"วินหยุดอย่าทำแบบนี้" "ทำแบบนี้ทำแบบไหน" "ก็..ที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ไง" "ทำอะไรฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ" "พี่ขอร้องออกไปเถอะนะ" "ไม่ออกจะทำไม" "ถ้าวินไม่ออกงั้นพี่จะตะโกนให้แม่กับพ่อได้ยิน" "ก็ลองดูดิ ฉันจะเปลี่ยนเสียงตะโกนให้เป็นเสียงครางไม่เชื่อก็คอยดู" "วินพี่เป็นพี่นะทำไมถึงพูดแบบนี้" "ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่สาว" ปล.เรื่องนี้เป็นรุ่นลูกต่อจากเรื่องรีเทิร์นรักร้ายนายเจ้าชู้นะคะ

มินตรา.... สวัสดีค่ะฉันชื่อมินตรามีชื่อเล่นว่ามุ่ยอายุ 19 ปีเรียนมหาลัยปีหนึ่งฉันเป็นลูกของแม่มลกับพ่อมาร์ชแต่จริงๆแล้วฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆของพวกท่านหรอกนะคะฉันเป็นลูกบุญธรรมค่ะอยากจะบอกว่าฉันมีน้องชายหนึ่งคนอายุเราห่างกันสี่ปีกว่าเกือบห้าปีน้องชายของฉันชื่อมาวินค่ะอายุ15ปีเรียนอยู่ชั้นมอสี่ ตอนเป็นเด็กมาวินจะเรียกฉันว่าพี่ทุกคำแต่พอโตขึ้นและรู้ความจริงว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อกับแม่เขาก็ไม่เคยเรียกฉันว่าพี่อีกเลย  ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง ฉันที่เพิ่งแต่งชุดนักศึกษาเสร็จกำลังเดินไปหยิบกระเป๋าหนังสือเพื่อออกจากห้องเสียงประตูห้องก็ถูกทุบดังขึ้นรัวๆไม่หยุด "แต่งตัวเสร็จหรือยัง!!!" เสียงทุบประตูที่มาพร้อมเสียงตะโกนที่ดังอยู่หน้าห้องไม่ต้องเดาว่าใครเลยค่ะมีอยู่คนเดียว ฉันรีบหยิบกระเป๋าหนังสือแล้ววิ่งไปเปิดประตูทันที พอประตูเปิดออกมาก็เจอมาวินที่อยู่ในชุดนักเรียนยืนทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่หน้าห้อง "ทำไมช้ามัวทำอะไรอยู่" ทั้งหน้าตาทั้งน้ำเสียงมาพร้อมจะหาเรื่อง "นี่มันเพิ่งหกโมงครึ่งเองนะพี่ไม่ได้ช้า" ฉันเถียงมาวินคือปกติฉันก็ออกจากห้องเวลาประมาณนี้อยู่แล้วมีแต่เขานั่นแล่ะที่ปกติกว่าจะตื่นกว่าจะออกจากห้องก็เกือบทำให้ฉันไปเรียนไม่ทันแทบทุกวันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่รู้วันนี้เขาทำไมถึงตื่นเช้าแล้วมาเคาะห้องฉัน "อย่ามาเถียง" เป็นน้องนะทำไมมาพูดแบบนี้กับฉันล่ะ "พี่ไม่ได้เถียงซะหน่อย" "เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้เธอต้องไปเป็นผู้ปกครองฉันแทนพ่อกับแม่" ใช่ฉันลืมไปเสียสนิทเลยว่าวันนี้ฉันต้องไปประชุมผู้ปกครองให้มาวินที่โรงเรียนเพราะพ่อกับแม่พาย่าไปเที่ยวญี่ปุ่น ส่วนอาเมย์ก็ไม่อยู่ไปดูงานต่างจังหวัดทั้งบ้านก็เลยเหลือแค่ฉัน "พี่ลืมไปเลย ขอโทษทีนะ" ฉันรีบขอโทษเพราะฉันผิดเองที่ลืม "ลืม?? เธอลืมเรื่องของฉันได้ไงวะ" "พี่ขอโทษ" ฉันก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดที่ลืมเรื่องสำคัญ ช่วงนี้ฉันเรียนหนักด้วยไหนจะกิจกรรมอีกฉันก็เลยเลลอๆนิดหน่อย "เหอะ มัวแต่สนใจเรื่องของตัวเองน่ะสิ ใช่สิเดี๋ยวนี้มีผู้ชายเทียวไล้เทียวขื่อแทบทุกวันนี่" ผู้ชายที่ว่าน่าจะเป็นน้องติณณ์ลูกชายของอาเตกับอาอลิซที่ช่วงนี้น้องติณณ์จะมาที่บ้านแทบทุกวันเพราะปีหน้าน้องติณณ์จะสอบเข้ามหาลัยน้องติณณ์ก็เลยมาขอให้ฉันช่วยติวให้ "วินก็รู้ติณณ์เค้า..." ฉันกำลังจะอธิบายแต่... "เหอะนี่ขนาดยังไม่ได้เอ่ยชื่อรีบแก้ตัวเลยนะ" "พี่เปล่าแก้ตัวพี่แค่จะอธิบาย" "ไม่อยากฟังจบนะ" เอาแต่ใจเหมือนใครนะ55555 ลูกอิเตหรือเปล่าเนี้ย

มินตรา... "พี่เปล่าแก้ตัวพี่แค่จะอธิบาย" "ไม่อยากฟังจบนะ" พูดจบเขาก็ทำหน้าตึงเดินล้วงกระเป๋าหันหลังกลับออกไป ฉันทำได้แค่ถอนหายใจตามหลังก่อนจะปิดประตูห้องตัวเองแล้วเดินตามมาวินไป ตอนนี้ฉันกับมาวินนั่งอยู่บนรถตู้เพื่อไปโรงเรียนของเขาโชคดีที่วันนี้ช่วงเช้าฉันไม่ค่อยมีเรียน ฉันคิดว่าการประชุมผู้ปกครองคงใช้เวลาไม่นานครึ่งวันคงเสร็จแต่เปล่าเลยฉันถูกอาจารย์ประจำชั้นของมาวินเรียกไปคุยเป็นการส่วนตัว จากที่ดูใบเกรดเทอมนี้ของมาวินฉันรู้ได้ทันทีว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่เพราะสีหน้าของอาจารย์ดูเอือมระอามากๆตอนมองมาที่มาวินที่นั่งเล่นเกมส์ไม่สนโลกไม่สนใจอะไรเลย ฉันเดินตามอาจารย์เข้ามาในห้องพักครูส่วนมาวินไม่ได้เข้ามาเพราะเขาต้องไปเข้าห้องเรียน "ครูขอพูดแบบไม่อ้อมค้อมเลยนะ" อาจารย์ประจำชั้นวัยห้าสิบกว่าขยับแว่นสายตามองใบเกรดนักเรียนในมือตัวเองแล้วถอนหายใจ "ค่ะ"  "เธอคงเห็นแล้วนะว่าผลการเรียนของน้องชายเธอเทอมนี้มันแย่มากแค่ไหน เห้อ อันที่จริงมันก็ไม่ได้แย่อะไรเท่าไหร่หรอกนะถ้าเทียบกับเด็กนักเรียนคนอื่นๆแต่มาวินไม่เคยเรียนแล้วได้ผลการเรียนแบบนี้มาก่อนต่ำสุดที่มาวินทำได้ก็คือ3.95 แต่มาเทอมนี้เขาได้เกรดแบบเส้นยาแดงผ่าแปดซึ่งครูก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง" อยากจะบอกว่ามาวินเป็นเด็กที่เรียนเก่งมากเก่งมาแต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยสอบตกหรือได้เกรดเฉลี่ยต่ำกว่า3.00เลย แต่มาเทอมนี้เขาได้เกรดเฉลี่ยแค่2.5 ซึ่งฉันเองยังตกใจตกเลยค่ะ ไม่รู้ว่าถ้าพ่อกับแม่เห็นจะว่ายังไงบ้าง "ครูอยากให้เธอช่วยดูน้องชายเธอหน่อยนะดูอย่างใกล้ชิดเลยลองสังเกตเค้าซิว่าเค้ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า ไม่ใช่อะไรหรอกนะครูเป็นห่วงน่ะมาวินการเรียนเค้าดีมาตลอดตั้งแต่มอต้นแต่ไม่รู้ทำไมเทอมนี้ถึงมีผลการเรียนแย่ลงอย่างเห็นได้ชัดแบบนี้" "ค่ะยังไงมุ่ยจะลองคุยกับมาวินดูนะคะ" "อื้มมดีๆ ว่าแต่เธอล่ะเข้ามหาลัยแล้วเป็นยังไงบ้างเรียนหนักมั้ย" พอจบเรื่องมาวินอาจารย์ก็ถามฉัน คือฉันก็เคยเรียนโรงเรียนนี้มาก่อนก่อนจะไปสอบเข้ามหาลัย "ก็หนักอยู่ค่ะ" "เธอเก่งอยู่แล้วยังไงก็สู้ๆนะอย่าให้เสียชื่อศิษย์เก่าโรงเรียน" "ค่ะ" หลังจากนั้นฉันก็ลาอาจารย์ออกมาเพื่อที่จะไปเรียน ฉันดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือตอนนี้จะบ่ายโมงแล้วฉันรีบเดินไปยังลานจอดรถเพราะคุณลุงคนขับรถรออยู่ แต่พอฉันเปิดประตูรถขึ้นมาก็เจอมาวินนอนหลับอยู่เบาะหลังโดยเอาหูฟังใส่หู นี่เขาไม่ได้ไปเรียนเหรอเนี้ย ฉันจะปลุกเขาดีไหมนะ "คุณลุงคะวินเค้าขึ้นรถมานานหรือยังคะ" "ตั้งแต่เที่ยงแล้วครับ เหมือนคุณมาวินจะไม่ค่อยสบายเห็นบ่นปวดหัว" เขาปวดหัวงั้นเหรอหรือเขาไม่สบายแต่เมื่อเช้าเขาก็ยังดีๆอยู่นี่นาไม่รอช้าฉันรีบเดินขึ้นรถไปนั่งตรงเบาะข้างๆก่อนจะเอามือแตะหน้าผากเบาๆ เหมือนเขาจะตัวรุมๆเหมือนมีไข้ต่ำๆ เอาไงดีพาเขาไปหาหมอดีไหม "วิน วิน" ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ "อือออออ อะไร" เสียงตอบกลับราวกับรำคาญที่โดนปลุก "วินมีไข้ไปหาหมอมั้ยพี่พาไป" "ไม่ไป!!!" "แต่.." "จะกลับบ้าน จบนะ" เขาตอบกลับมาโดยที่ยังไม่ลืมตา ฉันไม่รู้ต้องทำยังไงต่ในเมื่อเขาไม่ยอมไปฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับก็เลยให้คุณลุงคนขับรถพากลับบ้าน สุดท้ายฉันก็ไม่ได้ไปเรียน ฉันโทรบอกนุ๊กเพื่อนสนิทให้จดงานให้ด้วยเพราะวันนี้ฉันคงไม่ได้เข้ามหาลัยโดยให้เหตุผลไปตามความจริงว่าน้องชายไม่สบาย "ขอบใจนะจ๊ะนุ๊ก" "อื้มมไม่เป็นไรเธอดูแลน้องชายเธอเถอะเดี๋ยวฉันจะส่งงานให้ตอนเย็นนะ" หลังจากวางสายฉันก็หันไปดูมาวินปรากกว่าเขาตื่นแล้วกำลังเล่นเกมส์อยู่ "ไม่สบายยังจะเล่นเกมส์อีก"  "ยุ่ง"  "ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอก พี่แค่เป็นห่วง" "ไปห่วงน้องชายสุดที่รักเธอเถอะไอ้ติณณ์น่ะ" "ทำไมเรียกติณณ์แบบนั้นล่ะเค้าอายุมากกว่าวินตั้งหลายปี" "พอใจจะเรียกทำไม" ฉันขี้เกียจเถียงกับมาวินก็เลยเลิกสนใจเขาก่อนจะเอาไอแพดออกมาจากกระเป๋าเพื่อทำรายงานที่ยังไม่เสร็จ แต่ยังไม่ทันได้เปิดเครื่องมือถือฉันก็ดัง ปรากฏว่าคนที่โทรเข้ามาคือน้องติณณ์ ฉันลอบมองหน้ามาวินแว๊บหนึ่งโดยไม่รู้ตัวก่อนจะกดรับ "ว่าไงครับน้องติณณ์" "พี่มุ่ยเย็นนี้พี่มุ่ยอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยผมจะแวะซื้อเข้าไป" "ไม่ต้องหรอกน้องติณณ์ขอบคุณมาก" "เอาเป็นว่าก่อนเข้าไปผมจะแวะซื้อบังลอยไข่หวานละกันของโปรดพี่นี่" "งั้นก็ขอบใจง่วงหน้านะจ๊ะ" ฉันรู้ว่าถึงฉันจะปฏิเสธยังไงน้องติณณ์ก็จะต้องซื้อมาอยู่ดี หลังจากวางสายฉันก็มีความรู้สึกรับรู้ได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังมองมาทางฉัน ไม่ต้องเดาก็น่าจะรู้นะคะว่าใคร "มันจะมาอีกแล้วเหรอน้องชายสุดที่รักของเธออ่ะ" "อื้มมม" "มาแม่งได้ทุกวันน่ารำคาญ" "ถ้าวินรำคาญที่พี่ให้น้องติณณ์มาติวที่บ้าน....งั้นพี่ไปติวให้น้องติณณ์ที่บ้านอาเตก็ได้นะ" ฉันคิดว่าจะตัดปัญหาโดยการที่ฉันจะไปติวให้น้องติณณ์ที่บ้านอาเตอาอลิซคงจะดี  "ไม่ได้!!!"