ตึก... ตึก... ตึก... นิ้วหนากระทบลงบนโต๊ะไม้ภายในห้องทำงานที่หรูหราราวกับว่าเจ้าของนิ้วหนานั้นกำลังคิดอะไรบางอย่างจนคิดไม่ออกเลยต้องเคาะนิ้วช่วยให้ตระกอนความคิดของเขาแล่นไปดังใจนึก ชายหนุ่มผิวขาวเหลืองใบหน้าเกลี่ยงเกลาราวกับหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีริมฝีปากของเขาสีออกจะคล้ำนิดหน่อยอาจจะเกิดมาจากผลกระทบของการสูบบุหรี่จัด จมูกโด่งเป็นสัน อีกทั้งดวงตาสีเทาสว่างคู่นั่นหากใครได้เผลอจ้องมองก็คงจะหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้น มือหนาเลื่อนขึ้นขยับแว่นตาฟูลออฟชั่นที่สั่งตัดมาแบบพิเศษ เขาเม้มปากแน่นกลืนน้ำลายลงคออย่างพยายามระงับอารมณ์อะไรบางอย่าง "ทำไมดื้ออย่างนี้วะ" เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนเขาพยายามยัดเงินหนึ่งหมื่นบาทให้กับดาราสาวดาวรุ่งพุ่งแรงในขณะนี้ บอกให้เธอไปดูหนังกับเขาในรอบของวันนี้ตอนสามทุ่มครึ่ง แล้วดูสิ ดูเธอตอบมาสิ Line พาเพลิน : ขอบคุณสำหรับเงิน แต่ฉันไม่ว่าง ยัยตัวแสบ! แน่สิเธอน่ะไม่อยากไปกับเขาต่างหากไม่ใช่ไม่ว่างอย่างที่ปากพูดสักหน่อย เขาพยายามทำทุกวิถีทางให้ได้ใกล้ชิดเธอแต่เธอก็พยายามสร้างกำแพงออกห่างจากเขา คำพูดเจ็บปวดที่เธอมักใช้ปฏิเสธเขาก็คือ 'เพลินไม่ชอบคนแก่ค่ะ' ผอ. หนุ่มผุดลุกผุดนั่งหลายต่อหลายครั้งก็ยังคิดไม่ออก เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาต้องการจะกินแล้วไม่ได้กิน ปกติเขาจ่ายให้ใครไม่เคยเกินหมื่นด้วยซ้ำ นี่อะไร จ่ายให้เธอไปเป็นหมื่นๆ แล้วก็ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดเธอเลย เสียเป็นแสน แขนไม่ได้จับ ถ้าไม่มัดมือชก เธอก็จะไม่แม้แต่ชายตามองเขาด้วยซ้ำ นี่เขาไม่หล่อตรงไหนวะ เขานี่รูปหล่อพ่อรวยขับเบนซ์ มือถือถ่ายรูปได้ แถมเปย์เก่งขนาดนี้ใครๆ ก็ต้องอยากได้เขารึเปล่าวะ ผอ.หนุ่มเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ในห้องทำงานของตัวเอง เขาส่องกระจกมองดูตัวเอง ก็หล่อนี่หว่า ก็แค่อายุมากกว่าเธอไม่กี่สิบปีเองมันจะอะไรนักหนาวะ ปกติดาราที่เขาอยากนอนด้วยจ่ายไปไม่ถึงหมื่นก็ได้นอนแล้ว ถ้าตัวท็อปหน่อยก็ไม่เกินสามหมื่น นี่อะไรชวนไปกินข้าวเขาจ่ายเธอก็ไม่ไป ส่งแก้ว แหวน เงิน ทอง ไปให้ก็ไม่เอา Rrrrrr~ Rrrrrr~ Rrrrrr~ โทรศัพท์ภายในดังขึ้นไทก้าเดินกลับไปรับสายที่โต๊ะ เขาสลัดอาการหมกมุ่นที่มีทิ้งแล้วรีบรับสายทันที "ครับ" "ท่านผู้อำนวยการคะ น้องพาเพลินมาถึงแล้วค่ะ" มุมปากหนากระตุกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงปลายสายจากเลขาส่วนตัว เขาใช้มือข้างที่ว่างจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง อีกทั้งยังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกสามสี่เม็ด ตามด้วยเสยผมขึ้นลวกๆ "ให้เข้ามาได้เลย" "ค่ะท่าน" ผอ. หนุ่มใช้สะโพกพิงกับขอบโต๊ะยืนรอคอยเธออย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานนักเสียงสวรรค์ก็ดังเข้ามาพร้อมกับประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก แกร่ก~ "เชิญด้านในได้เลยค่ะน้องพาเพลิน" หญิงสาวในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสีดำสั้นเหนือเข่าประมาณสองคืบครึ่งกับเสื้อนักศึกษาขนาดพอดีตัว แต่ไม่รู้มันพอดีเกินไปไหมสองเต้าอวบของเธอถึงได้เด่นซะขนาดนั้น "ผอ. เรียกเพลินมาทำไมเหรอคะ" แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขาเรียกมาทำไมแต่หญิงสาวก็ขัดไม่ได้เพราะท่านผู้อำนวยการสั่งตรงไปถึงอาจารย์ประจำชั้นและอาจารย์ประจำวิชาของเธอ ให้เธอมาพบหากเธอไม่มาแน่นอนว่าอาจารย์ทั้งสองของเธอต้องซวยแน่ๆ "วันนี้เธอว่าง ทำไมไม่ไปดูหนังกับฉัน" "เพลินไม่ว่างค่ะ" "ฉันเช็กกับคุณแป้งแล้ว เธอว่าง" "โอเคค่ะ เพลินไม่อยากไป เรียกเพลินมาด้วยเรื่องแค่นี้เหรอคะ" หญิงสาวทำท่าจะหมุนตัวกลับแต่ไทก้าที่เร็วกว่าก็คว้าแขนของเธอเอาไว้ได้ทัน เขาดึงตัวเธอให้เข้าใกล้เขาก่อนจะแอบกดจมูกสูดดมเรือนผมของเธอในตอนที่เธอเซถลาลงมาโดนแผงอกแกร่ง "อ่ะ นี่คุณเล่นอะไรเนี่ย" "ไปดูหนังกับฉัน" พาเพลินเอี้ยวหน้าไปมองเขาแต่ในขณะนั้นเขาก็ก้มหน้าลงมาพอดีทำให้ปลายจมูกโด่งของเขาสัมผัสเข้ากับพวงแก้มนวลของเธอเต็มๆ หญิงสาวพยายามสะบัดตัวออกจากมือหนาที่คว้าแขนของเธอเอาไว้ แต่มันก็ไม่หลุด ผอ. หนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วจับตัวเธอให้หันหน้าเข้าหากัน "ไปดูหนังกับฉัน" "ไม่ไป" "นี่เธอ อย่าลืมนะว่าเธอเป็นแค่ดาราไม่ใช่นางฟ้าเทวดา อย่าเล่นตัวให้มันมากนัก" "ก็ฉันไม่ไปไงเล่า!" พลั่ก! พาเพลินดันแผงอกแกร่งของ ผอ.หนุ่มให้ออกห่างในจังหวะที่ไทก้ายังไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็เซไปสองสามเก้า เมื่อตั้งหลักได้ก็คว้าแขนของเธอไว้อีกครั้ง "เล่นตัวมาก ราคาเธอก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นมาหระ ...!" เพี้ยะ! พูดยังไม่ทันจบประโยคฝ่ามือเรียวก็กระทบที่แก้มสากของเขาเต็มแรงจนใบหน้าหล่อเหลาราวกับหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีหันไปตามแรงตบ "นี่! เธอ ..." "ล่ามหมาในปากคุณด้วย ไม่งั้นฉันจะเอาน้ำร้อนราด" หญิงสาวสะบัดตัวจนหลุดออก เธอรีบเดินออกจากห้องของท่านผู้อำนวยการหนุ่มทันทีสร้างความงุนงงให้กับเลขาสาวหน้าห้องไม่น้อย มือหนายกขึ้นจับใบหน้าซีกขวาที่เพิ่งถูกฝ่ามือเรียวกระทบไปเมื่อครู่เขายกยิ้มราวกับคนบ้า พาเพลินเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าทำกับเขาแบบนี้ เป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าท้าทายอำนาจเงิน ไม่ยอมสยบให้กับเขาและคอยดูเถอะ เขาจะทำทุกทางเพิ่งซื้อเธอมาให้ได้ เราได้เห็นดีกันแน่! "ไอ้บ้าเอ้ย ไอ้โรคจิต" หญิงสาวเดินสะบัดก้นงอนของตัวเองไปนั่งที่ใต้ตึกคณะ เธอยังรู้สึกหัวเสียไม่หายกับไอ้ ผอ.บ้ากามนั้น นี่มันเวรกรรมอะไรของเธอนักหนาไม่เข้าใจทำไมเธอต้องมาเจอกับคนแบบนี้ด้วย เกลียดนัก! Rrrrrr~ Rrrrrr~ Rrrrrr~ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นเธอหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายข้างสีดำใบเล็กหน้าจอมือถือแสดงชื่อ 'พี่แป้ง' แป้งร่ำเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเธอส่วนแม่ของแป้งร่ำก็เคยเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้แม่ของเธอซึ่งตอนนี้แน่นอนว่าแม่เธอไม่อยู่ในโลกใบนี้แล้ว ส่วนพ่อก็ส่งเงินมาให้เธออย่างเดียวเธอไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าพ่อเธอหน้าตาเป็นยังไง "ค่ะพี่แป้ง" เธอสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนตอบรับสายเสียงหวานกลับไป "น้องเพลินวันนี้ค่ำๆ มีงานด่วนนะคะ" "งานอะไรเหรอคะพี่แป้ง" "งานโชว์ตัวน่ะ พี่ลืมบอกคิวหนูเจอกันที่ห้างนะคะสามทุ่ม" "ค่ะ" งานด่วน เห้อ ... ก็ยังดีกว่าต้องไปนั่งดูหนังกับไอบ้าโรคจิตนั่นแล้วกัน

- ทุ่มครึ่ง - พาเพลินเดินออกมาจากห้องน้ำภายในที่พักของตัวเองเป็นคอนโดหรูย่านสุขุมวิท แป้งร่ำไม่ได้บอกให้เธอใส่ชุดอะไรไปเธอจึงคาดเอาไว้ว่าที่นั่นน่าจะมีชุดให้เธอเปลี่ยน หญิงสาวเลือกเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเพียงบอดี้สูทสีขาวเว้าหลัง และเอวออกมาก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งที่หน้ากระจกแล้วแต่งหน้าออกมาได้อย่างดูดีและลงตัว เวลาแค่เพียงไม่นานเธอก็แต่งตัวเสร็จ แต่ว่ารอแป้งร่ำอยู่นานสองนานก็ยังไม่มา หญิงสาวเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำส้มคั้นสดออกมาดื่ม ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นพาเพลินเดินนวยนาดไปที่โต๊ะกลางที่วางโทรศัพท์เอาไว้เธอล้วงมือเข้าไปหยิบมันออกมาเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอ 'พี่แป้ง' เธอจึงกดเปิดอ่าน Line แป้งร่ำ : เจอกันที่ห้างเลยนะ พี่เรียกแท๊กซี่ให้แล้ว พาเพลินกลอกตาไปมาเมื่อรู้ว่าต้องนั่งรถไปเองไม่ใช่ว่าเธอจะไปไหนมาไหนเองไม่ได้นะ แต่พี่แป้งลืมไปหรือเปล่าว่าเธอเป็นดาราดัง เป็นจุดสนใจ แต่ช่างเถอะ พี่แป้งคงมีคำตอบให้กับแฟนคลับและนักข่าวให้เธอหากเกิดปัญหาขึ้นภายหลัง - ห้างสรรพสินค้า - พาเพลินลงจากรถแท็กซี่เธอเดินเข้าไปในห้างโดยไม่รู้จุดหมายปลายทางว่าพี่แป้งจะให้ไปเจอกันที่ตรงไหนของห้างแล้วงานโชว์ตัวเนี่ยมันงานอะไร ทำไมพี่แป้งถึงให้เธอมาคนเดียวได้ เธอเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชื่อดังมองหาสถานที่จัดงานแต่มองหาเท่าไหร่ก็ไม่พบราวกับไม่มีการจัดงานใดๆ เกิดขึ้น เธอเดินลึกเข้าไปอีกที่ชั้นโรงหนัง มองทางซ้ายทางขวาก็ไม่พบเจอกับอะไรที่มันควรจะเป็นลานโชว์ตัวของเธอ เมื่อไม่เจอผู้จัดการส่วนตัวพาเพลินจึงเลือกที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดต่อสายหาแป้งร่ำทันที รอสายไม่นานก็มีเสียงปลายสายตอบกลับมา (ถึงแล้วเหรอ) "ค่ะ ให้เพลินรอที่ไหนคะ" (เพลินเข้าไปในโรงหนังเลยนะโรง 10 นั่งแถว AA8) "อ้าวแล้วเพลินต้องไปแต่งตัวที่ไหน นี่พี่แป้งเพลินไม่เห็นจะมีใครจัดงานอะไรเลยนะ" (เออน่า เข้าไปได้เลยพี่คุยกับทางโรงหนังแล้ว) เมื่อวางสายเธอรีบเดินเข้าไปในโรงหนังทันทีเพราะเหมือนกับว่าจะมีคนมองมาทางเธอค่อนข้างเยอะแล้ว หญิงสาวเดินเข้าไปที่โรง 10 แล้วนั่งลงที่แถว AA8 ตามที่แป้งร่ำได้บอกไว้ เธอมองดูหน้าเวทีที่ไม่มีแม้แต่งานอะไรที่จะมีสื่อมวลชนเข้ามาเลยแม้แต่น้อยเธอชักจะอยู่ไม่สุขเมื่อเริ่มมีโฆษณาก่อนหนังฉายแสดงขึ้นมา อดรนทนไม่ไหวเธอหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาแป้งร่ำอีกครั้ง "ลูกค้ามาถึงไหนแล้วคะพี่แป้ง" (เดี๋ยวพี่เช็กให้นะ) ไม่นานนักไฟในโรงหนังก็ปิดลงหน้าจอขนาดใหญ่ฉายภาพยนต์ที่เธอแสดง มีเรียวยังกำโทรศัพท์ไว้แน่น ไม่นานนักเบาะนั่งข้างๆ เธอก็มีคนเดินเข้ามานั่ง พาเพลินหงายหน้าจอมือถือดูเพื่อรอข้อความตอบกลับจากแป้งร่ำ แต่แล้วเธอก็ต้องรีบคว่ำหน้าจอลงเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาข้างๆ ใบหู "มาดูหนังก็ช่วยเก็บมือถือด้วยนะครับ" เธอรีบหันไปทางต้นทางของเสียงทันทีส่งผลให้ริมฝีปากของเธอแตะสัมผัสไปที่ริมฝีปากของชายคนนั้นเบาๆ เมื่อรู้ว่าเป็นใครเธอรีบผละตัวให้ออกห่างแต่ไทก้ากลับรั้งท้ายทอยของเธอเอาไว้ พาเพลินรีบก้มหน้าหลบหลับตาปี๋ แต่ก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเหมือนอย่างที่เธอคิดไว้ "อย่าดื้อ ฉันไม่ชอบ" "อย่ามายุ่งกับฉันได้ไหม ฉันมีงานต้องทำนะ" "นี่ไง งานเธอ" สิ้นเสียงไทก้าพาเพลินก็กระพริบตาถี่รัวอย่าบอกนะว่าเขายอมเสียเงินหกหลักเพื่อจ้างเธอมานั่งดูหนังด้วยเนี่ยนะ ไม่มีสมอง! "ระ ... โรคจิต" "ทีเธอละ ยัยขี้โกหก" "ฉันไปโกหกอะไรไม่ทราบ" "โกหกว่าไม่ว่างไง" มือหนาจับบังคับประสานมือเรียวกับมือของเขาเข้าไว้ด้วยกันแล้วบอกให้เธอหันหน้าไปทางจอเพื่อดูหนังที่เธอแสดง หนังฉายไปได้สักพักถึงในช่วงตอนที่นางเอกกับพระเอกต้องมีฉากเลิฟซีนกัน นั่นคือพระเอกจับนางเอกมัดเอาไว้ที่สระน้ำในช่วงเวลาที่ฝนตก แล้วตัวเองก็เดินมาจับบังคับนางเอกขืนใจกลางสระ พาเพลินใบหน้าเหยเกขึ้นเมื่อมือหนาที่เธอพยายามสะบัดให้หลุดออกกลับบีบมือเธอแน่นมากจนรู้สึกเจ็บ ไทก้ากระชากมือเรียวเข้าหาตัวอย่างไม่แรงมากนักก่อนจะพูดกระซิบใส่อารมณ์เล็กน้อย "ทำไมเธอยอมให้มันทำแบบนั้นวะ" " ... " ตาแก่นี่ เป็นบ้าอะไรของเขา พาเพลินมองหน้าของไทก้าเธอกับเขาอยู่ใกล้กันในระยะประชิดจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปากของเธอ "ตอบดิ" "ฉันเจ็บ" "ตอบมาก่อนดิเพลิน" "คุณ ผอ. ปล่อยเพลิน" "เหอะ" ก็รู้ว่ามันเป็นงานของเธอนะ แต่พอเห็นแบบนั้นแล้วมันหงุดหงิดยังไงไม่รู้ อาจจะเพราะเขายังไม่ได้กินเธอพอมาเห็นแบบนี้มันเลยหงุดหงิดที่คนอื่นได้ แต่เขายังไม่ได้ แม้ในจอนั่นมันจะเป็นงานของเธอก็ตาม ใช่ ใครต่างรู้ว่าเขาเข้าหาเธอด้วยเรื่องอะไร พรวด! "อ่ะ!" ไทก้าลุกขึ้นยืนแล้วลากพาเพลินออกมาด้วยเมื่อออกมาจากในโรงหนังเขาหมายจะดึงเธอให้ไปบำเรอสวาทเขาเหมือนอย่างที่เขาเคยทำกับคนอื่น แต่พอเห็นคนเริ่มมองมากเข้า เขาจึงขโมยแว่นตาที่เธอเหน็บไว้ที่หน้าอกของเธอขึ้นมาสวมใส่ให้เธอพร้อมกับรั้งตัวเธอให้เข้ามาซบที่บ่าแกร่งเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเธอเป็นใคร พาเพลินเองก็นิ่งเพราะเธอเหมือนจะรู้เหมือนกันว่ามีคนมองมา เธอยอมอยู่นิ่งๆ อย่างนี้สักพักจนกว่าผู้คนเหล่านั้นจะเบาลงโดยไม่ได้ดูเลยว่ามีคนที่กำลังแอบฉวยโอกาสกอดเธอ และสูดดมกลิ่นหอมของเธอราวกับว่าจะกักเก็บกลิ่นนี้ของเธอเอาไว้ตราบนานเท่านาน "ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ" "ไม่ปล่อย" "ผอ. คะ ปล่อยเพลินเถอะค่ะ" เธอพูดขึ้นด้วยอาการที่ดูเหนื่อยล้าโดนหลอกมาทำเรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้แทนที่จะได้พักผ่อน เพราะเวลาของเธอมันมีน้อยมาก ยิ่งนับวันเธอยิ่งโด่งดังจากผลงานของเธอเอง "ไปกินข้าวกัน" "คุณผอ." "ฉันหิว ไปกินข้าวกับฉันหน่อย" "เพลินไม่ไปค่ะ เพลินจะกลับบ้าน" พาเพลินทำท่าสะบัดมือออก แต่เขากลับจับแน่นขึ้นแล้วรั้งร่างเธอให้เข้าใกล้เขาอีกครั้ง "จะให้ฉันกินอะไร ระหว่างข้าวกับเธอก็เลือกเอาแล้วกัน"

- ร้านอาหาร - ใบหน้าหล่อเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างมีความสุขโดยที่มือหนายังจับประสานกับมือเรียวอยู่ตลอดเวลา แม้ในยามนี้ที่เขากำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะก็ไม่ยอมปล่อยมือเธอเด็ดขาด ปล่อยไม่ได้หรอกยัยนี่แสบใช่เล่น "ช่วยปล่อยมือเพลินได้ไหมคะ" "ป้อนเร็วๆ หน่อยสิ" "อยากกินเร็วก็กินเองสิ" "นี่ฉันจ่ายให้เธอไปไม่ใช่น้อยๆ นะ" "เพลินไม่ได้ขอให้ผอ.จ่ายนี่คะ" ไทก้าหน้ามุ่ยพูดอะไรไปเธอก็เถียง เถียงเก่งนักจับจูบแม่ง "นี่ อย่าเอาหน้าเข้ามาใกล้สิ" ช้อนกินข้าวถูกตีที่หน้าผากหนาของผอ.หนุ่มทำเอาไทก้าที่กำลังคิดจะทำมิดีมิร้ายเธอถึงกับต้องหยุดชะงัก กว่าเขาจะได้เธอมาวันนี้เขาต้องลำบากขนาดไหนเธอจะรู้บ้างไหมเนี่ย แม้ว่าตอนนี้เขาจะใช้ห้องวีไอพีของทางร้านอาหาร แต่นอกจากจับมือเธอ หมายถึงบังคับจับน่ะนะ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้เลยทั้งๆ ที่คิดเอาไว้ว่าวันนี้เขาต้องได้ทำอะไรที่มันมากกว่านี้ "เพลิน จะมีโอกาสไหมที่เราจะ ..." "ไม่มีค่ะ อิ่มรึยังคะเพลินจะกลับแล้ว" ขัดเก่งงงงง บ้านเธอคงจะสะอาดน่าดูแหละขัดเก่งขนาดนี่ไทก้าถอยใบหน้าออกห่างก่อนจะรีบขยับหน้าเข้าใกล้เธออีกครั้งด้วยความรวดเร็วแต่พาเพลินกลับรู้ตัวได้ไวกว่าเธอจึงเลื่อนใบหน้าออกห่าง "อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ" "อะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ป้อนต่อสิ" ไทก้าเกือบหน้าเสียเมื่อพาเพลินรู้ไต๋ แต่เขาก็ยังตีมึนไม่ได้ทำเหมือนเธอรู้ไต๋เขา มือหนายังจับมือเธอเอาไว้แน่น เขารู้แหละว่าที่เธอมาด้วยเพราะเขาบังคับขู่เธอต่างหาก 'ป้อนฉันหน่อยสิ' 'คุณก็ไม่ได้พิการนี่คะ' 'ได้เลยเพลิน ถ้าไม่ป้อนฉัน ฉันจะลากเธอออกไปจูบที่หน้าร้านให้คนเขารู้ไปเลยว่าดาราดังอย่างเธอจูบกับผู้ชายในที่สาธารณะ' พาเพลินตักข้าวแล้วป้อนเข้าไปในปากหนา เธอแอบเห็นมุมปากหนายกยิ้มพึงพอใจก่อนที่มันจะกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม "เป็นถึงผู้อำนวยการมหา'ลัยทำตัวแบบนี้มันจะไม่ดีเอานะคะ" "ทำตัวแบบนี้ มันคือแบบไหน" ไทก้าถามกลับขณะยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม "ก็ทำตัวบ้ากามแบบนี้ไงคะ" พาเพลินยกมือข้างที่ถูกเขาจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อยชูขึ้นทำให้ไทก้ารีบกลืนน้ำลงคอทันที แสบนักเรื่องด่าเขาเนี่ย "ฉันก็ผู้ชายคนนึง มีเลือดมีเนื้อ มีอารมณ์ มีเอ็น" "แล้วยังไงคะ" "เป็นผอ.แล้วเงี่ย ... เอ้ย หมายถึงจะอยากปลดปล่อยบ้างไม่ได้เหรอ" "หยาบคาย เพลินกลับได้รึยังคะ ดึกมากแล้วนะ" ไทก้าก้มหน้ามองจานข้าวที่มันหมดเกลี้ยงตับเลย เขาไม่มีข้ออ้างอะไรจะรั้งให้เธออยู่ต่อแล้วละ เห็นทีคราวนี้คงต้องให้เธอกลับไปจริงๆ "เดี๋ยวฉันไปส่ง" "ไม่ต้องค่ะ" "ทำไม" "ฉันไม่ไว้ใจคุณ" พาเพลินพูดจบก็สะบัดมือออกจากมือหนา ไทก้ารีบคว้ามือเธอเอาไว้แล้วรั้งร่างเธอเข้าหาเขาด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่มือจะเปลี่ยนตำแหน่งเป็นจับใบหน้าหมายจะแนบริมฝีปากลงไปประทับกับกลีบปากอวบอิ่มของเธอ ปึก! "อุ๊ก! พะ ... เพลิน!!" ไทก้าตัวงอทรุดกายลงกับพื้นเมื่อในตอนที่เขาจะจูบเธอกลับถูกเธอยกเข่าขึ้นกระแทกกล่องดวงใจของเขาจนจุก "อุ้ย!! ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ" พาเพลินบิดยิ้มเธอขยิบตาให้ไทก้าทีหนึ่งแล้วถือกระเป๋าเดินออกมาทันทีโดยไม่สนใจความเจ็บปวดของเขาเลยสักนิด ไทก้ายังนั่งทรุดอยู่ที่พื้นเพราะเขายังลุกไม่ได้ ตาก็มองเธอเดินออกห่างไปเรื่อยๆ เขาเสียเงินจำนวนหกหลักเพื่อดูหนังกับเธอหนึ่งชั่งโมง แล้วกินข้าวกับเธอหนึ่งชั่วโมง โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเธอเลย "ฝากไว้ก่อนเถอะยัยแม่มด!" ด้านพาเพลิน พาเพลินวางกระเป๋าลงที่โต๊ะกินข้าวเธอเพิ่งมาถึงบ้านได้ไม่นาน เธอรีบจัดการกับตัวเองด้วยการไปอาบน้ำชำระร่างกายทันทีก่อนที่จะออกมาแล้วต่อสายหาแป้งร่ำ ตืด~ ตืด~ ตืด~ เธอไม่รับสาย พาเพลินพยายามต่อสายหาแป้งร่ำหลายต่อหลายครั้งแต่เธอก็ไม่รับสายราวกลับจะรู้ว่าเธอจะต้องโทรไปโวยแป้งร่ำแน่ๆ "ทำกันได้ลงคอนะพี่แป้ง เพลินแค่อยากเป็นนักแสดงอยากขายความสามารถไม่ใช่ขายตัว" พาเพลินโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียงเธอเอนตัวลงนอนแล้วหลับตาเพื่อขจัดความเมื่อยล้า แต่สมองของเธอดันนึกถึงคนบ้าที่ยอมจ่ายหลักแสนแค่ได้ดูหนังกับเธอกินข้าวกับเธอ "เห้อ รวยอย่างเดียวไม่ได้นะเนี่ยลุง ต้องโง่ด้วย" ก็สมควรจะได้เรียกลุงอยู่แหละก็แหม อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แม้จะดูดี ดูหนุ่มกว่าคนในวัยเดียวกันเพราะเขาก็คงจะดูแลตัวเองอย่างดีจนบางทีก็คิดว่าเขาอายุเท่าเธอหรือมากกว่าเธอไม่กี่ปีด้วยซ้ำ ด้านไทก้า หลังจากที่ตัวงอขดเป็นกุ้งอยู่ที่พื้นร้านอาหาร มองดูอาหารจานที่อยากลิ้มลองเดินจากไปเขาก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลยนอกจากรอให้อาการจุกที่ถูกกระทุ้งค่อยยังชั่ว ไทก้าเดินออกมาจากร้านอาการแล้วขับรถกลับบ้านทันทีและเมื่อเขามาถึงบ้านก็ตรงดิ่งขึ้นห้องนอนไปจัดการกับตัวเองจนเรียบร้อย เขาทิ้งตัวลงบนเตียงนอนเข้าสื่อโซเชียลมิเดียแล้วก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นแฟนคลับของพาเพลินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ประวัติการค้นหาในโทรศัพท์ของเขามันมีแต่เรื่องของพาเพลิน และร้านอาบอบนวดที่ใหม่ๆ "อยากกินโว้ยยยย เล่นตัวชะมัดเดี๋ยวพ่อก็ล่อคนอื่นแม่ง" เขาโยนโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัวก่อนที่จะได้ยินเสียงคลิปรายการหนึ่งในหน้าแรกของสื่อโซเชียลที่กำลังสัมภาษณ์พาเพลินอยู่ 'ชุดชั้นในคอเลคชั่นใหม่นี้ ทำไมน้องเพลินถึงรับเป็นพรีเซ็นเตอร์คะ' 'ค่ะ เพราะเพลินใช้อยู่จริงค่ะ เลยอยากแบ่งปันสิ่งดีๆ กับสุขภาพให้กับสาวๆ ที่ดูแลตัวเองอย่างเพลิน' 'แต่ภาพแต่ละภาพที่ถ่ายออกมานี่สุดยอดมากเลยนะคะ จากลุคที่เซ็กซี่อยู่แล้ว นี่อาจจะกลายเป็นเซ็กซี่ตัวแม่เลยก็ได้นะ' 'ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ' ภาพหน้าจอตอนนี้กลายเป็นคลิปโฆษณาชุดชั้นในที่พาเพลินเพิ่งรับเป็นพรีเซ็นเตอร์หมาดๆ ซึ่งตอนนี้กลับกลายเป็นคลิปที่น่าสนใจอย่างมากในโซเชียลเพราะนอกจากจะมีท่าโพสที่แปลกใหม่แล้วดูมๆ ของพาเพลินยังเป็นภาพที่สะดุดตาของคนที่ได้ดูคลิปนั้นอีกด้วย รวมทั้งเขาด้วย 'บ้าเอ้ย! ก็แค่อยากกินเขาปะวะ ทำไมกูต้องหวงด้วยวะ"