่รู้ไว้ฉันชอบนายก็พอ' เธอยังจำความรู้สึกวันนั้นได้เป็นอย่างดีแม้จะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตามมันเป็นความเจ็บปวดปนความอับอายที่เธอได้รับจากเขา วันนั้นหลังจากที่เธอสารภาพรักกับเขาไป เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาผ่านม่านน้ำตาด้วยความหวัง แม้ใจจริงจะรู้ว่าเขาชอบเพื่อนรักของตัวเองขนาดไหน เธอตัดสินใจโน้มใบหน้าสวยหวานประทับริมฝีปากอวบอิ่มกับริมฝีปากหนาของเขาอย่างแผ่วเบา และเขาก็ตอบรับรสจูบของเธอกลับอย่างช่ำชอง เขาและเธอจูบกันอย่างดูดดื่มหัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่าบ้าคลั่งเธอหอบหายใจถี่ๆ เพราะความตื่นเต้น เธอมีความหวัง เพราะเขาไม่ได้ปฎิเสธจูบของเธอ เธอมีความหวัง "ฉะ ... ฉันกลับก่อนนะ" เมื่อเขาได้สติเขารีบดันตัวเธอให้ออกห่าง แล้วออกมาจากตรงนั้นในทันที ปล่อยให้เธอจมอยู่กับความหวังที่พังทลาย คล้ายกับขึ้นไปยืนอยู่บนยอดตึกแล้วถูกถีบลงมาอย่างแรง หัวใจดวงน้อยของเธอมันกระตุกวูบร่วงหล่น น้ำตาใสของเธอไหลลงมาอาบแก้มนวลเป็นทางยาวเขาปล่อยให้เธออยู่ลำพัง หลังจากวันนั้นเขาก็หายไประยะหนึ่ง และกลับมาอีกครั้ง กลับมาในวันที่เธอคิดว่าเธอน่าจะทำใจได้แล้ว - คืนก่อนปัจจุบัน - กะเพราในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสั้นรัดรูป กับรอบเท้าส้นสูงห้านิ้วสีเดียวกันกับชุดนั่งอยู่ที่เคาเตอร์บาร์ในคลับ มันเป็นที่นั่งประจำของเธอ "คนสวยมาคนเดียวเหรอครับ" หญิงสาวหันไปตามทางของเสียง ชายหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาหล่อเหลายืนซ้อนอยู่ข้างหลังของเธอ หญิงสาวระบายยิ้มสดใสออกมาในทันทีที่เจอหน้า "ลูคัส!!" "คิดว่าจะจำฉันไม่ได้" หญิงสาวกระโดดลงจากเก้าอี้บาร์ตัวสูงแล้วเข้าสวมกอดลูคัสเพื่อนของเธอ หรืออันที่จริงจะเรียกว่าแฟนเก่าก็ได้ เขาและเธอไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน แต่เลิกกันเพราะความห่างไกลเท่านั้น เพราะลูคัสต้องไปเรียนที่อื่น "จะมาทำไมไม่บอก ฉันจะได้ไปรับ" "แหม่ เน็ตไอดอลอย่างเธอ ฉันติดต่อได้ง่ายมากมั้ง" "ก็จริง ฉันเปลี่ยนเบอร์ด้วยแหละ" "งั้นเรามาแลกเบอร์กันหน่อยไหม เพราะฉันก็เปลี่ยน" "เอาซิ" สองหนุ่มสาวยังคงตระกองกอดกันอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของคลับที่คลอด้วยเสียงดนตรีบรรเลง มือหนึ่งของหญิงสาวถือแก้วเหล้าส่วนอีกมือคล้องคอของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอย่างสนิทสนม ข้อความแชท เกรย์ : อยู่ไหน เกรย์ : เพราฉันถามว่าเธออยู่ไหน เกรย์ : อย่าให้ฉันต้องตามเธอเองนะเพรา เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของกะเพราดังขึ้นถี่ๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความมา แต่แล้วยังไงเธอจำเป็นต้องสนใจด้วยเหรอ ในเมื่อความรู้สึกของเธอที่เสียไปเขายังไม่สนใจมันเลยด้วยซ้ำ เพล้งงงง!!! แจกันใบสวยที่อยู่บนโต๊ะทำงานของผู้บริหารระดับสูงในบริษัทเกรย์เอ็นเตอร์ไพรส์แตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี ชายหนุ่มที่เพิ่งเลิกจากการประชุมไตรมาสสุดท้ายของปี เดินเข้าห้องทำงานด้วยความเคร่งเครียดเมื่อติดต่อกะเพราไม่ได้ "เออ ... เกิดอะไรขึ้นคะบอส" พาสต้าเลขารีบวิ่งเข้ามาในห้องเมื่อได้ยินเสียงดังเหมือนปกติ แต่จะไม่วิ่งเข้ามาดูเลยมันก็ไม่ได้เผื่อว่าบอสของเธอต้องการอะไรจะได้หยิบจับได้ทัน ถึงแม้ว่าเธอจะหลงไหลเขามากแต่ก็ไม่อยากเสี่ยงกับอารมย์โมโหของเขา ก็เขาน่ะเป็นบอสที่โมโหร้ายแค่ไหนใครๆ ต่างก็รู้ดี "ตามหาตัวกะเพราให้ฉันที" "อีกแล้ว ยัยตัวปัญหา!!" พาสต้าพึมพำเบาๆ ไม่ให้เกรย์ได้ยิน การตามหาตัวกะเพรามันเป็นเหมือนงานหลักของเธอมากกว่าการทำงานที่แท้จริงสะอีก "ค่ะบอส" "สร้างแต่ปัญหา วันๆ ไม่ทำอะไร แต่งหน้าแต่งตัวสวยถ่ายรูปกับของแล้วโพสลงเฟซบุ๊ก อีบ้านิทำให้ฉันต้องหัวหมุนเพราะบอสต้องคอยตามหาตัวแกทุกครั้งที่อยู่ห่างกัน เรียกร้องความสนใจแต่ในเรื่องโง่ๆ วันไหนโดนเขี่ยทิ้งขึ้นมาฉันเนี่ยแหละจะหัวเราะให้ฟันโยกเลย" พาสต้าบ่นพึมพำโดยไม่ทันได้ระวังว่าใครจะได้ยินก็มันน่าโมโหไหมละ ประชุมเสร็จแทนที่จะได้ทำงานของตัวเองแต่กลับต้องมาคอยตามหาอีตัวของผู้บริหาร "เธอไม่อยากมีงานทำแล้วใช่ไหมพาสต้า" เอเดน ลูกน้องคนสนิทของเกรย์ที่เดินเข้ามาได้ยินพอดี เขาปรามเธอทันทีเพราะรู้ว่าถ้าเกรย์ได้ยินขึ้นมาอะไรจะเกิดขึ้น "คะ ... คุณเอเดน" "บอสสั่งให้ทำอะไรก็ทำ หน้าที่ของเธอคือทำตามคำสั่ง ไม่ใช่จ้องแต่จะปีนขึ้นเตียงบอส" "พาสต้าขอโทษค่ะ" หญิงสาวกัมหน้าเพราะถูกดุ เอเดนเองอำนาจไม่ต่างจากเกรย์มากนักแถมความหล่อก็ไม่เป็นสองรองใคร ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "ขออนุญาตค่ะบอส" "เข้ามา" แกร่ก~ พาสต้าเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือมันคือเอกสารสำคัญที่เกรย์ต้องเซ็นเพราะเป็นสัญญาเช่าซื้อสถานที่สำหรับเปิดโชว์รูมรถซุปเปอร์คาร์แห่งใหม่ย่านทองหล่อ "กะเพราอยู่ไหน" แหม! มาถึงก็ถามถึงอีตัวเชียวนะ มันทำเสน่ห์ยาแฝดใส่บอสของฉันรึเปล่าเนี่ย "ฉันถามไม่ได้ยินรึไง" เกรย์ถามเสียงดังพร้อมกับตั้งท่าจรดปากกาเซ็นลงกระดาษสีขาวที่มีตราประทับของบริษัทประดับอยู่ สายตาของเขาไล่มองตัวหนังสือทุกบรรทัด "คุณกะเพราอยู่ที่คลับxxxx แถวเอกมัยค่ะ" "ขอบใจ ส่วนเอกสารนี่ไปพิมพ์มาใหม่เธอพิมพ์วันที่มาผิด"

"บอสจะไปไหนคะ" "ฉันมีหน้าที่ต้องตอบคำถามเธอตั้งแต่เมื่อไหร่" สายตาเย็นชาของเกรย์ทำให้พาสต้าเสียวสันหลังวาบเธอรีบหยิบเอกสารบนโต๊ะแล้วเดินออกไปในทันที ไม่อยากอยู่รอรองรับอารมณ์ของบอสในตอนนี้ "บอสจะกลับเลยไหมครับ" "ยัง" "แล้วนั่นจะลุกไปไหนครับ" "จับแมว" เอเดนยิ้มมุมปากเขารู้ได้ทันทีว่าเกรย์จะไปที่ไหน สงสารก็แต่คุณกะเพราที่คงยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง "ผมจะจัดการทางนี้ให้เอง ไม่ต้องห่วง" - คลับxxxx เอกมัย - ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาภายในคลับหรูย่านเอกมัยในช่วงเวลาห้าทุ่มกว่า สายตาของเขาสอดส่องหาหญิงสาวที่เขาตามหาแต่กลับว่างเปล่าไม่พบใคร เกรย์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองออกสองสามเม็ดเพราะความหงุดหงิดก่อนเดินเข้าไปลึกกว่าเดิมเพื่อมองหาผู้หญิงของเขา "สวัสดีครับคุณเกรย์" การ์ดที่คอยดูแลความปลอดภัยเดินเข้ามาก้มศรีษะให้เขา ก่อนเอ่ยทักทาย เกรย์เป็นลูกค้าประจำที่นี่เมื่อยามที่เขาพาลูกค้ามากินเลี้ยงก็มักจะเลือกที่นี่ทำให้ทุกคนต่างรู้จักเขาเป็นอย่างดี "เห็นเมียฉันไหม" "คุณกะเพราอยู่ทางนั้นครับ" การ์ดผายมือไปทางขวา ตรงนั้นผู้คนมากหน้าหลายตากำลังออกลายโลดเต้นอย่างสนุกสนานหนึ่งในนั้นคือผู้หญิงของเขา กะเพรา "ยัยตัวแสบ!!" ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหาหญิงสาวแต่เพราะคนค่อนข้างเยอะมันทำให้เขาต้องแหวกฝูงชนเดินเข้าไปอย่างลำบาก และเมื่อใกล้ถึงหญิงสาวเขาต้องยืนชะงักเมื่อเห็นว่าเธอกำลังยืนเต้นอยู่กับผู้ชาย "กลับบ้าน!!" "อ๊ายยย!!" ลูคัสที่ยืนตระกองกอดกะเพราอยู่แสดงอาการตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้เข้ามากระชากแขนคู่เต้นของเขาอย่างแรง พลั่ก!! "มึงเป็นใคร" เกรย์ผลักอกลูคัสจนเขาเซถลา ชายหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปากราวกับว่ากำลังจะเจอเรื่องสนุก "กูเป็นแฟนเพรา แล้วมึงละ เป็นใคร" แฟน!! แฟน!! แฟน!! จะเป็นแฟนได้ยังไง ในเมื่อเขาก็ตัวติดกับกะเพราแทบจะไม่ห่าง ให้ตายเถอะไอ้นี่ต้องโมเมแน่ๆ เกรย์เหยียดยิ้มเยาะก่อนตอบคำถามของลูกคัสอย่างผู้ชนะ "กูเป็นผัว" " ... " "แฟนอย่างมึงคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าผัวอย่างกูจะรับตัวเมียกลับบ้าน" "นายพูดอารายยย~" กะเพราพูดด้วยน้ำเสียงยานคาง เธอได้ยินคำพูดของเขาทั้งสองคนทุกคำ แต่เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอไม่มีแม้แต่แรงจะเถียง "ผัวเผออารายยย รู้จากกานวายซิ นี่เกรย์เพื่อนฉาน นั่น ลูคัสแฟนเก่าฉานน~" เกรย์กำหมัดแน่นเมื่อรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใคร ต่างจากลูคัสที่เหยียดยิ้มเย้ยหยันให้กับเกรย์อย่างผู้ที่เหนือกว่า "เอาละ ยินดีที่ได้รู้จักนะเกรย์ ไหนๆ นายก็เป็นเพื่อนของเพราแล้ว เรารู้จักกันไว้มันก็ไม่เสียหาย" "ใครอยากเป็นเพื่อนกับมึง" "หึ! วันนี้ฉันมีธุระคงต้องฝากเพราไว้กับนายก่อนละกันนะ ไว้วันหน้าฉันจะตามเอาเธอคืน" ลูคัสเดินเข้าหากะเพราที่ซบใบหน้าหวานกับแผงอกแกร่งของเกรย์อยู่ เขากดจูบลงที่ขมับบางของเธอต่อหน้าเกรย์อย่างไม่เกรงกลัวโดยที่สายตาของเขาจ้องมองเกรย์อย่างยียวน "ฉันไปก่อนนะ แล้ววันหน้าฉันจะเป็นฝ่ายมารับเธอเอง" ลูคัสเดินออกไปโดยมีสายตาของเกรย์จ้องมองตามไปอย่างไม่ชอบใจนัก เหตุการณ์เมื่อครู่มันรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะตั้งรับได้ เขากอดร่างบางของกะเพราไว้แน่น หัวใจของเขามันกำลังเดือดปุดๆ ราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ "เพรา!!" " ... " "กะเพรา!!" "ยัยตัวแสบ กลับบ้าน!!" เกรย์อุ้มกะเพราขึ้นในท่าเจ้าสาว หญิงสาวที่เมาไม่รู้เรื่องรู้ราวถูกชายหนุ่มอุ้มออกไปจากคลับเขาอยากจะขย้ำขยำเธอให้จมเตียง อยากจะจับเธอโยนลงคลองแสนแสบเพื่อระบายอารมย์โมโห แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ - คอนโดกะเพรา - ตู้มมม!!! เกรย์โยนหญิงสาวลงอ่างอาบน้ำที่เขาเป็นคนรองเอาไว้เองตั้งแต่เช้า มันทำให้อาการเมามายของกะเพราสร่างขึ้นมาในทันที "แค่ก! แค่ก! แค่ก! เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย" กะเพราเอามือลูบน้ำออกจากใบหน้าหวาน เธอแหวใส่เกรย์เมื่ออยู่ๆ ก็ถูกเขาโยนลงอ่างอาบน้ำไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะกล้าทำเธอขนาดนี้ "เป็นบ้าอะไรงั้นเหรอ เพราะเธอไงเพรา เธอทำให้ฉันเป็นบ้า" "อะไรของนาย เมาก็ไปนอนไป" "ฉันหรือเธอที่เมาห๊ะเพรา ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมถ้าจะไปดื่มก็ให้รอฉัน" หญิงสาวลุกขึ้นยืนทำให้ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำสั้นรัดรูปของเธอแนบไปกับเรือนร่างอรชร ส่งผลให้ยอดปทุมถันของเธอดันเนื้อผ้าออกมาจนขึ้นรอยนูน เกรย์เบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจปนโมโห ให้ตายเถอะกะเพราทำไมถึงทำแบบนี้นะ "เธอไม่ได้ใส่เสื้อในออกไปข้างนอกเหรอเพรา" "นายก็แหกตาดูชุดฉันซิ มันเหมาะกับการใส่เสื้อในไหม" "แล้วทำไมไม่ใส่ชุดที่มันดีกว่านี้วะ" "อย่ามาวะกับฉันนะเกรย์" สองหนุ่มสาวสาดอารมย์ใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร เกรย์เดินเข้าประชิดตัวกะเพราโดยที่เขาเองก็ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวออกไปด้วยเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยของเขาอย่างชัดเจน "ออกไป!!" " ... " "ฉันบอกให้ออกไปไง ฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะวันนี้" "แต่ฉันมี!!" "อื้ออออ" ชายหนุ่มกระชากคอของหญิงสาวเข้ามาบดจูบอย่างเร่าร้อน เขาขบกัดกลีบปากอวบอิ่มของเธอด้วยความรุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโพรงปาก "ฉันเจ็บนะ!!" "เจ็บเหรอ" "ออกไปจากห้องฉัน อย่าให้ฉันหมดความอดทนนะเกรย์" เกรย์อุ้มหญิงสาวขึ้นในทันทีโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว เขาพาเธอออกไปที่ห้องนอนแล้วจับเธอโยนลงบนฟูกนิ่มจนร่างของเธอกระเด็นกระดอน "ทีกับมัน ทำไมยอมให้กอด ทีกับฉันต้องดีดดิ้นขนาดนี้เลยเหรอ" มือหนาบีบพวงแก้มนวลของหญิงสาวเขามองเรือนร่างที่เปียกชุ่มของเธอด้วยความหลงใหล "เรามันของเคยๆ น่าเพรา" "ไอ้ทุเรศ" "ทุเรศยังไงก็ผัวเธอแหละวะ!!" เกรย์รูดชุดเดรสสั้นของหญิงสาวขึ้นไปกองบนเอวคอดเผยให้เห็นดอกไม้งามอวบนูนที่ถูกห่อหุ้มด้วยแพนตี้ตัวบาง เขาช้อนสายตากลับมามองเธออีกครั้ง ก่อนพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว "อย่าคิดทิ้งฉัน เพราะเธอจะเจอกับความน่ากลัวที่เธอไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตแน่" "อย่ามาขู่" "ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันมั่นใจว่าเธอทนไม่ได้หรอกที่รัก"