โดนัทเธอได้รับข้อความจากเพื่อนข้างบ้านที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เมื่อได้อ่านข้อความโดนัทเธอตื่นเต้นเอามากๆ ในใจเธอนี่เต้นลิงโลด วันนี้เธอจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเป็นครั้งแรกในสถานบันเทิงยามค่ำคืน โดนัทรู้สึกอยากให้เวลาหมุนไวกว่านี้ เมื่อไหร่อาจารย์ในคลาสจะปล่อยสักที เธอเบื่อเรียนจะแย่ Line เมจิก : ยัยโด ฉันขอพี่ชายแล้วนะ คืนนี้ไปด้วยกันหล่ะ ห้ามเบี้ยว ฉันจองโรงแรมเอาไว้แล้วด้วย บอกที่บ้านแกด้วยนะ โดนัท : บอกก็อดสิ เมจิก : เออ ยังไงห้ามเบี้ยว อุตส่าห์ขอได้แล้ว ฉันจะได้มีเพื่อนไปด้วย พี่ชายฉันจะได้ไม่ห่วง โดนัท : ไม่เบี้ยวหน่า ว่าแต่ต้องแต่งตัวยังไง เมจิก : แต่งอะไรก็แต่งเหอะ โดนัท : เสื้อยืด ขาสั้นได้ป่ะ เมจิก : ได้ โดนัท : เค บทสนทนาของสองสาวจบลง คืนนี้โดนัทมีนัดกับเมจิกว่าจะออกท่องราตรี พี่ชายของเมจิกเป็นดีเจที่ผับหรูแห่งหนึ่งย่านคนรวย โดนัทกับเพื่อนคนนี้เป็นพวกประเภทเดียวกันคือพวกอยากรู้อยากเห็น อยากลอง เกิดมาครั้งนึงต้องใช้ชีวิตให้คุ้มๆ เมจิกเธอขอให้พี่ชายพาเธอกับโดนัทไปเยือนสถานบันเทิงกลางคืนสักครั้ง ในคราแรกพี่ชายเมจิกไม่ยอม เพราะเธออายุยังไม่ถึง แต่พี่ชายก็ทนลูกตื้อลูกอ้อนน้องสาวสุดที่รักไม่ไหว เลยยอมใจอ่อนรับปากว่าจะพาเข้าไป แต่ต้องขอไปคุยกับผู้จัดการร้านก่อน และมีข้อแม้ถ้าเข้าได้ห้ามเล่นซนเด็ดขาด ต้องเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง แต่มีหรอที่เมจิกจะเชื่อฟัง เธอก็แค่รับปากส่งๆไปก่อน เพื่อที่จะได้ไปเปิดหูเปิดตา และเธอก็ขอให้เพื่อนเธออีกคนไปด้วย ดวงตาหวานกลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน แสงสีเสียงมันตื่นตาตื่นใจเธอจริงๆ เรียกว่าโคตรคุ้มที่ได้มาเห็นกับตา "เหมือนในทีวีเด๊ะๆเลย" "เนอะ" "พี่ไมค์ ขอบคุณนะคะ" โดนัทหันไปขอบคุณพี่ชายเพื่อน "อืม อย่าซนกันหล่ะ พี่สั่งเครื่องดื่มให้แล้ว ถ้าอยากสั่งเพิ่มก็เรียกพนักงานเอา" "ค่า/ค่า" สองสาวประสานเสียงขานรับ "ฉันชอบหว่ะ" โดนัทมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น ก็คนมันเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ปกติเห็นแต่ในทีวีในยูทูป เพิ่งเคยได้มาสัมผัส เธอชอบแสงสีเสียงในผับมาก เพลงที่เปิดดังกระหึ่มชวนให้อยากลุกขึ้นเต้นกับเพื่อนสาวที่นั่งข้างๆ "ฉันอยากมาอีก" โดนัทหันไปบอกเมจิก "เหมือนกัน" "นี่ ไปเต้นตรงนั้นไหม ผู้ชายหล่อมากเลยอ่ะ" เมจิกบอกแล้วชี้ไปยังจุดจุดหนึ่ง โดนัทเธอเพ่งสายตามองตามที่เพื่อนบอก "หล่อจริง สิบผ่าน" "ป่ะ" สองสาวเดินจูงมือไปหาคนหล่อที่เธอบอกว่าสิบผ่าน อยากจะเห็นหน้าหนุ่มคนนั้นใกล้ๆ ในใจก็แอบคิดกลัวว่าจะหล่อในระยะไกล แต่ที่ไหนได้พอได้เห็นใกล้ๆนี่โคตรหล่อเลย สองสาวยืนเต้นกันไปได้สักพัก เมจิกกลับได้พี่คนหล่อเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกัน แต่เธอเนี่ยไม่ได้เลยสักคน เห็นเพื่อนเธอคุยกับผู้ชายกระหนุงกระหนิงแล้วนึกหมั่นไส้ "อยากลองดื่มแอลกอฮอล์ไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถาม "ก็ได้ค่ะ" เมจิกตอบชายหนุ่ม "โด เอาป่ะ" "เอา" เธอได้ยินที่ชายหนุ่มถามเพื่อนเธอก็หูผึ่งทันที เธอรอให้เพื่อนถามอยู่เพื่อที่จะได้ลองดื่มน้ำเมาสักครั้ง อยากรู้ว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง แต่พอได้ลิ้มรองเท่านั้นแหล่ะ โดนัทกลับทำสีหน้าเหยเกความรู้สึกที่ได้ลองครั้งแรกมันไม่ประทับใจเอาเสียเลย รสชาติมันขมฝืดคอเหลือเกิน แต่เธอก็ฝืนดื่มจนหมดแก้ว "เอาอีกไหม" ชายหนุ่มหล่อถาม เห็นหน้าเธอสองคนแบบนี้เขายังกล้าถามอีกเหรอ "เอาค่ะ//เอาค่ะ" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะออกมากับสองสาวที่ตอบพร้อมกัน เขารู้ว่าสองสาวเข้าผับเป็นครั้งแรกและก็รู้ว่าเธอสองคนมีอายุเพียงแค่สิบแปด เมจิกเธอบอกเขาไปหมดแล้ว "พี่รินให้อีกแค่คนละแก้วก็พอแล้วนะ เดี๋ยวจะเมาไปเสียก่อน" เธอสองคนพยักหน้าหงึกๆ ชายหนุ่มจึงชงเหล้าให้กับสองสาวแล้วยื่นให้ โดนัทกับเมจิกต่างหยิบแก้วยกดื่มจนหมด ผ่านไปไม่นานโดนัทเธอเริ่มนั่งโอนเอียงจะมีก็เมจิกที่ยังนั่งคอแข็งต่างจากเพื่อนของเธอที่เริ่มนั่งคอพับ "โด กลับไหม ฉันจะได้บอกพี่ชาย" "อืม" เธอเริ่มหนักหัว รู้สึกอยากกลับแล้ว ได้กลับไปนอนก็คงจะดีกว่านั่งคอพับอยู่แบบนี้ "เดี๋ยวพี่ช่วย ว่าแต่พักที่ไหน" ชายหนุ่มถามเมจิก "จองโรงแรมแถวนี้ไว้ค่ะ" "อืม" เมจิกกับชายหนุ่มช่วยหิ้วปีกหญิงสาวกันคนละข้าง โดนัทเธอยังพูดคุยยังรู้เรื่องแต่เพียงแค่ยืนทรงตัวไม่ไหว เมื่อมาถึงโรงแรม เมจิกเดินไปเช็คอินที่ล็อบบี้เพื่อเข้าพัก เธอปล่อยโดนัทให้นั่งคอพับรอเธอไปก่อนที่โซฟาตรงล็อบบี้ เมื่อทำการเช็คอินเรียบร้อย เมจิกที่กำลังจะเดินกลับมาหิ้วเธอขึ้นห้องก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเพื่อนของเธอหายไป แล้วหายไปไหน ก็ในเมื่อเธอกับชายหนุ่มเป็นคนหิ้วเธอมาไว้ที่โซฟาตรงนี้ แต่ถ้าจะบอกว่าเพื่อนเธอเดินไปเอง เธอไม่เชื่อแน่นอน แค่เธอยืนก็ยังยืนจะไม่ไหว เมจิกร้อนใจรีบถามพนักงานแถวนั้นว่าเห็นเพื่อเธอที่นั่งตรงนี้หรือไม่ ชายหนุ่มที่มาด้วยกันก็ช่วยถามอีกแรง ทุกคนต่างก็บอกเหมือนกันหมดว่าไม่เห็น แล้วแบบนี้จะไปหาเจอได้ยังไง เธอหายไปไหน มันจะไม่มีใครเห็นเลยเป็นไปได้ยังไง °°°°°°°°°

ชายหนุ่มที่มาด้วยกันเสนอว่าขอดูกล้องวงจรปิดจากทางโรงแรม แต่ทางพนักงานแจ้งว่าไม่สามารถให้คนนอกเข้าไปดูได้ เลยขอเป็นรูปหน้าของเพื่อนเธอยื่นให้กับพนักงานดูจะได้แจ้งไปที่ห้องควบคุมในช่วงเวลาก่อนหน้าไม่ถึงห้านาที เมจิกจำได้ว่ามาถึงโรงแรมในเวลาประมาณเที่ยงคืนเศษๆ เธอกับชายหนุ่มไปเช็คอินที่ล็อบบี้แค่ไม่กี่นาที หันกลับมาโดนัทเธอก็หายไป พนักงานที่แจ้งหายไปสิบห้านาทีก็เดินตรงมาหาเมจิกกับชายหนุ่มที่นั่งรออยู่ที่โซฟาของล็อบบี้ที่ที่เพื่อนเธอหายตัวไป "เอ่อ...ไม่มีเลยค่ะ" พนักงานตอบเสียงเบา เธอไม่กล้าสบตากับเมจิกและชายหนุ่ม แต่ถึงอย่างนั้น เธอเองก็ไม่ได้เอะใจอะไรถึงความผิดปกติของพนักงานสาวตรงหน้าแม้แต่ชายหนุ่มที่มาด้วย เพราะเธอเป็นห่วงเพื่อนสาวเอามากๆ แล้วเมาแบบนั้น จะหายไปได้ยังไง เธอไม่เชื่อว่าจะไม่มีใครเห็น "มันจะเป็นไปได้ยังไงคะ ในเมื่อกล้องวงจรปิดติดอยู่ทั่วทุกมุม คุณคิดว่าเพื่อนฉันจะหายตัวได้หรือยังไง" เมจิกตวาดลั่นด้วยความโมโหสุดกลั้น คนทั้งคนตัวไม่ใช่เล็กๆแต่กลับบอกว่าไม่มี มันจะเป็นไปได้ยังไง "ใจเย็นๆก่อน เอางี้ลองโทรหาเพื่อนดูก่อนไหม" ชายหนุ่มที่มาด้วย พยายามพูดอย่างใจเย็น เขาเข้าใจว่าเมจิกห่วงเพื่อนมาก ชายหนุ่มเองก็รู้สึกผิด ไม่น่าให้เธอดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปเลย ไม่งั้นคงไม่เกิดเรื่อง เมจิกจึงลองโทรหาโดนัทตามที่ชายหนุ่มบอก แต่ทว่าก็ไม่มีใครรับสาย ความจริงเธอเองก็ยังมีสติอยู่บ้าง แต่เพียงแค่เธอทรงตัวไม่ได้ มีเพียงแค่เหตุผลนี้เหตุผลเดียวที่เมจิกสงสัย เมื่อหมดหนทางเธอจึงขอคีย์การ์ดจากทางโรงแรมเพื่อเข้าพัก ไหนๆก็จองไว้แล้ว "ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนไหม" "ไม่เป็นไรค่ะ พี่กลับไปเถอะ" เธอเกรงใจ เขาเองก็ช่วยตามหาโดนัทมาเป็นชั่วโมง เขามีน้ำใจมาก แต่ก็ไม่อยากรบกวนเขาอีก "งั้น..." ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อขอไลน์และเบอร์โทร เผื่อถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ ก็ให้ติดต่อเขาได้ตลอด "ขอบคุณนะคะ" °°°°°°°°° โดนัทเธอเดินโซซัดโซเซออกจากโรงแรม ด้วยสติที่เริ่มจะไม่อยู่กับร่องกับรอย จากที่ตอนแรกมีอยู่เกินห้าสิบเปอร์เซนต์ ไม่รู้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์มันออกช้าหรือจริงๆเธอเมาอยู่แล้วตั้งแต่อยู่ที่ร้าน ด้วยตอนนี้แอลกอฮอล์ในร่างกายที่เริ่มแผลงฤทธิ์ทำให้เธอหลงลืมไปสนิทว่าตัวเธอเองมากับใคร โดนัทเธอยืนเอนไปมาโบกรถอยู่หน้าโรงแรม เธอโบกมันทุกคันหวังเพียงว่าจะมีรถจอดให้เธอได้ขึ้นไปนั่ง แต่ก็ไม่มีใครใจดีรับคนเมาอย่างเธอขึ้นรถสักคัน "คุณเดลครับ มีสาวมาโบกรถข้างหน้าครับ ดูท่าจะเมา ด้วยครับ รับไหมครับ" ชายหนุ่มคนขับรถของเดลที่จ้างมาส่วนตัวเอ่ยถามจากกระจกมองหลัง ถ้าวันไหนที่เขาคิดดื่มเขาจะไม่เสี่ยงขับรถเองเพราะถ้าเจอด่านเขาคงซวยนอนคุกแน่ จึงต้องให้คนขับรถมารับเขาเป็นประจำในสถานอโคจร และทุกครั้งในบางค่ำคืนจะต้องมีสาวข้างกายขึ้นรถมาด้วยเป็นประจำ "อืม" เขาแค่นตอบในลำคอ สติของเขาใช่ว่าจะมี เพราะตัวเขาเองก็เมามากเช่นกัน เขาเลยตอบไปส่งๆ โดยที่ไม่รับรู้กับคำถามที่คนขับรถได้ถาม "จะรับจริงๆหรอคะคุณเดล" หญิงสาวข้างกายที่นั่งรถมาด้วยกันถามย้ำอีกครั้ง "อืม" เธอที่นั่งมาด้วยกันกับเขา เป็นพริตตี้สาวที่ทำงานอยู่ในเลาจ์แห่งหนึ่งที่เป็นสถานที่อโคจร เธอเป็นตัวท็อปของร้าน เดลถูกใจเธอมากตั้งแต่แรกเห็นเลยเรียกดริ้งหมดไปเป็นแสนเพื่อได้ตัวเธอมา และขอกับทางร้านว่าต้องการตัวเธอกลับไปด้วยกัน ซึ่งต้องมีค่าใช้จ่ายต่างหากถ้าลูกค้าต้องการสาวพริตตี้ออกจากนอกร้านในเวลางานซึ่งเขาเองก็ยอมจ่ายในราคาที่สูงลิ่ว เมื่อรถจอดสนิท โดนัทที่ยืนโบกอยู่นานสองนานก็เห็นรถคันสีดำหรูจอดอยู่ตรงหน้า เธอจึงเปิดประตูหลังเพื่อขึ้นรถ "อ่าวเธอ ไปนั่งหน้าสิ มานั่งข้างหลังทำไม" สาวพริตตี้เอ่ยไล่ อยู่ๆเธอก็เปิดประตูมานั่งเบาะหลัง แทนที่จะนั่งเบาะหน้าที่ยังว่าง ก็คนมันเมา จะไปรู้เรื่องอะไร แค่พยุงตัวเองแล้วเปิดประตูขึ้นรถได้นี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว กลายเป็นว่ามีคนเมาสองคนนั่งขนาบข้างเธอ คนข้างขวาก็นั่งคอพับซบไหล่เธอไปมา ส่วนเธอข้างๆก็นั่งเอียงคอมาซบไหล่เธอเช่นกัน จนตอนนี้ไหล่สาวพริตตี้มีหัวของสองคนพิงน้ำหนักลงมาที่ไหล่ จนเธอเองต้องยกมือขึ้นดันทางฝั่งของโดนัทขึ้น แค่เดลคนเดียวก็หนักหัวจะแย่ ไหนว่าวันนี้เขาจะจัดเธอหนักๆไง ไหงกลายเป็นเมาไม่ได้สติแบบนี้ไปได้ ไม่น่าให้เขาดื่มเยอะเลย สาวพริตตี้ทนนั่งมาในรถจนถึงคอนโดของของเดลที่อยู่ใจกลางเมืองย่านคนรวย บ้านของเดลทำธุรกิจโรงแรมที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งและเป็นโรงแรมระดับห้าดาวที่ดีที่สุดของเมืองไทย และมีโรงแรมที่ตั้งอยู่ทุกภาค ไม่ว่าจะเหนือ ใต้ ออก ตก ต้องมีโรงแรมของครอบครัวเขาสร้างอยู่ทุกที่ เมื่อรถจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดของตัวคอนโด แต่ลืมไปเลยว่าเธอที่รับมาด้วยจะเอาไปส่งที่ไหน รับมาแล้วไม่ทันได้คิด "แล้วเธอคนนี้จะเอายังไงคะ" สาวพริตตี้ถามคนขับรถส่วนตัวของเดล "เอ่อ...คุณครับ จะให้ไปส่งคุณที่ไหน" หนุ่มคนขับเอื้อมมือสะกิดถามโดนัทที่นั่งหลับตาเงียบสนิทไม่ตอบคำถาม ดูท่าเธอคงจะไปเฝ้าพระอินทร์แล้วเป็นแน่ สาวพริตตี้ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เธอเซ็งเอามากๆที่ชายหนุ่มที่เธอหวังว่าจะมีอะไรด้วยในวันนี้กลับเมาไม่เป็นท่า แล้วไหนจะสาวที่นั่งอยู่ข้างๆเธออีกคน เธอนึกกร่นด่าในใจ คนขับของเขานี่ก็ใจดี๊ใจดีเนอะ รับคนแปลกหน้าขึ้นรถมาได้ ในเมื่อคืนนี้เธอไม่ได้อะไรเลย แถมยังต้องมาช่วยแบกคนเมาอีก ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เธอด้วยซ้ำ งั้นก็ให้เธอที่ขึ้นรถมาด้วยนอนกับเขาที่นี่ไปเลยก็แล้วกัน เมื่อลากคนเมาทั้งสองมาถึงคอนโดในห้องนอนของเดล สาวพริตตี้จึงได้โอกาสหยิบกระเป๋าสตังค์ของเขาแล้วเปิดดูว่ามีเงินอยู่เท่าไหร่ เธอฉวยโอกาสจากคนเมาหยิบเงินในกระเป๋าทั้งหมดออกมา ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยก็แล้วกัน เสียเวลาเธอจริงๆ ถึงใจนึกเสียดายก็ตามที่ไม่ได้มีอะไรด้วยกัน เพราะเขาทั้งหล่อ รวย แถมกระเป๋าหนักแบบนี้ ดีกว่าอีตาแก่กระเป๋าหนาเป็นไหนๆ อย่างน้อยได้หนุ่มๆมาแอ้มที่อายุห่างแค่ไม่กี่ปียังจะดีซะกว่ามานั่งแทะเนื้อยุ่ยที่ใกล้จะลงโลง ถึงวันนี้เธอจะไม่ได้แอ้มหนุ่มหล่อก็ไม่เป็นไร ยังไงเขาก็ต้องกลับไปใช้บริการเธออยู่ดี "ปล่อยเขาสองคนนอนไปเถอะค่ะ หลับไม่รู้เรื่องขนาดนี้" สาวพริตตี้บอกกับคนขับรถส่วนตัวของเดลก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยจำนวนเงินเป็นปึกอย่างอารมณ์ดี วันนี้เธอมีแต่คุ้มกับคุ้ม °°°°°°°°°

เดลที่เป็นฝ่ายรู้สึกตัวก่อนก็ค่อยๆพลิกตัวหันมาหาคนที่นอนคว่ำอยู่ข้างๆ เขาหวังเพียงว่าจะได้เห็นหน้าสาวพริตตี้ที่เสียเงินไปเป็นแสนๆแต่กลับเห็นแค่เส้นผมบดบังบนใบหน้า ถึงแม้สติสัมปชัญญะจะเขาจะยังไม่เต็มร้อย แต่ภายในจิตใต้สำนึกของเขามันร่ำบอกให้เลือกทำอะไรบางอย่างตามจุดประสงค์ที่เขาต้องการ "ผมเxดนะ" มุมปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนที่ร่างหนาจะค่อยๆหยัดตัวขึ้นแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมด #วันต่อมา "กรี๊ดดดด~" โดนัทหวีดร้องเสียงลั่นหลังจากที่ลืมตาตื่นแล้วเห็นว่ามีใครอีกคนนอนหันหลังให้กับเธออยู่ "โอ๊ย จะร้องทำไม คนจะหลับจะนอน" เดลที่นอนอยู่ข้างๆค่อยๆบิดตัวหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว โดนัทที่เห็นหน้าของเขาก็ถึงกับเบิกตากว้างตกใจร้องกรี๊ดเสียงดังขึ้นอีกครั้ง "อะไรของเธอ...เห้ย" เดลที่หันมาเห็นโดนัทที่เป็นรุ่นน้องที่มหา'ลัยก็ตกใจรีบดีดตัวนั่ง ก่อนที่เขาจะเป็นคนเปิดคำถาม "โดนัทมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" "พี่นั่นแหล่ะทำอะไรหนู" เธอถามกลับ เมื่อคืนเขาทำอะไรไปบ้างวะ เนื้อตัวถึงได้เปลือยเปล่ากันทั้งคู่แบบนี้ แล้วแม่สาวพริตตี้ที่เขาดีลกลับมาด้วยเมื่อคืนหล่ะ หายไปไหน ทำไมถึงกลายเป็นสาวรุ่นน้องสาวไปได้ มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ "พี่...จำไม่ได้" เขาบอกเสียงแผ่ว ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง อย่างแรกที่เขามองหาก่อนเป็นอันดับแรกเลยคือถุงยาง เขาป้องกันหรือเปล่าเมื่อคืน แล้วยังมาแก้ผ้ากันทั้งคู่แบบนี้คงไม่ใช่แค่นอนจับมือกันแน่ๆ "พี่มองหาอะไร" โดนัทเห็นเขามองรอบๆแล้วก้มลงไปที่พื้นด้านล่างก็นึกสงสัยเลยถาม "ถุงยาง" เธอหูผึ่งทันทีที่ได้ยินคำว่าถุงยาง อย่าบอกนะว่าเขาจะ... โดนัทรีบดึงผ้าห่มเอามาพันตัวแล้วลุกลงจากเตียงจนอีกฝั่งไม่มีอะไรปกปิดตัวเลยสักชิ้น ทำให้เธอที่ยืนอยู่เห็นแก่นกายใหญ่ของเขาที่มันเหี่ยวแห้ง "กรี๊ดดดด ไอพี่บ้า" "กรี๊ดทำไม...เห้ย ชิบหาย" เดลรีบเอาหมอนที่อยู่ใกล้ตัวขึ้นมาปิดตรงนั้น "ดึงผ้าห่มไปแบบนั้นพี่จะห่มอะไร" เดลต่อว่าเธอที่ยืนหันหลังไม่กล้าหันมามอง ก็แน่หล่ะ เธอเห็นของเขาหมดแล้ว "ทำไมไข่พี่ดำจัง" เอาผ้าห่มไปแล้วเธอยังจะกล้าคอมเมนต์ไข่เขาอีกหรอ ชายหนุ่มก้มหน้าลงดูว่าไข่เขามันดำอย่างที่เธอว่าหรือเปล่า "ออกจะขาวสะอาด หันมาดูดิ" เขาท้า "ไม่เอาอ่ะ ดำ สกปรก" นี่เธอมองคนหล่อๆอย่างเขาเป็นคนสกปรกเลยหรอวะ เนื้อตัวขาวสะอาดแบบนี้ เอาอะไรมาสกปรกก่อน เขาที่เห็นเธอยืนหันหลังด้วยความรู้สึกประหม่า ก็นึกอะไรสนุกๆได้ก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงค่อยๆย่องไปหาเธอที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ พรึ่บ~ เขารีบไปยืนประจันหน้าเธอ ให้เธอเห็นกับตาอีกที "ตกลงขาวหรือดำ ดู" "กรี๊ด~" ผลั่ก~ "โอ๊ย~" โดนัทหวีดร้องลั่นที่เห็นแก่นกายใหญ่ห้อยโตงเตงไปมา เธอร้องตกใจเผลอถีบเข้าไปที่หน้าท้องแกร่งเต็มแรงจนเขาที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ล้มลงไปกองกับพื้น "ทุเรศ ไอพี่บ้า" โดนัทรีบหยิบเสื้อผ้าของเธอที่กองระเกะระกะอยู่บนพื้นแล้วรีบเข้าห้องน้ำไปใส่เสื้อผ้าทันที "ไม่น่าหาเรื่องเลยกู" ผ่านไปหลายนาทีเดลที่เห็นโดนัทหายเข้าไปในห้องน้ำอยู่นานสองนานจึงลุกขึ้นเดินไปเคาะประตูที่หน้าห้องน้ำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก "โดนัท โดนัท" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกคนที่ยังอยู่ด้านใน เธอคงจะตกใจมากจนทำอะไรไม่ถูก แต่ไม่ใช่แค่เธอที่จะรู้สึก เขาเองก็ตกใจไม่ต่างจากเธอตั้งแต่ที่ตื่นลืมตาแล้วเห็นว่าผู้หญิงคนข้างๆไม่ใช่สาวพริตตี้ที่เขายอมเสียเงินไปเป็นแสนแต่กลับเป็นรุ่นน้องที่มหา'ลัย "ออกมาได้แล้ว พี่ใส่เสื้อผ้าแล้ว ไม่โป๊" เดลเรียกเธออีกครั้งเพื่อต้องการให้คนในห้องน้ำขานรับ ตอนนี้เขาไม่ได้โป๊แล้วจริงๆ แต่ใส่แค่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น โดนัทเธอจึงค่อยๆแง้มประตูห้องน้ำเปิดออกช้าๆก่อนจะมองเดลที่ยืนจ้องเธอตาไม่กระพริบ ปัง~ "อ่าว ปิดทำไมอีกหล่ะ ออกมา" เขาก็ต้องการจะเข้าห้องน้ำเหมือนกันถึงได้เคาะเรียกเธออยู่หลายครั้ง นี่เธอกะจะขังตัวเองในห้องน้ำตลอดทั้งวันเลยหรือยังไง "โดนัท ถ้าใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็ออกมา พี่ปวดฉี่" เธอจึงค่อยๆแง้มประตูเปิดอีกครั้ง "ไปใส่เสื้อก่อนสิ" ก็เขาเล่นเปลือยท่อนบ่นให้เธอเห็นซิคแพคเป็นลอนแบบนี้ กลัวมองนานๆแล้วกำเดาเลือดจะไหลแล้วเขาจะหาว่าเธอเป็นพวกบ้ากาม "เออๆๆ ถ้าใส่เสื้อแล้วต้องออกมานะ" เดลจึงตัดความรำคาญด้วยการยอมเดินไปใส่เสื้อผ้าตามที่เธอบอก โดนัทที่เห็นเขาเดินไปแล้วจึงเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินออกมาก่อนจะมองไปรอบๆแล้วถาม "ที่นี่...ที่ไหน" "คอนโดพี่เอง" "โห นี่คอนโดพี่หรอ" เธอมองไปรอบๆห้องของเขาอย่างตื่นเต้น เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาที่คอนโดหรูแบบนี้ แต่ถ้าจะให้ดีเธอควรจะมาแบบปกติไม่ใช่ตื่นมาแล้วนอนอยู่กับผู้ชายบนเตียง แล้วสรุปเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เธอจำได้แค่ว่าดื่มแอลกอฮอล์ไปสองแก้วจากชายหนุ่มคนเมื่อคนพร้อมกับเพื่อนของเธอ "ชิบหาย" เธอสบถลั่นจนเดลที่ยืนอยู่สะดุ้งตกใจ โดนัทเดินหากระเป๋าสะพายทั่วห้องหวังจะต่อสายโทรหาเพื่อนสาวข้างบ้านที่ไปเที่ยวด้วยกันเมื่อคืน ไม่รู้ว่าตอนนี้เมจิกจะออกตามหาอยู่หรือเปล่า หรือว่าเธออาจจะอยู่กับชายหนุ่มคนเมื่อคืนทั้งคืน "หาอะไร" "กระเป๋า พี่เห็นกระเป๋าหนูไหม" "สีอะไร เดี๋ยวช่วยหา" "สีเหียว" "ห๊ะ" "สีเขียวพี่เขียว" คุณพระอยากจะเอามือทาบอก เธอดันเผลอลืมตัวพูดคำผวนจนติดปาก เพราะเธอชอบพูดเล่นกับเมจิกเป็นประจำ ถ้าเธอเผลอคุยกับแคร์เพื่อนสาวคนสนิทอีกคน เธอคงได้หัวใจวายก่อน รายนั้นเธอเป็นลูกคุณ คำหยาบคายก็ไม่แอะออกมาสักคำ โดนัทเลยต้องกลายเป็นคนพูดเพราะแค่เฉพาะตอนที่อยู่กับแคร์เท่านั้น แต่ถ้าอยู่กับเมจิกละก็เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ จะเรียกว่าเธอเป็นคนสองบุคลิกก็ได้ "ใช่ใบนี้ป่ะ" เดลชูกระเป๋าสะพายข้างใบสีเขียวขึ้นก่อนจะเรียกให้เธอหันมาดู "ใช่พี่" โดนัทจึงรีบเดินมาหาเขาแล้วหยิบกระเป๋าออกจากมือหนาก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา ดวงตาหวานมองจอโทรศัพท์ที่ถืออยู่ในมือ เมจิกโทรหาเธอเป็นสิบมิสคอล เมจิก "ฮัลโหล" (โอ๊ยยัยโด อยู่ไหนเนี่ย) "อย่าเพิ่งถาม ตอนนี้แกอยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา" (อยู่โรงแรมอ่ะสิ แล้วสรุปเมื่อคืนแกหายไปไหนมา ฉันตกใจแทบแย่ โทรหาก็ไม่รับ พนักงานในโรงแรมก็หากันให้วุ่น) "ไว้จะเล่าให้ฟัง" หลังจากวางสายเมจิก โดนัทอยากจะคุยกับเดลถึงเรื่องเมื่อคืน... "พี่แล้วเรื่องเมื่อคืน..." "พี่ก็จำอะไรไม่ได้ เอาเป็นว่าโดนัทไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาทานก่อนดีกว่า" "ห๊ะ ทำไมหนูต้องทานอ่ะ" เธอตกใจมากที่จู่ๆเขาก็บอกให้เธอไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน "ก็เมื่อคืนพี่คงจะไม่ได้...ป้องกัน" เดลบอกเสียงเบา โดนัทที่ยืนฟังจึงนั่งทรุดลงกับพื้น พรึ่บ~ "อ่าว เป็นอะไรไป" เขานั่งยองถาม "พี่...หนูจะท้องป่ะ" "ไม่รู้" "พี่นึกเลยนะเมื่อคืนหนูกับพี่..." "ก็บอกแล้วไงว่าพี่จำไม่ได้" "หนูก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าเมื่อคืนหนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หนูดื่มเหล้าไปแค่สองแก้วเองนะ" พอตื่นมาเธอก็เนื้อตัวเปลือยเปล่า แต่ที่ตกใจกว่าคือคนที่เธอนอนอยู่ข้างๆเธอคือรุ่นพี่ที่มหา'ลัย "นี่ดื่มเหล้าด้วยหรอ" เดลแปลกใจจึงถาม เพราะเธอเพิ่งจะอายุสิบแปดบวกกับหน้าตาที่ไม่น่าเป็นคนชอบดื่มด้วยซ้ำ "หนูอยากลองอ่ะพี่" "หัดดื่มว่างั้น" "เออนั่นแหล่ะ" "แล้วนี่จะกลับยังไง" "หนูจะไปหาเพื่อนที่โรงแรมก่อนอ่ะพี่" "อืม งั้นเดี๋ยวไปส่ง แต่ก่อนไปแวะซื้อยาคุมฉุกเฉินก่อนมีร้านขายยาอยู่ใต้คอนโด" °°°°°°°°°°° จะเอาก็ยังจะขออนุญาติ 555555