"ไอ้ฝ่าง..มึงจะบอกว่า...มึงไม่เคยมาที่ไร่นี่เลยตั้งแต่แม่มึงย้ายมาอ่ะนะ" "เออ!..ก็หลังจากที่พ่อตาย แล้วแม่ทำใจไม่ได้ ฝ้ายก็เลยลาออกจากครูมาดูแลไร่แทน แล้วให้กูไปเรียนต่อกับมึงที่อเมริกา...หลังจากนั้นก็ขายที่เพราะแม่เศร้าไม่หาย จากนั้นก็มาซื้อที่ๆนี่แทน กูก็กลับมาพร้อมมึงแล้วจะถามทำไมวะ ไอ้ดิน"ฝ่างพูด "แล้วนี่มึงจะไปถูกเหรอวะ"ดินพูด เขาเป็นคนขับรถมาให้ "กูโทรบอกแม่แล้ว แม่บอกให้ไปคอยที่แยกปากแซง เดี๋ยวยายฝ้ายจะออกมารับ"ฝ่างบอก ฝ่างกับดินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆเพราะบ้านอยู่ติดกัน ฝ่างมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อฝ้าย ดินเป็นลูกคนเดียวจึงมักจะมาเล่นที่บ้านของฝ่างเสมอ ดินแอบชอบฝ้ายมาตั้งแต่ตอนที่ดินเรียนม.ต้นแล้ว แต่ดินไม่กล้าบอก เพราะกลัวว่าฝ้ายจะไม่ชอบและจะเปลี่ยนไป จนกระทั่งฝ้ายสอบติดไปเรียนที่เชียงใหม่ ดินก็ไม่ได้เจอฝ้ายอีกเลยเพราะพอฝ้ายเรียนจบกลับมาบ้านดินกับฝ่างก็ได้ทุนไปเรียนปริญญาโทที่อเมริกา ดินกับฝ่างเรียนจนกลับมาตั้งแต่3ปีที่แล้วแต่ต้องทำงานใช้ทุนอีก3ปี ฝ่างจึงเพิ่งได้กลับมาบ้านและดินก็ขอตามมาเที่ยวด้วย "ฝ้ายคงเปลี่ยนไปมากแล้วมั้ง...กูไม่ได้เจอมาตั้ง10ปีแล้ว"ดินพูด "มึงยังชอบยายฝ้ายอยู่อีกเหรอ"ฝ่างถาม เขารู้ว่าดินชอบฝ้ายเพราะดินบอกกับเขาเอง "กูก็ไม่แน่ใจ..กูถึงต้องตามมึงมานี่ไง"ดินพูด "แล้วมึงจะแน่ใจได้ยังไงวะ"ฝ่างถาม "ก็ถ้ากูเห็นฝ้ายแล้ว ความรู้สึกกูเหมือนเดิม กูก็คงจะยังชอบอยู่แต่ถ้าไม่...กูก็คงไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องมึงแล้ว"ดินพูด "อย่าบอกนะที่มึงไม่ยอมคบกับใครตอนที่เรียนเพราะมึงคิดว่ามึงยังชอบฝ้ายอยู่อ่ะ"ฝ่างถาม "คงงั้นมั้ง...แต่เดี๋ยวก็รู้"ดินพูด สักพักใหญ่ดินก็ขับรถมาจอดที่แยกปากแซงตามที่แม่ของฝ่างบอก "เฮ้ย!ไอ้ฝ่าง มึงดูคนที่ขี่บิ๊กไบค์คันนั้นสิวะ หุ่นอย่างกับผู้หญิง ตัวเล็กแค่นั้นถ้ารถล้มจะยกไหวเหรอวะ"ดินพูด เขาชี้มือไปที่คนขี่รถบิ๊กไบค์ ที่ขี่เข้ามาจอดข้างหน้ารถของดินกับฝ่างไม่ไกลนัก "เออ!ว่ะ"ฝ่างพูด ครืด ครืดเสียงมือถือของฝ่างดังขึ้น เขามองดูเบอร์แล้วไม่คุ้นเลย "สวัสดีคับ". "พี่ฝ่างนี่ฝ้ายเองค่ะ..พี่ฝ่างถึงไหนแล้วคะ" "อ้าว!ฝ้ายเหรอ พี่จอดรถอยู่ที่แยกปากแซงแล้ว เราน่ะอยู่ไหน" "พี่ฝ่างมารถอะไรคะ" "พี่มารถเก๋งของไอ้ดินมันน่ะ" "ใช่รถเก๋งสีดำมั้ยคะ" "ใช่..เราเห็นแล้วเหรอ" "ค่ะ..ก็ฝ้ายอยู่ข้างหน้าพี่ฝ่างนี่แหละค่ะ ลงมาสิคะ" ตู๊ด ตู๊ด ฝ้ายวางสายไปแล้ว "ฝ้ายว่าไงบ้างวะ"ดินถาม "ฝ้ายบอกว่าเห็นเราแล้วและอยู่ข้างหน้าเรา...ไหนวะกูเห็นแต่คนขี่บิ๊กไบค์...เฮ้ย!นั่นมัน"ฝ่างอุทานเสียงดัง เขาชี้มือไปที่คนขี่บิ๊กไบค์ที่ตอนนี้ถอดหมวกกันน็อคออกแล้ว "อะไรวะ...โอ้โห้!สวยว่ะ มึงจะตกใจทำไมวะ"ดินบอก เขาหันไปตามที่ฝ่างชี้มือ "ก็นั่นมัน..ยายฝ้ายน้องกู"ฝ่างบอก เขาเปิดประตูรถออกไปทันที ดินถึงกับอึ้ง นี่เขาไม่ได้เห็นฝ้ายมา10ปี เธอเปลี่ยนไปจนเขาจำไม่ได้เลย ครั้งสุดท้ายที่เห็นเธอตัวผอมๆ หน้ามีสิวเต็มไปหมด หน้าก็ออกสีน้ำตาลไม่ได้ขาวเนียนแบบนี้ ที่สำคัญคือเธอกลัวรถมอเตอร์ไซค์ที่สุด  แต่นี่ฝ้ายขี่บิ๊กไบค์ เธอสวมกางเกงยีนต์ขายาว สวมเสื้อยืดข้างใน แล้วสวมแจ็คเก็ตยีนต์ทับข้างนอก สวมรองเท้าบูทหุ้มส้นสูงเกือบถึงเข่า ผมตรงยาวถึงกลางหลังสีดำสนิท ตาคมปากนิด จมูกหน่อยแต่ที่เขาชอบที่สุดคือเธอมีลักยิ้มทั้งสองข้าง เวลาเธอยิ้มจึงน่ารักมากๆ  ดินหัวใจเต้นแรงมาก..นี่ขนาดยังไม่ได้ลงไปเจอจริงๆเขายังใจเต้นขนาดนี้ นี่ก็แสดงว่าเขายังชอบเธออยู่สินะ "ยายฝ้าย"ฝ่างเรียก เขาเปิดประตูรถลงไปแล้ว "พี่ฝ่าง"ฝ้ายเรียก  เธอวางหมวกกันน็อคลงที่เบาะรถแล้วยิ้มก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดฝ่างทันที "ฝ้ายคิดถึงพี่ฝ่างที่สุดเลยค่ะ" "พี่ก็คิดถึงเรากับแม่มาก...พี่ขอโทษที่ปล่อยให้เรากับแม่ต้องลำบาก" "ไม่เป็นไรค่ะ..พี่ฝ่างต้องไปเรียนนี่คะ ฝ้ายกับแม่ไม่ลำบากหรอกค่ะ "เออ!นี่ไอ้ดินเพื่อนพี่ เรายังจำได้มั้ย"ฝ่างบอก ดินเปิดประตูรถลงมายืนข้างๆแล้ว "สวัสดีค่ะพี่ดิน จำได้สิคะ"ฝ้ายยิ้ม เธอมองผู้ชายตรงหน้า เขาเปลี่ยนไปมากทีเดียว เขาสูงขึ้น ขาวมากขึ้น ตาคม จมูกโด่ง ปากหยักได้รูป ผมหยักศกสีดำ แต่ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันลืมเขาได้หรอก ก็เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอแอบชอบและยังคงชอบมาถึงทุกวันนี้ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ก็ตาม "สวัสดีคับน้องฝ้าย"ดินพูด "เรียกฝ้ายเฉยๆเหมือนแต่ก่อนก็ได้ค่ะ"ฝ้ายยิ้ม "ใช่มึง..ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นหรอก"ฝ่างว่า "แหม!ก็ฝ้ายสวยมากขึ้นและเป็นสาวแล้วด้วย ก็ต้องเรียกดีๆหน่อยสิ"ดินยิ้ม "ฝ้ายก็ยังเป็นฝ้ายคนเดิมแหละค่ะ...ไม่ว่าจะนานแค่ไหน"ฝ้ายบอก "แล้วทำไมเราแต่งตัวแบบนี้ แล้วทำไมไม่เอารถยนต์มา ขี่คันนี้มาถ้าล้มแล้วจะยกไหวเหรอ"ฝ่างว่า "ไม่ล้มหรอกค่ะ...มาคันนี้สะดวกกว่า งั้น!พี่ๆก็ขับรถตามฝ้ายมาก็แล้วกันนะคะ เดี๋ยวค่อยไปคุยต่อที่บ้านค่ะ"ฝ้ายบอกยิ้มๆ "ให้พี่ขี่ไปให้มั้ย..แล้วเรานั่งรถไปกับไอ้ดิน"ฝ่างบอก "ไม่ต้องหรอกค่ะ..ฝ้ายมีใบขับขี่แต่พี่ฝ่างไม่มีนะคะ ไปค่ะ"ฝ้ายยิ้ม เธอเดินกลับไปที่รถสวมหมวกกันน็อคแล้วติดเครื่อง ฝ่างกับดินเดินกลับขึ้นไปบนรถ ดินติดเครื่องรถ เขารอจนฝ้ายขี่รถออกไปก่อนแล้วก็ขับตามไป

"แล้วตกลงว่า..มึงจะมาอยู่กับกูกี่วันวะ"ฝ่างถาม "ตอนแรกก็ว่าสักอาทิตย์หนึ่ง..แต่ตอนนี้กูเปลี่ยนใจแล้ว...กูจะอยู่จนกว่าจะจีบฝ้ายได้ว่ะ มึงจะว่าอะไรกูมั้ย"ดินถามยิ้มๆ "เอาจริงเหรอวะ แน่ใจแล้วเหรอมึง"ฝ่างถาม "แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีก..กูบอกมึงแล้วว่าต้องให้กูเห็นฝ้ายก่อนถึงจะรู้ว่ายังชอบอยู่มั้ย..ตอนที่กูเห็นฝ้ายหัวใจกูเต้นแรงกว่าตอนนั้นอีกว่ะ"ดินยิ้ม "5555ถ้ามึงแน่ใจก็ตามใจ...กูไม่ว่าหรอก..กูสนับสนุนแต่บอกไว้ก่อนว่าคู่แข่งมึงเยอะนะ..แม่บอกกูว่ามีคนมาตามจีบฝ้ายหลายคนแต่ฝ้ายยังไม่ได้ตัดสินใจจะคบกับใคร...มึงคงต้องรีบทำคะแนนแล้วล่ะ"ฝ่างหัวเราะ "ก็น่ารักขนาดนี้...ยังไงมึงก็ต้องช่วยกูนะโว้ย!"ดินพูด "เออ!สิวะ...กูต้องช่วยมึงอยู่แล้ว"ฝ่างบอก ดินขับรถตามฝ้ายมาจนถึงป้ายที่บอกว่า"ไร่ผาตะวัน" เธอขี่รถเลี้ยวเข้าไปทางนั้น "นี่มันชื่อพ่อกับแม่มึงนี่หว่า"ดินพูด "ใช่..ฝ้ายตั้งชื่อไร่ตามชื่อพ่อกับแม่"ฝ่างพูด หลังจากที่ดินขับรถเลี้ยวผ่านป้ายไร่เข้ามา ฝ่างก็นั่งมองสองข้างทางที่มีสวนผลไม้ยาวไปจนเกือบสุดสายตา พอพ้นสวนผลไม้ก็เป็นสวนแก้วมังกรข้างหนึ่ง อีกข้างเป็นส้มเขียวหวาน พอมาอีกหน่อยก็มีเหมือนโรงเรือนที่มีเหมือนมุ้งกั้นโดยรอบหลายหลังมากทั้งซ้ายขวา..พอเลยมาอีกสักพักก็มองเห็นบ้านไม้ทั้งหลังมีจั่วสูงและชายคายาวจนติดพื้น เหมือนบ้านทางเหนือ บ้านปลูกอยู่เกือบติดเขามีต้นไม้ปลูกไว้โดยรอบบริเวณบ้าน ฝ้ายขี่รถเข้าไปจอดที่หน้าบ้าน ดินขับรถไปจอดใกล้ๆ "ตาฝ่าง!มาถึงแล้วเหรอลูก"แม่เรียก  เธอเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้าน "สวัสดีคับแม่"ฝ่างเดินเข้าไปกอดแม่ "สบายดีมั้ยลูก..แม่คิดถึงฝ่างที่สุดเลย"แม่ยิ้มเอามือลูบหลังของฝ่าง "สวัสดีคับคุณน้า"ดินพูด "แม่คับนี่ดิน..แม่จำดินเพื่อนของฝ่างได้มั้ยคับ"ฝ่างบอก "สวัสดีลูก ทำไมแม่จะจำตาดินไม่ได้ พ่อกับแม่สบายดีหรือป่าวลูก"แม่ถาม "พ่อกับแม่สบายดีคับ..ท่านฝากความคิดถึงมาถึงคุณน้าด้วยคับ"ดินพูด "จ้า..ฝากขอบใจพ่อกับแม่ด้วยนะ"แม่บอก "คับ คุณน้า"ดินพูด "แม่คับ ไอ้ดินจะมาอยู่ช่วยผมทำงานที่ไร่ด้วยนะคับ มันจะมาหาความรู้เอาไปพัฒนาไร่ของมันน่ะคับ"ฝ่างบอก "ตามสบายเลยลูก..ดีบ้านเราจะได้มีคนมากๆ..แม่อยู่กับยายฝ้ายสองคนเงียบจะแย่"แม่บอก ฝ้ายอมยิ้มเมื่อได้ยินฝ่างบอกว่าดินจะมาอยู่ช่วยทำไร่ เพราะเธอเห็นว่าท่าทางไม่น่าจะรอด "เรายิ้มอะไรยายฝ้าย"ฝ่างถาม เขาเห็นเห็นเธอยิ้ม "ป่าวนะคะ"ฝ้ายบอกยิ้มๆ "ก็พี่เห็น..ยังจะบอกว่าป่าว"ฝ่างว่า "ก็ฝ้ายคิดว่ารูปร่างอย่างพี่ดินจะทำงานในไร่ไหวเหรอคะ ทำงานกลางแดดนะคะ ไม่ใช่ห้องแอร์"ฝ้ายยิ้ม "พี่ทำไหวคับ ทีเราเป็นผู้หญิงยังไหวเลย"ดินพูด "แน่ใจเหรอคะ..แต่ถ้าไม่ไหวบอกนะคะ..ฝ้ายจะได้ให้ไปทำในออฟฟิตกับแม่..อ้อ!ไม่ใช่แต่พี่ดินนะคะพี่ฝ่างก็เหมือนกันค่ะ"ฝ้ายยิ้มมากขึ้น "แหม!มาดูถูก..ไอ้ดินงั้นเรามาพิสูจน์ให้ยายฝ้ายดูกัน"ฝ่างบอก "แล้วถ้าพี่ทำได้..ฝ้ายจะให้อะไรพี่ล่ะ"ดินถามยิ้มๆ "พี่ดินอยากได้อะไรล่ะคะ...ถ้าทำได้ฝ้ายจะให้ค่ะ"ฝ้ายบอก "เอาไว้พี่ทำได้ก่อนแล้วจะบอกนะ"ดินบอก เขามองหน้าฝ้ายตรงๆ "ค่ะ..งั้นฝ้ายไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ"ฝ้ายบอก เธอหันเดินเข้าบ้าน "ไปลูก..ดินด้วยเข้าบ้านกัน"แม่บอก ดินกับฝ่างพยักหน้าแล้วเดินตามแม่กับฝ้ายเข้าบ้าน ครืด ครืด เสียงมือถือของฝ้ายดังขึ้น "ว่าไงเปี๊ยก..แล้วเขาถึงไหนแล้ว..โอเค..ขอบใจมาก"ฝ้ายวางสาย "แม่คะ..คืนนี้ไม่ต้องรอฝ้ายมากินข้าวนะคะ แม่กินกับพี่ฝ่าง พี่ดินไปก่อนเลย แล้วฝากแม่รับแขกแทนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ"ฝ้ายบอก เธอก้มไปหอมแก้มแม่แล้วรีบเดินตรงไปที่รถบิ๊กไบค์ "ฝ้ายไปก่อนนะคะพี่ฝ่าง พี่ดิน แล้วเจอกันค่ะ"ฝ้ายโบกมือให้  เธอสวมหมวกกันน็อคแล้วขี่รถออกไปทันที "ฝ้าย!..ยายฝ้าย..โธ่!ลูกคนนี้"แม่พูด "แม่คับ..ฝ้ายจะรีบไปไหนคับ"ฝ่างถาม เขางงๆ "ถ้าลองว่ารีบอย่างนี้..คงจะหนีใครอีกแล้วล่ะ"แม่บอกพลางส่ายหัว "ฝ้ายจะหนีใครเหรอคับคุณน้า"ดินถาม "ก็คนที่มาจีบยายฝ้ายนั่นแหละดิน"แม่บอก "เห็นฝ้ายบอกให้แม่รับแขกแทนด้วย...ใครหรือคับ"ฝ่างถาม "ก็คงจะใครสักคนน่ะ..เดี๋ยวฝ่างกับดินก็เห็น"แม่พูด "ใครคือเปี๊ยกหรือคับคุณน้า"ดินถาม เขาได้ยินฝ้ายเรียกชื่อตอนรับโทรศัพท์ "อ้อ!ลูกคนงานในไร่น่ะ...ลูกน้องยายฝ้าย..คนงานในไร่รักและเกรงยายฝ้ายกันทุกคนและพอรู้ว่ายายฝ้ายไม่อยากเจอใคร ถ้ามีใครเห็นคนที่ยายฝ้ายไม่อยากเจอก็จะโทรมาบอกยายฝ้ายก่อนทุกที..ไปๆเข้าไปคุยกันต่อในบ้าน พวกเราจะได้นั่งพักกัน"แม่บอก

ฝ่างกับดินเดินตามแม่เข้าไปในบ้าน บ้านเป็นสองชั้นแต่มองจากข้างนอกเหมือนชั้นเดียว หลังคาสูงโปร่ง มีบันไดอยู่ข้างๆสำหรับเดินขึ้นไปชั้นบน ตรงกลางมีโต๊ะรับแขกที่ทำจากไม้ ถัดไปเป็นครัวและห้องน้ำ "แม่คับ..ตอนนี้บ้านเรามีที่อยู่กี่ไร่คับ"ฝ่างถาม "ตอนที่ย้ายมาทีแรกยายฝ้ายซื้อไว้30ไร่แต่ต่อมาก็ซื้อที่เพิ่มอีกแทบทุกปี ตอนนี้น่าจะเกือบๆ100ไร่แล้วล่ะลูก"แม่เล่า "โอ้โฮ้! แล้วฝ้ายดูแลคนเดียวไหวหรือคับคุณน้า"ดินถาม เขาอึ้งไปเลย "ใช่คับแม่ ฝ้ายไม่เหนื่อยแย่เหรอคับ"ฝ่างพูด "ยายฝ้ายเหนื่อยมากๆแม่รู้..แต่ไม่เคยพูดหรือบ่นให้แม่ได้ยินเลย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ยายฝ้ายเข้าไร่ตั้งแต่ตี4และกว่าจะกลับเข้าบ้านได้ก็ทุ่มถึงสองทุ่ม ขลุกอยู่ในไร่กับคนงานทั้งวัน แม่ถึงอยากให้ฝ่างกลับมาที่ไร่เร็วๆไงลูก...แม่สงสารยายฝ้าย"แม่เล่า "แล้วเรามีคนงานกี่คนคับแม่"ฝ่างถาม "เห็นยายฝ้ายว่าเกือบๆ40คนนะ ยายฝ้ายสร้างบ้านให้คนงานอยู่รวมกันที่ชายเขา ให้เลี้ยงไก่ไว้กินไข่ เลี้ยงปลาในบ่อไว้ให้คนงานกิน แล้วให้ปลูกผักไว้กินเอง ถ้าเหลือก็เอาไว้ขาย"แม่บอก "แล้วที่ไร่ เราปลูกอะไรบ้างคับ"ฝ่างถาม "ยายฝ้ายให้ปลูกแบบผสม ไม่ให้ปลูกพืชอย่างเดียว ก็จะมีชา20ไร่ กาแฟ20ไร่ ลิ้นจี่10ไร่ ลำไย10ไร่ แก้วมังกร5ไร่ ส้มเขียวหวาน5ไร่ แคนตาลูป5ไร่ สตอเบอรี่ 5 ไร่ แล้วก็มีกล้วยไม้กับกุหลาบอีกหลายแปลงเลยลูก..และตอนนี้ทุกอย่างก็เริ่มเก็บผลผลิตได้แล้ว"แม่บอก "ฝ้ายทำอย่างนี้คนงานก็จะได้มีงานทำตลอด บริหารงานได้ดีทีเดียว"ดินชม "ใช่ลูก..ยายฝ้ายแบ่งงานให้เป็นกลุ่มๆแต่ละกลุ่มก็จะมีหัวหน้า1คน แต่คนคุมคือลุงมิ่ง คนงานเก่าแก่ของพ่อไง ฝ่างจำได้หรือป่าว"แม่ถาม "จำได้คับแม่..ลุงเขามาอยู่กับเราด้วยเหรอคับ"ฝ่างถาม "ใช่ลูก..ลุงมิ่งเขาห่วงยายฝ้ายเลยตามมาด้วย...และเขาก็ช่วยยายฝ้ายได้มากเลยทีเดียวตอนที่มาอยู่แรกๆน่ะ"แม่บอก "แล้วตอนนี้ที่ไร่เป็นอย่างไรบ้างคับ"ฝ่างถามต่อ "ตอนนี้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้วล่ะ...ตอนนี้ก็แค่ดูแลเก็บเกี่ยวผลผลิตส่งตลาดบ้าง โรงงานบ้างแล้วก็โรงแรมด้วย"แม่บอก "ฝ้ายเก่งมากๆเลยคับคุณน้า ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆจะทำได้ขนาดนี้"ดินชม "ใช่คับแม่..ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว ผมจะช่วยน้องเองคับแม่"ฝ่างบอก มีเสียงรถยนต์มาจอดที่หน้าบ้าน แม่จึงเดินออกไปดู "สวัสดีคับคุณน้าไม่ทราบว่าผมมารบกวนหรือป่าวคับ" "ไม่หรอกค่ะ คุณพนาเอาอะไรมามากมายคะ"แม่ถาม "พอดีผมกลับไปบ้านมาน่ะคับเลยซื้อของมาฝากคุณน้ากับฝ้ายด้วย แค่นี้ไม่มากหรอกคับ"พนาพูด "ทีหลังไม่ต้องซื้อมามากอย่างนี้นะคะน้าเกรงใจค่ะ"แม่พูด "ไม่ต้องเกรงใจหรอกคับ"พนาบอก "เชิญเข้าบ้านก่อนนะคะ"แม่บอก พนาเดินตามแม่เข้ามาในบ้าน เขาเห็นดินกับฝ่างนั่งอยู่ที่โต๊ะรับแขก "ผมไม่ทราบว่าคุณน้ามีแขก งั้นผมกลับก่อนก็ได้คับ"พนาพูด "ไม่ใช่แขกที่ไหนหรอกค่ะ นี่ตาฝ่างพี่ชายของยายฝ้ายลูกชายของน้าเองค่ะ..แล้วนี่ก็ตาดินเพื่อนสนิทของตาฝ่าง.. ฝ่าง ดินนี่คุณพนาเป็นเกษตรอำเภอของที่นี่จ๊ะ"แม่แนะนำ "สวัสดีคับคุณฝ่าง คุณดินยินดีที่ได้รู้จักคับ"พนาพูด "สวัสดีคับคุณพนา ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันคับ"ฝ่างกับดินพูด "ตาฝ่างกับตาดินจะมาช่วยยายฝ้ายดูแลไร่ พอดีเพิ่งเรียนจบปริญญาโทมาก็เลยจะมาช่วยน้องน่ะค่ะ"แม่บอก "ดีคับ..ฝ้ายจะได้ไม่เหนื่อยมาก..ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกและสอบถามได้นะคับ"พนาบอก "ขอบคุณล่วงหน้าคับ"ฝ่างพูด "แล้วฝ้ายไม่อยู่หรือคับคุณน้า"พนาถาม "ยายฝ้ายออกไปซื้อของในเมืองน่ะค่ะ ยังไม่กลับมาเลย"แม่บอก "อ้อ!คับ งั้นผมไม่รบกวนคุณน้า คุณฝ่างและคุณดินแล้วนะคับ ขอตัวกลับก่อนพอดีผมยังไม่ได้เข้าบ้านเลยคับ กลับมาก็ตรงมานี่ก่อนเลย"พนาพูด เขารู้ว่าฝ้ายหลบไม่อยากเจอเขา "ค่ะ..งั้นถ้ายายฝ้ายกลับมาน้าจะบอกให้นะคะว่าคุณพนามาหาค่ะ"แม่บอก "คับ ขอบคุณ ผมลาล่ะคับคุณน้า"พนายกมือไหว้แม่ "ค่ะ..เดี๋ยวน้าเดินไปส่งค่ะ" แม่เดินออกไปส่งพนาที่หน้าบ้าน แล้วก็มีเสียงรถยนต์ขับออกไป แม่เดินกลับเข้ามา "ไป..แม่จะพาไปที่ห้อง ยายฝ้ายจัดไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"แม่บอก "คับ"ฝ่างกับดินพูด ฝ่างกับดินเดินขึ้นบันไดตามแม่ไปชั้นบน ข้างบนมีห้องนอนอยู่4ห้องและห้องโถงใหญ่ที่มีชุดรับแขกวางอยู่ "ฝ่างกับดินนอนห้องนี้นะลูก...ขาดเหลืออะไรก็บอกแม่ ดินด้วยนะลูกไม่ต้องเกรงใจ...ห้องยายฝ้ายก็อยู่ข้างๆนี่แหละ มีอะไรก็ไปบอกน้องได้ แม่ไปล่ะจะไปในครัวหน่อย พักผ่อนกันนะลูก"แม่บอก "คับแม่"ฝ่างบอก "คับคุณน้า"ดินบอก แม่เดินไปแล้ว ฝ่างกับดินจึงเปิดประตูเข้าไปในห้อง ในห้องมีเตียงขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง มีทีวี ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ มีโต๊ะกับเก้าอี้เข้าชุดกันตั้งอยู่ มีห้องน้ำในตัว และมีระเบียงยื่นออกไปชมวิว