@มหาวิทยาชื่อดัง วันเปิดภาคเรียนการศึกษาของมหาวิทยาลัยชื่อดังอันดับต้นๆของประเทศ ที่ขึ้นชื่อเรื่องค่าเทอมที่แพงที่สุด "แคร์ รอนานหรือเปล่า" เสียงเรียกของเพื่อนสาวคนสนิทคนเดียวของฉันถามก่อนที่เธอจะนั่งลงข้างๆ "ไม่เลย เรามาก่อนโดนัทแปปเดียวเอง" แปปเดียวที่ว่าคือแปปเดียวจริงๆ หย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนได้แค่ไม่กี่วิเพื่อนสาวคนสนิทก็เรียกชื่อฉัน เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย จนกระทั่งเราสองคนสอบติดคณะแพทย์ศาสตร์ที่เดียวกัน มหาวิทยาลัยเดียวกัน โชคดีสุดๆไปเลย ฉันดีใจที่ได้มีเพื่อนเรียนไปด้วยกัน "น้องครับ น้องคนสวย" ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งคุยกับเพื่อนสาวอยู่ เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งเดินมายืนอยู่ตรงข้างหน้า "เป็นเฟรชชี่หรอครับ" ฉันหันไปหาเพื่อนสนิท "เขาถามเราหรอ" "พี่ถามน้องคนสวยนั้นแหล่ะ" ฉันหันไปหาผู้ชายคนเดิมที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวตรงข้าม "เอ่อใช่ค่ะ" ฉันตอบไปแบบเจียมเนื้อเจียมตัวและก็กลัวผู้ชายคนนี้ด้วยเช่นกัน จู่ๆก็เดินมาถามฉันแล้วดูออกด้วยหรอว่าฉันเป็นเฟรชชี่ "คือพี่อยากรู้จักครับ" "คะ" ฉันเบิกตาโต "ดูสิทำหน้าตกใจยังน่ารัก" ตกใจสิ เป็นใครฉันก็ไม่รู้จัก จู่ๆก็เดินมาถามแล้วยังมาบอกอีกว่าอยากรู้จักฉัน แรงสะกิดจากเพื่อนสาวคนสนิททำให้ฉันหันไปมอง "มีอะไร" "เขาจีบแคร์ชัวร์" โดนัทกระซิบที่ข้างๆหูให้ได้ยินกันสองคน "เห้ย ไอเดลมันจีบสาวอีกแล้วหว่ะ" เสียงหัวเราะของชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาตรงที่ที่ฉันนั่ง มากันสี่ห้าคนพวกเขาใส่เสื้อช็อปน่าจะเรียนวิศวะ แต่มีอยู่คนหนึ่งสูงที่สุดในกลุ่ม โดดเด่นกว่าใครๆ ทั้งรูปร่างและหน้าตา "ขอโทษด้วยนะครับน้อง..." ผู้ชายอีกคนเอ่ยถาม คงจะถามชื่อฉัน "แคร์ค่ะ" "ขอโทษน้องแคร์ด้วยนะครับ ที่ไอเดลเพื่อนพี่มันมาลุ่มล่าม" น้อง? พวกเขาเป็นรุ่นพี่สินะ "ไปแดกข้าว" พี่ที่เพิ่งขอโทษฉันไปเมื่อกี้กระชากคอเสื้อพี่คนที่ชื่อเดลให้ลุกขึ้น ใช่พี่เขากระชากเลยแหล่ะ น่ากลัวจัง "น้องชื่ออะไร เรียนคณะไหน ไอเหี้ยนัทปล่อยสิวะ" แล้วเสียงของกลุ่มพี่ๆก็ค่อยๆหายไป "มาวันแรกก็โดนรุ่นพี่หนุ่มวิศวะจีบเลยน๊า" "ไม่ต้องแซวเลย เราไม่ชอบผู้ชายเสื้อช็อปหรอกนะ" "งั้นชอบคนเสื้อกาวน์งั้นสิ" "บ้าหรอ" ฉันตอบอย่างเขินอาย ที่โดนัทพูดมามันใช่เลย ฉันชอบผู้ชายที่ใส่เสื้อกาวน์ เพราะเขาดูสุภาพ อ่อนโยน แต่ว่าที่ฉันเลือกเรียนคณะแพทย์ไม่ใช่เพราะตามหาผู้ชายในฝันหรอกนะ ฉันอยากเรียนคณะแพทย์จริงๆ "แหมไม่ต้องเขินหรอก" "นี่ ไปเรียนกันเถอะ" ฉันลุกขึ้นแล้วเดินลุกออกจากโต๊ะ ไม่อยากให้เพื่อนสาวแซวอีก "เขินอะไรนัก เหลือเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเรียน" °°°°°°°°°° @ตึกคณะแพทย์ (เวลา12.00น.) "แคร์ ใช่พี่ผู้ชายคนในกลุ่มที่เราเจอเมื่อเช้าหรือเปล่า" โดนัทชี้ให้ฉันดูหลังจากที่เราสองคนหยุดยืนอยู่หน้าตึกคณะ "ไม่แน่ใจ" เพราะผู้ชายคนนั้นยืนหันข้าง ฉันเลยดูไม่ค่อยออก "นั่นๆพี่เขากำลังเดินมาทางเรา" ใช่พี่คนในกลุ่มที่เจอกันเมื่อเช้าจริงๆ คนที่ฉันรู้สึกว่าดูโดดเด่นที่สุดในกลุ่ม แต่พี่เขาไม่น่าจะเดินมาหาเราสองคนหรอก น่าจะผ่านมาแถวนี้มากกว่า "พี่เขามองแคร์ด้วยอ่ะ" โดนัทเขย่าแขนฉัน พี่เขามองฉันจริงๆ และฉันก็มองเขากลับเช่นกัน แต่เขาก็แค่มองแล้วตวัดสายตากลับก่อนจะเดินผ่านเราสองคนไป °°°°°°°°°°

"พี่เขามองเพราะเราสองคนไปมองพี่เขาหรือเปล่า" ฉันคิดแบบนั้น เพราะเราสองคนเล่นจ้องพี่เขาแบบไม่ละสายตา พี่เขาก็คงรู้สึกว่ามองทำไมมากกว่า "หล่อมากเลยเนอะ เราเห็นตั้งแต่ที่พวกพี่ๆเขามากันเป็นกลุ่มแล้ว" "อืมก็...ดี" "อะไรก็ดี" "ก็...หล่อดี" "ไม่ใช่แค่ก็ แต่พี่เขาโคตรหล่อเลย" โดนัทพูดอย่างเพ้อฝัน "เพราะพี่เขาใส่เสื้อช็อปงั้นสิ ถึงเฉยได้ขนาดนี้" "เกี่ยวอะไรกันหล่ะ เราก็ชมเขาอยู่ไง ไม่ถูกหรอ" "เห้อ เราไม่คุยกับแคร์แล้ว ไปหาข้าวกินดีกว่า ได้ยินเพื่อนที่นั่งถัดจากเราตอนอยู่ในคลาสบอกว่าโรงอาหารวิศวะอาหารอร่อย ลองไปทานกันไหม เผื่อจะได้เจอพวกพี่ๆเขาอีก" เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วเพื่อนฉัน "..." "อะไร มองหน้าฉันทำไม" "เรามาเรียนหนังสือนะ ไม่ใช่มามองผู้ชาย" "เจ็บนะ" โดนัททำหน้างอแง "เจ็บอะไร เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" "ซื่อบื่อจัง ไม่คุยละ" "แล้วจะไปไหน" ฉันเรียกโดนัทที่เดินนำฉันไปสามสี่ก้าว "ไปโรงอาหารวิศวะ" โดนัทหมุนตัวมาบอก ฉันจึงต้องจำใจเดินตามโดนัทไป ถ้าฉันเจอพี่คนที่ชื่อเดลอีก เขาก็จะเข้าหาฉันอีกหน่ะสิ แต่เพราะเพื่อนอยากไปทานที่นั่น ฉันก็เลยต้องเดินตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ "เดินไปด้วยกันสิ" #โรงอาหารวิศวะ "โดนัท คนเยอะมากเลย เราเปลี่ยนไปกินที่อื่นดีกว่า" ตอนนี้นักศึกษากำลังยืนต่อแถวยาวเหยียดเพื่อซื้ออาหาร แต่คนเยอะแบบนี้แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ทานข้าวกัน "เห็นคนแล้วท้อจัง ไปที่อื่นก็ได้ เสียดาย" ที่เพื่อนสาวบอกเสียดายคงเพราไม่ได้เจอพี่คนนั้นสินะ ฉันมองแล้วแอบส่ายหัวเล็กๆ "คงเพราะช่วงพักเที่ยงด้วยแหล่ะ นักศึกษาเลยเยอะ" "นั่นสิ ไม่รู้โรงอาหารคณะอื่นจะเยอะหรือเปล่า" โดนัทบ่น "ก็ไปทานตึกแพทย์สิ เราว่าคนไม่น่าเยอะเท่าไหร่" "แหม ตัวเองก็จะไปมองนักศึกษาแพทย์ชายอย่างที่ตัวเองชอบใช่ไหมหล่ะ" โดนัทแซวพร้อมกับเอาไหล่ชนไหล่ฉันเบาๆ "บ้าหรอ ก็เดี๋ยวเราต้องเรียนที่ตึกต่อเลยไง ก็หาที่ทานใกล้ๆ จะได้ขึ้นเรียนทันเวลา" "จ้า แม่คนขยัน เกียรตินิยมอันดับหนึ่งต้องเป็นของเธอ" "เวอร์อีกแล้วนะ" "ก็เราพูดจริง ตอนเรียนมอปลายแคร์ก็ได้ที่หนึ่งของชั้นทุกปี พอขึ้นมหาลัยยังไงแคร์ก็ได้เกียรตินิยมแน่นอนเราฟันธง" "ก็เราขยัน" "เจ็บ" โดนัททำหน้าเหมือนคนปวดท้องเลย แล้วเจ็บอะไร "เป็นอะไรไป" ฉันถามด้วยความเป็นห่วง "แอคติ้งค่ะ" "..." "จริงๆเลยคุณหนู ตามอะไรไม่เคยทัน" "คุณหนูอะไรกัน พูดเวอร์อีกแล้ว" "ก็แคร์เป็นถึงลูกสาวคนเล็กของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เรียบร้อย อ่อนหวาน พูดเพราะ หน้าตาสะสวย ดวงตากลมโต แก้มยุ้ยนิดๆ ผิวขาวอย่างกับสำลี ไม่ให้เรียกคุณหนูแล้วจะเรียกว่าอะไร" "ประโยคหลังพอเข้าใจ แต่ประโยคแรกที่บอกว่าเราเป็นลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลนี่มันเกี่ยวอะไร" "เอาเป็นว่าเราชม โอเคนะ" ฉันยิ้มให้กับความน่ารักของโดนัท เธอเป็นคนพูดเก่ง มีความแก่นเสี้ยว ส่วนฉันเป็นคนพูดน้อยเรียบร้อยอย่างที่โดนัทว่าจริงๆ "อ่าวน้องคนสวยที่เจอกันเมื่อเช้า มาทานข้าวที่นี่หรอครับ อยากกินอะไร เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ พี่ลัดคิวได้ พี่เส้นใหญ่" "เส้นใหญ่ แล้วเส้นเล็กมีไหมคะ" ฉันรีบหันหน้าไปหาเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความงุนงง พี่เขาไม่น่าจะหมายความว่าอย่างนั้นนะ "อยากทานเส้นเล็กหรอได้ครับ ว่าแต่น้องคนสวยอยากทานอะไร พี่จะไปซื้อให้" "เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะพี่เดล" ฉันตอบออกไปแบบเกร็งๆ ว่าแล้วเชียวว่าต้องเจอพี่เขาแน่ๆ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่ค่อยอยากมาโรงอาหารที่นี่ เพราะพวกพี่เขาเรียนวิศวะ "รู้จักชื่อพี่ด้วยหรอครับ" พี่เดลบอกแล้วยิ้มจนตาหยี ก็ได้ยินพี่คนที่ชื่อนัทพูด ฉันก็เลยจำได้ "ว่าแต่น้องชื่ออะไร" "...แคร์ค่ะ" "ชื่อน่ารัก คนก็น่ารัก" ทำไมต้องพูดแล้วขยิบตาข้างนึงด้วย "เห้ยไอเดล มันจีบน้องอีกแล้วหว่ะ" พี่คนเดิมเลยชื่อนัท ฉันจำหน้าพี่เขาได้ "ขอตัวนะคะ" ฉันรีบดึงตัวโดนัทให้ออกจากโรงอาหารที่นี่ แต่โดนัทกลับกระตุกแขนฉันกลับแล้วกระซิบที่ข้างๆหูฉัน "อยู่แปปนึงพี่สุดหล่อกำลังเดินมาตรงนี้" ฉันยืนคิดแล้วกระซิบตอบ "...แปปเดียวนะ" "อืม อืม" โดนัทพยักหน้ารัวๆอย่างดีใจ "ไอนัท คนนี้กูจริงจัง" พี่เดลหันไปบอกพี่นัท จริงจังอะไร จู่ๆก็พูดขึ้นมา "กูเห็นมึงพูดงี้ทุกคน" ผลั๊ว~ ทำไมตบหัวกันรุนแรงแบบนี้หล่ะ ฉันไม่ชอบเลย "น้องแคร์ครับ อย่าไปเชื่อไอนัทมัน มันขี้แกล้ง" พี่เดลหันมาบอกฉันหลังจากตบหัวพี่ที่ชื่อนัทเข้าไปแบบเต็มแรง แต่ฉันเชื่อคำพูดพี่นัทนะ "ชื่อแคร์หรอครับ ชื่อน่ารัก" พี่นัทชมชื่อฉันอีกคน "เห้ยๆ อย่ามาชมเหมือนกู" "ไอห่า วันหลังก็จดลิขสิทธิ์ไปเลยไอสัส" "มึงดูหน้าน้องด้วย น้องกลัวหมดแล้วไอพวกเหี้ยนี่" พี่ผู้ชายอีกคนช่วยพูด ใช่ ฉันกลัวจริงๆ เมื่อไหร่จะได้เดินออกจากตรงนี้ "พวกพี่ๆทานข้าวกันเสร็จแล้วหรอคะ" ฉันหันไปหาโดนัท จะไปถามพวกพี่ๆเขาทำไมกัน "ยังหรอกครับ พวกพี่เพิ่งเดินมา พอดีเห็นน้องแคร์คนสวยเลยอยากเดินมาทักทาย คงจะเป็นพรมลิขิตของพี่" พี่เดลนี่ก็เพ้อฝันจัง พรมลิขิตอะไรกัน อยู่ในรั้วมหาลัยเดียวกัน จะเดินเจอกันก็คงไม่แปลก แต่สำหรับพี่เดลฉันขอหมายหัวว่าเป็นบุคคลที่ไม่อยากเจอด้วยเท่าไหร่ ไม่ถูกชะตาด้วยเลย โดนัทกระตุกแขนฉันอีกรอบ ฉันรู้เลยว่าเป็นเพราะอะไร พี่ผู้ชายสุดหล่อของโดนัทยืนอยู่ด้านหลังพี่เดลกับพี่นัท "พี่ขอแนะนำเพื่อนๆให้รู้จักเลยแล้วกันนะครับ ไหนๆเราก็เจอกันอีกครั้ง" พี่นัทเป็นคนพูด ตอนนี้พวกพี่เขายืนกันเป็นกลุ่มสี่ห้าคน "พี่ชื่อนัท "เดลครับ" "พี่ล็อกครับ" "พี่เลโอครับ" พวกพี่ๆแนะนำตัวต่อหน้าฉันกับโดนัททีละคน แต่ว่ายังเหลืออีกคน.... "เห้ยแนะนำตัวดิ" พี่เลโอกระทุ้งศอกไปที่พี่...เพราะเขาสองคนยืนข้างๆกัน "ไร้สาระ" "พี่ขอโทษแทนมันด้วยนะครับ ไอเสือยิ้มยากมันชื่อคาร์เตอร์" พี่นัทเป็นคนบอก ชื่อคาร์เตอร์ แล้วทำไมต้องบอกว่าเป็นเสือยิ้มยากด้วย หมายความว่ายังไง °°°°°°°°°°

อีกด้าน "น้องแคร์นี่โคตรน่ารักเลยหว่ะ" เดลพูดขึ้นกลางวงโต๊ะอาหารของโรงอาหารคณะวิศวะ "เออกูเห็นด้วย" เลโอพูดเสริม และทุกคนบนโต๊ะก็ลงเห็นว่าน้องเฟรชชี่ที่ชื่อแคร์เธอน่ารักจริงๆ "ไอคาร์เตอร์แม่งเงียบอีกละไอสัส" เลโอพูดขึ้นมองไปยังคาร์เตอร์ที่กำลังทานก๋วยเตี๋ยวอยู่ "มึงว่าน้องแคร์น่ารักไหมวะ" "อย่าชี้นำให้มันสิวะไอนัท เกิดมันชอบน้องแคร์ขึ้นมากูจะทำยังไง" เดลรีบท้วงห้ามเพื่อนของเขาทันที "เพ้อเจ้อ" คาร์เตอร์ตอบเสียงเรียบ แล้วทานก๋วยเตี๋ยวต่อโดยไม่ได้สนใจเพื่อนรอบข้างที่กำลังพูดถึงสาวรุ่นน้องที่น่ารัก ทำเอาทุกคนส่ายหัวให้กับคำพูดของมัน ก็แค่บอกว่าน่ารักหรือไม่น่ารักมันยากตรงไหน คาร์เตอร์เป็นหนุ่มสุดฮอตของมหาลัย ที่นักศึกษาทุกคนที่รู้จักลงฉายาให้ว่าเขาเป็นเสื้อยิ้มยาก ส่วนเรื่องสาวๆมีมาป้อนให้คาร์เตอร์ไม่เคยขาด โดยที่เขาไม่ต้องออกล่า เห็นยิ้มยากๆ นิ่งๆแบบนี้ สาวสวยๆคนไหนเสนอเขาก็สนองให้ถึงเตียงแบบถึงใจ "อ่าว จะไปไหน" เลโอถามคาร์เตอร์ที่กำลังลุกออกจากโต๊ะ "สูบบุหรี่" "ไอสัส แดกเสร็จทิ้งเพื่อนชิ่งไปสูบบุหรี่คนเดียว" ล็อคเอ่ย "ช่างมัน เดี๋ยวพวกเราแดกเสร็จก็ตามมันไปสูบบุหรี่อยู่ดี" "เออ ไม่ชินอีกหรอวะ" นัทพูดต่อจากเลโอ เพื่อนๆในกลุ่มจึงไม่สนใจคาร์เตอร์ที่ลุกออกไป แล้วลงมือทานอาหารต่อให้เสร็จเพื่อที่จะได้ตามคาร์เตอร์ไปสูบบุหรี่ต่อก่อนที่จะต้องขึ้นชั้นเรียนในช่วงบ่าย °°°°°°°°°° @หน้าตึกคณะแพทย์ "แคร์เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อหรือเปล่า" "เดี๋ยวพี่คริสจะมารับเราไปดูคอนโด ไปด้วยกันไหม" "หรอ เสียดายจัง เราจะชวนแคร์ไปห้างเป็นเพื่อนหน่อย" "ไว้พรุ่งนี้ได้ไหม เดี๋ยวเราไปด้วย" "งั้นก็ได้ แล้วพี่คริสใกล้ถึงยัง" "นั่นไงมาพอดี" พอเลิกคลาสฉันกับโดนัทก็มายืนอยู่หน้าตึก ก่อนหน้านี้ฉันไลน์บอกให้พี่ชายคนกลางมารับที่หน้าตึกคณะแพทย์ วันนี้พี่คริสจะพาฉันไปดูคอนโดใกล้ๆมหาวิทยาลัย คอนโดที่จะไปดูเป็นคอนโดหรูอยู่ใจกลางเมืองติดรถไฟฟ้าฉันรู้มาแค่นี้ นอกเหนือจากนั้นพวกเรื่องความปลอดภัย สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆคงต้องไปดูอีกทีหน้างาน ครอบครัวเรามีกันพี่น้องสามคน คนโตพี่คัพ คนกลางพี่คริส ส่วนฉันน้องเล็กสุดของบ้าน เราพี่น้องสามคนเรียนแพทย์ทุกคน พี่คัพกับพี่คริสตอนนี้ไปช่วยคุณพ่อคุณแม่บริหารรงานที่โรงพยาบาล และยังเป็นคุณหมอศัลย์แพทย์อีกด้วยส่วนฉันตอนนี้เพิ่งจะเริ่มเข้าเรียนมหาลัยเป็นปีแรกอีกตั้งหกปีกว่าจะเรียนจบ "สวัสดีค่ะพี่คริส" โดนัทยกมือไหว้พี่คริสทันทีที่พี่คริสลดกระจกรถลง "สวัสดีครับ เป็นไงเรียนวันแรก" "ปวดเฮดค่ะ" โดนัททำท่าปวดขมับ ฉันหันไปยิ้มกับท่าทางของโดนัทเมื่อครู่ "เราไปก่อนนะ" ฉันบอกลาโดนัทก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถ แต่ไม่วายเปิดกระจกลงแล้วโบกมือบ๊ายบายโดนัทอีกครั้ง "โดนัทกลับยังไง" พี่คริสถาม "ขับรถมาค่ะ แต่ว่าพรุ่งนี้ขอยืมตัวน้องสาวคนสวยของพี่ไปชอปปิ้งเป็นเพื่อนหน่อยนะคะ ไปหลังเลิกเรียน" "ได้สิ" หลังจากลากันเรียบร้อยพี่คริสก็ออกตัวรถทันที @คอนโดใจกลางเมือง เมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปในสำนักงาน พนักงานหญิงเดินมาต้อนรับฉันกับพี่คริส "สวัสดีค่ะ สนใจห้องแบบไหนคะ" พนักงานบอกพร้อมกับยื่นแฟ้มห้องของคอนโดมาให้เลือก เมื่อเลือกตามที่ใจต้องการพนักงานก็พาไปดูตัวอย่างห้อง และสอบถามถึงเรื่องราคาและความปลอดภัยต่างๆของตัวคอนโด ฉันเลือกดูเป็นห้องมุมเป็นห้องที่มีขนาดกว้าง มีห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องครัว ห้องนั่งเล่น มีพื้นที่ใช้สอยสบายและสะดวก ถ้าตกแต่งได้ตามห้องตัวอย่างเลยก็จะดีไม่น้อย เพราะห้องตัวอย่างที่พนักงานพามาดูเป็นแบบที่ฉันชอบอยู่พอดี "ชอบไหม" "ชอบค่ะ แบบห้องตัวอย่างถูกใจแคร์มาก" "ขอถ่ายภาพตัวอย่างของห้องได้ไหมครับ จะได้ให้อินทีเรียมาออกแบบตามที่น้องสาวชอบ" พี่คริสถาม พนักงานก็รีบตอบอนุญาต เป็นอันว่าฉันตกลงจะอยู่คอนโดนี้ แต่คงอีกสักพัก ไหนจะรออินทีเรียออกแบบและต้องบิวท์อินเฟอร์นิเจอร์อีก ส่วนรายละเอียดเอกสารต่างๆให้พี่คริสเป็นคนจัดการคุยกับพนักงานเอง "ครับ เรื่องเอกสารต่างๆเดี๋ยวพี่จัดการเองน้องไม่ต้องห่วงแค่รอเข้าอยู่อย่างเดียวพอ" "ขอบคุณะนะคะ พี่คริสน่านักที่สุดเลย" "ว่าแต่หิวหรือยังน้องสาวคนสวยของพี่" "หิวแล้วค่ะ เราไปทานที่บ้านดีกว่านะคะ ไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่าป้าบัวอีกแล้ว" ป้าบัวเป็นป้าแม่บ้านและเป็นแม่นมของเราสามคนพี่น้อง ถือว่าเป็นผู้อาวุโสในบ้านที่ทุกคนต่างเคารพเหมือนคนในครอบครัว "ครับ งั้นกลับกันเลย" เราสองคนพี่น้องเดินออกจากสำนักงานเพื่อไปยังที่จอดรถของคอนโดสำหรับผู้มาสอบถาม "ว๊าย" ฉันกรีดร้องในขณะที่กำลังเดินไปขึ้นรถกับพี่คริส จู่ๆมีผู้ชายคนหนึ่งขี่บิ๊กไบค์เฉี่ยว ฉันถึงกับต้องเบี่ยงตัวหลบเข้าหาพี่คริส แต่ดีที่ตอนนี้อาการยังอยู่ครบสามสิบสอง "น้องเป็นอะไรหรือเปล่า" พี่คริสมองสำรวจตามร่างกายฉันอย่างเป็นห่วง "ไม่เป็นอะไรค่ะ" "มันไม่เห็นคนเดินหรือไงวะ" พี่คริสบอกอย่างหัวเสีย °°°°°°°°°°