เพราะความที่หน้าตาของเธอดันไปเหมือนคู่หมั้นของนายหัวจอมโหดที่หายตัวไปจึงทำให้เธอต้องตกมาเป็นทาสสวาทของนายหัวจอมโหดอย่างเลี่ยงไม่ได้เขาจะรู้ความจริงเมื่อไรและเขาจะปล่อยเธอไปหรือไม่... แพรวา พูลพัทร์ อายุ22 ปี หญิงสาวตัวเล็กผิวขาวอมชมพูใบหน้าจิ้มลิ้มผมยาวประบ่านัยน์ตากลมโตขี้สงสารเป็นคนที่เห็นความไม่ถูกต้องไม่ได้สู้ชีวิตเพราะเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนแถมแม่ก็ยังมาเสียทำให้เธอต้องใช้ชีวิตอยู่กับพ่อเลี้ยงที่ติดทั้งยาทั้งการพนัน หญิงสาวโดนพ่อเลี้ยงของตัวเองจับไปขายเพื่อใช้หนี้แต่เธอรอดมาได้ก็เพราะะได้รับการช่วยเหลือจากชายสองคนที่เข้าใจผิดว่าเธอเป็นใครอีกคนซึ่งนั่นมันก็ถือว่าเป็นความโชคดีของเธอ แต่...หลังจากนั้นความโชคดีของเธอก็กลายเป็นความโชคร้ายที่เธอคิดว่ามันอาจจะร้ายกว่าที่เธอจะโดนขายไปก็ได้เพราะะความที่คนอื่นเข้าใจผิดว่าเธอเป็นผู้หญิงอีกคน พฤกษ์ พรรณไพรี อายุ 36 ปี หนุ่มใหญ่นักธุรกิจที่มีหลายอย่างที่เขาต้องรับผิดชอบทั้งสีขาวและสีเทามีอิทธิพลอย่างมากในแวดวงสังคม..ส่วนสูง 185 ผิวขาวอร่าร่างกายกำยำไม่แพ้นายแบบดูดีมีสง่าการย่างก้าวของเขาแต่ละครั้งดูน่าเกรงขรามอย่างมาก...เป็นคนพูดจริงทำจริงชอบในความซื่อสัตย์..หากใครกล้าหยามคนอย่างเขาจะต้องถูกหยามกลับเป็นร้อยเท่าหากใครดีด้วยเขาก็จะดีตอบจนน่าใจหายอีกเช่นกัน เขาถูกตาต้องใจลูกสาวผู้ดีมีเงินตระกูลหนึ่งซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่หลายร้อยล้าน...ชายหนุ่มใช้วิธีรวบหัวรวบหางหญิงสาวมาเป็นคู่หมั้นโดยให้เหตุผลว่าจะยกหนี้ทั้งหมดให้หากหญิงสาวยอมหมั้นด้วย...แต่เมื่อการหมั้นเกิดขึ้นไปแล้วและเขาก็ได้เซ็นสัญญายกหนี้ทั้งหมดให้เธอจู่ๆเธอก็มาหายตัวไปและเหตุการณ์นี้มันก็เป็นการหยามหน้าคนอย่างเขามากนัก...หากเขาเจอเธออีกครั้งเขาจะไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่อย่างมีความสุขแน่นอน *เรื่องราววุ่นวายของทั้งสองจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างติดตามได้ในเรื่องเลยค่ะ ชื่อตัวละครหรือสถานที่เกิดขึ้นจากจินตนาการผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาอ้างอิงถึงใครหรือสิ่งใดขอทำความเข้าใจ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ อ่านนิยายเพื่อความบันเทิงเท่านั้นน้า ติดตามการอัพเดตนิยายใหม่ๆและโปรโมชั่นของปลายฟ้าได้ที่ FB: prayfa นิยายรักโรแมนติก

บ้านพรรณไพรี ปังง.. “คนบ้านนั้นจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้กับฉัน” พฤกษ์ใช้มือหนาฟาดโต๊ะทำงานด้วยความโมโหเมื่อรู้ข่าวว่าคู่หมั้นของเขานั้นหายตัวไปเขาอุตส่าห์ใจดีกับครอบครัวเธอยกหนี้ให้ทั้งหมดขอเพียงแค่เขาได้แต่งานกับเธอเมื่อเขาเซ็นยินยอมทุกอย่างแล้วงานหมั้นก็จัดไปแล้วแต่เมื่อจะถึงวันแต่งเธอกลับหนีเขาไปเสียอย่างนั้นมันเป็นการหักหน้าคนอย่างเขาอย่างสาหัสนัก คนอย่างเขาหากคนอื่นรู้ว่าเจ้าสาวของเขาหนีหายไปก่อนวันแต่งงานมีหวังได้เป็นที่ขายหน้าอย่างมากเป็นแน่ในเมื่อครอบครัวของหญิงสาวต่างไม่ให้เกียรติเขาตัวของเขาเองก็จะไม่ไว้หน้าด้วยเช่นกันแต่อย่างไรเขาก็ต้องลากตัวเธอกลับมาก่อนที่งานแต่งจะมีขึ้นเพื่อไม่ให้เขาขายหน้าหลังจากนั้นเขาจะทำให้หญิงสาวได้รู้ว่าเล่นกับไฟมันจะร้อนแผดเผาตัวเองแค่ไหน “นายครับเดี๋ยวพวกผมจะพาตัวเธอกลับมาให้ได้เร็วที่สุดเลยครับ” เจมส์มือขวาคนสนิทของพฤกษ์เขาเคยเห็นเจ้านายของเขาโมโหมานักต่อนักแต่ครั้งนี้จะดูรุนแรงกว่าที่เคยเป็นมาเสียเหลือเกินเขาจึงรีบรับปากกับเจ้านายของเขาว่าจะพาตัวหญิงสาวกลับมาให้ได้อย่างเร็วที่สุด “ดี..แล้วพิมดาวจะได้รู้กันเมื่อฉันดีด้วยแล้วไม่ดีตอบก็เจอฉันแบบร้ายๆก็แล้วกัน” สายตาของพฤกษ์ตอนนี้หาเปรียบเป็นไฟก็เผาทุกอย่างตรงหน้ามอดไหม้ไปด้วยความโกรธจัดแล้วเขาขอปฏิญาณอยู่ตรงนี้เลยว่าเขาจะทำให้เธอได้รู้ว่านรกมีจริง คลับหรู 21.00 น. “นี่แกจะดื่มอะไรนักหนาวะ” แจ็คมือซ้ายของพฤกษ์ที่เป็นคู่หูของเจมส์ทั้งสองจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเมื่อเขาเห็นเจมส์เอาแต่ดื่มไม่หยุดไม่รู้ว่ามีเรื่องเครียดอะไรนักหนาจึงต้องยกมือปรามให้เขานั้นเพราะๆลงบ้าง “ฉันกลุ้มใจน่ะสิหากนายไม่ได้ตัวคุณพิมกลับมามีหวังทั้งเหวี่ยงทั้งวีนแบบนี้ทั้งวัน” เจมส์กลุ้มใจที่เจ้านายของเขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่รู้ข่าวว่าผู้หญิงที่จะต้องแต่งงานด้วยหายตัวไป “ก็จริง..นายแกก็รักของแก..บ้านนั้นก็ได้อะไรจากนายไปตั้งเยอะไม่น่าทำแบบนี้เลยเนอะ” แจ็คคิ้วขมวดชนกันเมื่อคิดตามที่เพื่อนของเขาบอกแล้วมันก็จริงแต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่านายของเขาดีกับบ้านของหญิงสาวขนาดนั้นแต่ทำไมถึงยังกล้าท้าทายอำนาจของเจ้านายเขาได้ลงคอจนทำให้เพวกเขาต้องเดือดร้อนมีงานเพิ่มขึ้นมาอีก “คุณพิมก็พอคุณพิมพ์แต่งงานกับนายมีแต่จะนั่งเป็นคุณนายสบายๆไม่ชอบอยากจะหนีมีผู้หญิงคนไหนบ้างวะที่ไม่อยากแต่งงานกับนาย” เจมส์ไม่รู้ว่าพิมดาวคิดอะไรอยู่ถึงได้กล้าทำแบบนี้เขาไม่ยักจะเคยเห็นผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธเจ้านายของเขาสักคนเดียวแม้จะเป็นลุกนายใหญ่นายโตก็เถอะยอมพลีกายถวายตัวให้เจ้านายของเขาอย่างไม่มีข้อเรียกร้องอะไรเลยด้วยซ้ำ “ก็คุณพิมไง” แจ็คตอบกลับเจมส์ด้วยสีหน้ากวนประสาท “เออ..ฉันก็เห็นมีคนเดียวอย่างที่แกว่าล่ะวะ” “เฮ้อ...มาคิดดีกว่าว่าจะหาตัวคุณพิมจากไหน” แจ็คไม่อยากเดาอะไรนอกเรื่องแล้วเขาอยากจะคิดหาวิธีที่จะเอาพิมดาวกลับมาให้เจ้านายของเขาก่อนวันแต่งงานอีกสองเดือนข้างหน้าจะดีกว่า “เออ..แล้วถ้าหาตัวคุณพิมได้นายจะทำยังไงกับเธอวะ” เจมส์อยากจะรู้นักว่าเจ้านายของเขาที่รักชอบพิมดาวนักหนาเมื่อโนหักหลังแล้วจับเธอกลับมาได้เจ้านายของเขาจะทำอย่างไรกับเธอ “ฉันก็ไม่อยากจะคิดเลยว่ะ..แกก็เคยเห็นตอนนายร้ายนี่หว่า” แจ็คทำท่าสั่นหัวแบบร้อนๆหนาวๆเขาก็เดาไม่ออกเหมือนกันแต่เขาก็เคยเห็นตอนที่นายของเขาร้ายมาแล้ววินาทีนั้นอะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอ “นั่นสิ..แล้วเราไปจับตัวคุณพิมมาให้นายก็เท่ากับเราทำบาปน่ะสิวะ” เจมส์คิดอีกแง่เขาอยากทำงานให้สำเร็จก้จริงแต่ถ้าหากว่าเขาจับหญิงสาวมาให้เจ้านายของเขาก็เท่ากับว่าเขาอาจจะพาเธอมาให้เจ้านายของเขาเชือดก็เป็นได้ “แกเลือกเอาระหว่างทำบาป...กับแกจะต้องตายเพราะะทำงานไม่สำเร็จจะเอาอันไหน” แจ็คเองก็นึกสงสารหญิงสาวอยู่เหมือนกันแต่เขาก็สงสารชีวิตตัวเขาเองมากกว่า “ฉันก็ต้องเลือกชีวิตฉันก่อนสิวะ” เจมส์เองตอบโดยไม่ต้องคิดใครจะพาตัวเองไปอยู่ในอันตราย “แต่เรื่องคุณพิมฉันว่านายก็คงร้ายไม่มากหรอกก็รักชอบเธอซะขนาดนั้น” “เออ..ฉันก็ว่างั้น” ถึงทั้งสองจะสงสารหญิงสาวแต่ก็ต้องสงสารตัวเองก่อนแต่จะว่าไปหากเจ้านายของพวกเขามีใจรักหญิงสาวจนถึงขั้นจะตบแต่งเป็นนายหญิงก็คงจะมีความเมตตาให้หญิงสาวอยู่หรอก 22.30 น. “เฮ้ย..แก..จอดๆผู้หญิงโดนฉุด..” ถึงตอนนี้แจ็คจะเมาแต่เขาก็ยังมีสติดีพอที่จะช่วยคนได้จึงบอกให้เจมส์นั้นจอดรถ “อะไร..เค้าอาจจะทะเลาะกับผัวเค้าก็ได้แกนี่ก็ใจดีจริงจริ๊งงงงง” เจมส์เบื่อในความเป็นสุภาพบุรุษของคู่หูของเขาเสียเหลือเกินหลายต่อหลายครั้งที่เพื่อนของเขาเข้าไปช่วยคนตีกันก็จะโดนหาว่าเสือกเรื่องผัวเมียทุกทีจนเขาไม่อยากจะให้เพื่อนเขาหาเรื่องใส่ตัวช่วยใครแล้ว “ทะเลาะกับผัวบ้าอะไรนั่นผู้ชายตั้งกี่คน” แจ็คมั่นใจที่เขาเห็นเต็มๆตาว่าเหตุการณ์ข้างหน้าไม่ใช่เรื่องผัวเมียอย่างแน่นอน “เออๆ..จอดก็จอดแกลงไปคนเดียวก็แล้วกันคนแค่นั้นแกน่าจะเอาอยู่” เจมส์ให้แจ็คลงไปเคลียร์คนเดียวเพราะเขารู้ว่าคนแค่นั้นเพื่อนของเขาเอาอยู่ “เออ...” เมื่อเจมส์จอดรถแจ็คหนุ่มผู้ไม่ชอบเห็นผู้หญิงถูกรังแกก็รีบเปิดประตูลงจากรถหรูทันที “นี่ปล่อยฉันนะ...ยัยพริมมาสั่งมาใช่มั้ย” แพรวารู้ว่าคนที่สั่งการให้พวกนี้มาทำร้ายเธอเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพริมมาเพราะะเธอรู้กิตติศัพท์ยัยผู้หญิงคนนี้ดีที่เอโดนแบบนี้ก็เพราะะไปทำยัยนั่นขายหน้ากลางงานของตัวเองยังไงล่ะ “ไม่ต้องถามมากยังไงวันนี้แกก็ต้องเป็นเมียของพวกฉัน” ชายฉกรรจ์สามสี่คนที่จ้องล้อมรอบหญิงสาวอยู่มองหญิงสาวเป็นเหยื่ออันโอชะไหนพวกเขาจะได้ค่าจ้างแล้วยังจะได้สนุกกับผู้หญิงหน้าหวานหุ่นสวยคนนี้อีก “เฮ้ยยย...ปล่อยผู้หญิงนะ” แจ็ครีบเข้าไปฝ่าวงล้อมกันตัวหญิงสาวเอาไว้ตอนนี้เขาไม่ทันได้มองหน้าเธอชัดนักว่าหน้าตาของเธอเป็นอย่างไรเพราะะมัวแต่มองชายสามสี่คนที่ล้อมรอบหญิงสาวเอาไว้อยู่ พลั้ก..ตุ้บบ... ตั้บ..พลั้ก...ตุ้บบบบ “เข้ามาดิจะยิงให้ไส้แตก..ไอ้โจรกระจอกเอ้ยย” แจ็คใช้เวลาไม่กี่นาทีก็จัดการชายสามสี่คนเสียอ่วมพร้อมควักปืนมาขู่จะยิงหากคนพวกนี้ไม่ไปเสียก่อนทำให้ผู้ร้ายทั้งสี่ต้องถอยออกไปอย่างหวาดกลัว

“ขอบคุณนะคะ..” แพรวาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายคนเดียวจะจัดการคนพวกนั้นซะอยู่หมัดเมื่อเห็นคนร้ายพวกนั้นไปกันหมดแล้วเธอจึงรีบขอบคุณชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเธอทันที “คุณพิม...คุณพิมจริงๆด้วย” แจ็คไม่ทันได้ฟังคำอะไรที่หญิงสาวพูดเมื่อเขาเห็นหญิงสาวชัดเจนขึ้นจากแสงไฟข้างทางก็ทำให้เขารู้สึกว่าสวรรค์มาโปรดเขาแล้วเขาเจอคนที่กำลังตามหาแล้ว “คุณพูดอะไร” แพรวาไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มทำไมเรียกเธอแบบนั้นเพราะะเธอชื่อแพรไม่ได้ชื่อพิมและเธอก็มั่นใจว่าเธอไม่เคยเจอผู้ชายตรงหน้าเธอมาก่อนแน่ “กลับไปกับผมเถอะครับนายรอคุณอยู่” แจ็คก้มหัวให้หญิงสาวอย่างนอบน้อมเขาไม่อยากบังคับหรือฉุดกระชากเธอเพราะะเขาให้เกียรติเธอในฐานะเป็นคู่หมั้นของเจ้านาย //พิมไหน..พูดอะไรของเค้า// “คุณจำคนผิดแล้วมั้งคะ??” แพรวาอยากจะบอกให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขานั้นกำลังเข้าใจผิดเธอไม่ได้ชื่อพิมอย่างที่เขาพูด “คุณพิมจะไม่กลับไปดีใช่มั้ยครับ” แจ็ครู้ว่าพิมดาวอาจจะใช้มุกนี้เพื่อไม่อยากกลับไปหาเจ้านายของเขาก็เป็นได้ถ้าอย่างนั้นหากเธอไม่ยอมกลับไปกับเขาดีๆเขาก็จะต้องใช้วิธีบังคับกันนิดหน่อย “ห๊า..นั่นตำรวจจ” แพรวาเห็นท่าไม่ดีเลยหาวิธีเอาตัวรอดหนีให้พ้นจากตรงนี้ไปก่อนจะดีกว่า “ไหน..ไม่เห็นมีเลย....อ้าว..คุณพิม..คุณพิม” แจ็คหันไปมองทางที่หญิงสาวชี้แต่เขาไม่ยักจะเห็นใครสักคนเมื่อหันกลับมาก็เห็นเธอวิ่งหนีเขาไปเสียแล้ว “แกตามคุณพิมไปเร็ว” แจ็ครีบวิ่งกลับไปที่รถพร้อบอกให้เจมส์ตามหญิงสาวไป “ไหนคุณพิม...” เจมส์ไม่เห็นว่าตรงนี้จะมีพิมดาวอยู่เลย “ก็ผู้หญิงคนเมื่อกี้ไง” “ใช่หรอ” เจมส์ยังทำหน้างงเพราะะคิดว่าเพื่อนของเขาอาจจะเมาจนตาฝาดไปก็ได้พิมดาวหรือจะมาเดินคนเดียวในที่เปลี่ยวๆแบบนี้ “ฉันมั่นใจว่าใช่” แจ็คยังยืนยันว่าเขาเห็นพิมดาวจริงๆ “หายไปไหนแล้วล่ะ” เมื่อมองไปข้างหน้าอีกทีตอนนี้ก็ไม่เห็นหญิงสาวแล้วไม่คิดว่าเธอจะหนีเขาไปไวขนาดนี้ “ฉันว่าแกตาฝาดหรือป่าว” “ไม่นะ..ถึงฉันจะเมาแต่ก็ไม่ได้เมามากขนาดนั้น” “กลับก่อนดีกว่า” เจมส์ยังมั่นใจว่าเพื่อนของเขาตาฝาด “เออ..ก็ได้หาตอนนี้ก็คงไม่เจอ” แจ็คคิดว่าหากตามหาหญิงสาวดึกดื่นแบบนี้ก็คงจะไม่เจอเพราะเธอคงซ่อนตัวไปแล้ว บ้านแพรวา วันต่อมา “พ่ออย่าทำแบบนี้เลยนะ” แพรวาหันไปขอร้องสกลพ่อเลี้ยงของเธอที่ตอนนี้เขาต้องการที่จะขายเธอเพื่อใช้หนี้เธอรู้ว่าพ่อเธอติดการพนันแต่ก็ไม่คิดว่าเขานั้นจะใช้วิธีนี้ปลดหนี้ทั้งที่เธอเองก็ทั้งเรียนทั้งทำงานไปด้วยแถมยังดูแลค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมดอีกต่างหาก “ไม่ได้แกอยากให้ฉันตายรึยังไง..ขัดดอกแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก” สกลพูดด้วยน้ำเสียงมึนเมาเขาไม่ได้ห่วงคนเป็นลูกเลี้ยงเลยสักนิด “ไม่นะพ่อ” แพรวาสั่นหัวทั้งน้ำตาที่ตอนนี้คนของเจ้าหนี้ของพ่อเลี้ยงเธอมารวบตัวของเธอแล้ว “พวกแกเอามันไปเลย..อย่าลืมที่สัญญาไว้ด้วยล่ะ” “ขายนังนี่ได้เมื่อไรเสี่ยเค้าจะยกหนี้ให้แกทันที” “ไม่นะ..ปล่อยฉันนนน..ฮือ.ๆๆ” แพรวาดิ้นสุดชีวิตแต่ก็ไม่หลุดเงื้อมมือพวกคนชั่วอยู่ดีเธอโดนจับโยนขึ้นรถตู้ไปอย่างต้านทานอะไรไม่ได้หญิงสาวร้องให้โฮเกลียดชะตาชีวิตตัวเองเสียเหลือเกินที่เธอพยายามหนีจากสิ่งไม่ดีเท่าไรก็เหมือนกับเธอสิ่งเหล่านั้นชอบวิ่งเข้ามาหาเธอเองมากมายเสียเหลือเกิน บ้านพรรณไพรี 09.00 น. “แกแน่ใจนะว่าเป็นพิมดาว” พฤกษ์นั่งจิบกาแฟอยู่ที่ริมสระน้ำที่บ้านหลังใหญ่ของเขาในตอนเช้าตอนนี้เขาต้องคิ้วขมวดกับคำบอกของลูกน้องของเขาแต่เช้า “ครับนาย..ผมว่าผมไม่ได้ตาฝาด” แจ็คยังยืนยันกับเจ้านายของเขาเหมือนกับที่ยืนยันกับเจมส์ “ยังไงก็เร่งมือพาตัวเธอมาให้ฉันเร็วๆก็แล้วกัน” ในเมื่อลูกน้องของเขามั่นใจเสียขนาดนั้นเขาก็มีโอกาสที่จะได้เจอตัวเธอเร็วๆนี้ “ครับนาย” แจ็คใจชื้นขึ้นมาเมื่อเจ้านายของเขาไม่ว่าเขาไร้สาระเหมือนเพื่อนของเขา “คุณริชชี่มาหาครับนาย” เจมส์เดินเข้ามาหาคนเป็นนายเพราะะตอนนี้มีคนมาขอพบนายของเขาแต่เช้า “มาทำไมแต่เช้าวะ” พฤกษ์ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยที่คู่ขาเก่าของเขาที่หายหน้าไปเสียนานวันนี้กลับมาหาเขาแต่เช้า “เอ่อ..ผมก็ลืมถามด้วยนะครับนาย” เจมส์เองก็ลืมถามหญิงสาวเรื่องนี้ไปเสียสนิท “เอ๊ะ..ไอ้นี่วอนซะแล้ว” เมื่อครู่พฤกษ์แค่สบถออกมาเท่านั้นไม่ได้ต้องการที่จะถามใครเสียหน่อยไม่เข้าใจว่าลูกน้องของเขาสองคนมันจะกวนประสาทของเขาไขนาดนี้ “เอ่อ..ผมไม่กล้าหรอกครับ” เจมส์เอี้ยวตัวหลบให้เจ้านายของเขาเดินผ่านไปเล็กน้อยเมื่อครู่เขาไม่ได้ตั้งใจกวนเจ้านายของเขาแต่เพียงแค่คิดว่าเจ้านายของเขาถามก็เท่านั้น “ก็หัดตอบอะไรที่ไม่กวนประสาทบ้างสิวะ” แจ็คอมยิ้มแกมบ่นคู่หูของเขาเล็กน้อย “มาหาผมแต่เช้ามีธุระอะไร” พฤกษ์เดินเข้ามาในห้องรับแขกอย่างสง่าสายตาของเขาไม่ได้ยินดียินร้ายที่เธอมาที่นี่ “...คือ...” ริชชี่ถอดแว่นกันแดดเหน็บที่คอเสื้อที่แสนกว้างของเธอต่อหน้าเขาและมีสีหน้าที่อ้อนวอนเย้ายวนเชิญชวนเล็กน้อยตามประสาคนเคยๆกันกับชายหนุ่ม “ไม่พ้นเรื่องเงิน..” พฤกษ์ไม่ค่อยอยากจะมองสีหน้าท่าทีของหญิงสาวเท่าไรมาแนวนี้เขาพอจะเดาออกว่าเธอคงจะมาที่นี่ด้วยเรื่องเงินเป็นหลักอยู่แล้วเพราะะคนอย่างเธอคงจะไม่ใช่มาเยี่ยมเยียนตามประสาหรอก “ครั้งนี้ริชขอยืมก่อนก็ได้ค่ะ” ริชชี่ทิ้งการกระทำที่ยั่วตาอีกฝ่ายทุกอย่างเข้าไปกอดแขนชายหนุ่มเมื่อเขารู้จุดระสงค์ของเธอแล้วเธอก็จะไม่อ้อมค้อมต่อไป “คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครยืมเงินสักเท่าไรถ้ามีอะไรมาแลกเปลี่ยนมันก็จะโอเคกว่า” ตอนนี้เรื่องเงินของพฤกษ์มันไม่ได้มีปัญหาแต่ที่เป็นปัญหาของเขาก็คือความต้องการตอนนี้มากกว่าในเมื่อเขาทำตัวดีๆแล้วไม่ได้อะไรก็ขอกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมก็แล้วกัน