"ห๊าวววว ย่ามีอะไรรีบด่วนถึงให้คนใช้ไปเรียกผมมาตั้งแต่เช้า" "เช้าอะไรตาคิมนี่มันจะเที่ยงแล้ว" "นั่นแล่ะ ย่ามีอะไรก็พูดมาผมจะได้รีบไปนอนต่อเมื่อคืนกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบเช้าแล้ว ห๊าววว" "ฉันจะหาเมียให้แก แกจะได้เลิกทำตัวสำมะเลเทเมาแบบนี้ซักที" "ห๊ะ หาเมีย ย่าพูดเล่นป่ะ" "ฉันเคยพูดเล่นกับแกหรือไง ฉันจะหาเมียให้แก" "ไม่อ่ะ ผมไม่เอา นี่มันสมัยไหนกันแล้วย่าจะมาบังคับให้ผมแต่งงานไม่ได้" "แกไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอย่าลืมว่าฉันคือย่าของแกฉันสั่งอะไรแกก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง" "แล้วถ้าผมไม่ทำตามย่าสั่งย่าจะทำอะไรผม" "แกก็จะไม่ได้อะไรจากฉันเลยสมบัติทุกอย่างฉันจะเอาไปบริจาคให้หมดแล้วแกก็จะเหลือแต่ตัว เลือกเอาว่าแกจะยอมทำตามที่ฉันสั่งหรือเปล่า" "แล้ว..ย่าจะให้ผมแต่งงานกับใคร" "นังลิล" "ห๊ะ ลิล?? ลินที่ย่าเก็บมาเลี้ยงอ่ะนะ" "อืม" "ย่าบ้าไปแล้วหรือเปล่าจะให้ผมแต่งงานกับขี้ข้าในบ้าน" "ถึงมันจะเป็นขี้ข้าแต่มันเป็นคนดีและที่สำคัญมันซื่อสัตย์และมันก็เป็นคนที่เชื่อฟังย่ากว่าคนอื่นที่ย่ารับมาเลี้ยงในบ้าน" "ผมไม่แต่ง!!!หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็ไม่แต่งกับมัน ผมถามจริงๆ นะ ย่าคิดอะไรอยู่ถึงมาบังคับให้ผมแต่งงานกับขี้ข้าในบ้าน" "ฉันจะคิดยังไงก็เรื่องของฉันแต่ที่ฉันทำเพราะฉันหวังดีกับแกยังไงแกก็ต้องแต่งแล้วก็ต้องจดทะเบียนสมรสกับมันด้วย ถ้าแกไม่ทำตามแกจะไม่ได้อะไรจากย่าเลยแล้วแกก็ออกไปจากบ้านหลังนี้เอาพวกผู้หญิงของแกออกไปด้วย" "ย่า!!!!" "ถ้าแกยังเห็นว่าฉันเป็นย่าของแกแกก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง เอาล่ะแกจะไปนอนต่อก็ไปฉันมีเรื่องพูดกับแกแค่นี้แล่ะ" ลลิล... ตุ่บ!! เพล้ง!! ถ้วยแกงที่ฉันถือมาอย่างระวังตอนนี้มันหล่นไปที่พื้นเมื่อฉันเดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งที่เดินออกมา "เหี้ยเอ้ยยย เสื้อกูเปื้อนน้ำแกงหมดแล้วกูเพิ่งซื้อมาด้วย มึงไม่มีตาหรือไงวะห๊ะถึงเดินมาชนกูเนี๊ยะ!!!!" "ลิลขอโทษค่ะคุณคิม ลินไม่ได้ตั้งใจ" ฉันขอโทษด้วยน้ำเสียงที่สั่นอย่างรู้สึกผิดเพราะฉันทำน้ำแกงเปรอะเสื้อของเขาอย่างไม่ตั้งใจ "มึงไมไ่ด้ตั้งใจแต่มึงทำเสื้อกูเลอะ มึงรู้มั้ยว่าเสื้อกูตัวนี้ราคามันเท่าไหร่ลำพังเงินเดือนขี้ข้าของมึงทั้งปียังซื้อไม่ได้เลย" "เดี๋ยวลิลชดใช้ให้ก็ได้ค่ะคุณคิม" "มึงมีปัญญา??" เขาพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกที่ฉันฟังมาตลอดทั้งชีวิตจนชิน "เงินเก็บลินพอมีเดี๋ยวลิลไปเบิกมาให้ก็ได้ค่ะ" "ไม่ต้อง!!!กูไม่ต้องการเงินจากขี้ข้าอย่างมึง" ฉันทำได้เพียงก้มหน้ามองเศษถ้วยน้ำแกงที่แตกอยู่ที่พื้นไม่กล้าสบตากับคุณคิมหันต์ ".........." "มึงรู้แล้วใช่ไหมที่ย่ากูจะให้กูกับมึงแต่งงานกัน" "..........." ฉันเลือกที่จะเงียบเพราะไม่รู้ว่าตอบเขายังไง "มึงเงียบแปลว่ามึงรู้แล้วใช่มั้ย!!!" ".........." "กูถามก็ตอบดิวะ!!!!" "ค่ะรู้ค่ะ" ฉันจำใจต้องตอบออกไปทั้งที่รู้ว่าคำตอบของฉันมันจะทำให้เขาไม่พอใจ "แล้วมึงทำไมไม่ปฏิเสธ หรือปากมึงไม่มี!!!" "ลิล ลิลขัดคำสั่งคุณท่านไม่ได้ค่ะ" "หึ ขัดไม่ได้หรือว่าไม่อยากขัดกันแน่ มึงคงดีใจจนตัวสั่นเลยดิที่ย่ากูเลือกมึงมาเป็นหลานสะใภ้แต่กูจะบอกมึงให้นะว่ากูไม่มีวันยอมรับขี้ข้าอย่างมึง อย่างมึงมันก็เป็นได้แค่ขี้ข้าเท่านั้นแล่ะ มึงจำไว้วันใดที่มึงกับกูต้องแต่งงานกันวันนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะที่มึงจะต้องเจอ ไม่เชื่อมึงก็คอยดู"

ลลิล... หลังจากที่โดนคุณคิมหันต์ด่าฉันก็ต้องรีบเข้ามาหาคุณท่านเพราะท่านให้คนไปเรียก "เมื่อกี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียงตาคิมดังมาถึงในห้องนอนของฉัน" "คือลิลกำลังยกอาหารไปวางที่โต๊ะทานข้าวค่ะแต่ลิลเดินไม่ระวังทำให้ไปชนคุณคิมเข้าน้ำแกงก็เลยหกรดเสื้อคุณคิมค่ะ" "หึ แกก็เลยโดยตาคิมด่า" "......" ฉันก้มหน้าไม่ได้ตอบคุณท่าน "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตาคิมจะเกลียดจะชังอะไรแกนักหนาแต่มันก็เป็นเรื่องที่ดี เพราะที่ฉันเลือกแกให้แกแต่งงานจดทะเบียนกับตาคิมก็เพราะแบบนี้แล่ะ" "........" "เพราะฉะนั้นแกอย่าคิดอะไรเกินฐานะของแกเป็นอันขาดเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม" "เข้าใจค่ะ" "แกอย่าลืมว่าที่แกเติบโตมาได้จนถึงทุกวันนี้ได้ร่ำได้เรียนมันเป็นเพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับคุณพี่รับแกมาเลี้ยงดูป่านนี้แกอาจไปเป็นโสเภณีในซ่องเหมือนแม่ของแกก็ได้" "........." "เพราะฉะนั้นแกต้องจำใส่สมองของแกให้ขึ้นใจว่าแกต้องตอบแทนบุญคุณของฉันห้ามทำอะไรที่มันนอกเหนือคำสั่ง ฉันให้ทำแค่ไหนแกก็ต้องทำแค่นั้น" "ค่ะ" "อืม ไม่มีอะไรแล้วออกไปได้ละฉันจะอ่านหนังสือ" "ค่ะ" ฉันมานั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำหลังบ้านหลังจากเข้าพบคุณท่าน ฉันยอมรับว่ารู้สึกหนักใจเป็นอย่างมากเรื่องที่ท่านจะให้ฉันแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับคุณคิมหันต์หลานชายเพียงคนเดียวของท่าน ถามว่าฉันอยากแต่งไหมไม่เลยสักนิดฉันไม่เคยคิดใฝ่สูงจนเกินตัวขนาดนั้นเพราะฉันรู้อยู่เต็มอกว่าคุณคิมหันต์เขาเกลียดรังเกียจฉันมากแค่ไหน เขาไม่ใช่เพิ่งมาเกลียดตอนที่รู้ว่าจะต้องแต่งงานกับฉันแต่เขาเกลียดฉันมาตั้งแต่เด็กตั้งแต่ก้าวแรกที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว เจอหน้าครั้งแรกเขาก็ตั้งแง่รังเกียจทันที ฉันยังจำแววตาของเขาได้เป็นอย่างดี ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อนตอนนั้นฉันอายุสิบขวบส่วนคุณคิมหันต์อายุประมาณสิบสองสิบสามซึ่งแก่กว่าฉันประมาณสองสามปี "อี๋ ปู่กับย่าพาขอทานที่ไหนมา เนื้อตัวก็สกปรกเหม็นก็เหม็น" นั่นคือประโยคแรกที่ฉันได้ยินจากปากของเขาพร้อมท่าทางรังเกียจราวกับฉันเป็นตัวเชื้อโรค "เราก็พูดเกินไปตาคิม เด็กคนนี้ชื่อลิลอายุน่าน้อยกว่าเราไปสองปีปู่กับย่าจะรับมาเลี้ยง" "รับมาเลี้ยง??" "ใช่" "ปูกับย่าก็รับเด็กมาเลี้ยงตั้งเยอะตั้งแยะแล้วจะรับมาเลี้ยงอีกทำไมเปลืองข้าวเปลืองน้ำ" "จะเปลืองแค่ไหนกันเชียว อีกอย่างลิลมันน่าสงสาร" "จะน่าสงสารยังไงก็เถอะ เกิดมาขโมยของในบ้านเราทำไงครับ" "ลิลมันไม่ทำหรอกปู่เชื่อว่าปู่มองคนไม่ผิด" "ผมจะจับตาดู" ตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ทำให้ฉันรู้ว่านิสัยส่วนตัวของเขาจะเป็นคนถือตัวดูถูกคนที่ด้อยกว่าเขาบ่อยครั้งที่ฉันถูกเขาแกล้งจนเลือดตกยางออกเพราะฉันไปเกะกะสายตาเขา ฉันทำอะไรก็ขัดหูขัดตาเขาไปหมดทุกอย่าง ซึ่งเหมือนจะมีแค่ฉันคนเดียวที่ถูกเขาแกล้งส่วนเด็กคนอื่นๆ ที่ถูกรับมาเลี้ยงดูไม่มีใครโดนเหมือนฉันสักคน มีบ่อยครั้งที่ฉันต้องแอบมานั่งร้องไห้เพียงลำพังเพราะคิดถึงพ่อ พ่อที่จากโลกนี้ไปด้วยโรคร้ายส่วนแม่ของฉันพอเลิกกับพ่อแม่ก็ไม่เคยดูดำดูดีฉันอีกเลยแทบนับครั้งได้ที่ฉันจะเจอหน้าแม่ จนกระทั่งวันที่พ่อเสียแม่ก็กลับมารับฉันไปอยู่ด้วย แต่ก็มารับด้วยความจำใจเพราะไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน และที่ๆ แม่พามาอยู่มันคือ..ซ่องโสเภณี ฉันในวัยสิบขวบที่พอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรฉันพยายามพูดกับแม่ขอให้แม่เลิกอาชีพนี้แต่แม่ไม่ยอมซ้ำยังทุบตีฉันอีกแล้วก็ไล่ฉันออกมา ฉันจำได้ตอนนั้นฉันเดินโซซัดโซเซไปนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้ๆ เพราะไม่มีที่ไปฉันนั่งร้องไห้คนเดียวจนกระทั่งเจอคุณท่านซึ่งเป็นคุณปู่ของคุณคิมหันต์ที่มาวิ่งออกกำลังกาย คุณท่านถามว่าฉันเป็นอะไรทำไมถึงมานั่งร้องไห้ตรงนี้แล้วท่านก็ถามว่าหิวไหมพอฉันบอกว่าหิวท่านก็รีบให้คนติดตามของท่านไปหาซื้อขนมปังกับนมมาให้ฉันกินฉันรีบกินด้วยความหิวเพราะทั้งวันฉันไม่ได้กินอะไรเลย หลังจากนั้นคุณท่านก็ถามฉันฉันก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ท่านฟังด้วยความไว้ใจแล้วท่านก็บอกว่าจะรับฉันมาเลี้ยงจะส่งให้เรียนหนังสือ ฉันดีใจมากเพราะตั้งแต่พ่อเสียแล้วย้ายมาอยู่กับแม่ที่ซ่องฉันก็ไม่ได้ไปเรียนหนังสืออีกเลยแม่บอกไม่มีเงินไม่ต้องเรียนเปลืองเงิน หลังจากนั้นท่านไปคุยกับแม่ซึ่งแม่ก็รีบยกฉันให้คุณท่านทันทีอย่างไม่ลังเล

ลลิล..... วันนี้ฉันมาทำบุญให้กับคุณท่านผู้ชายคือท่านเสียไปเมื่อสองปีก่อนด้วยโรคชราซึ่งทุกๆ วันพระฉันจะมาทำบุญให้กับท่านที่วัด สำหรับฉันคงตอบแทนบุญคุณของท่านได้เพียงเท่านี้แม้ว่าอยากทำให้ได้มากกว่านี้ก็ตาม "คุณท่านคะ อีกไม่กี่วันลิลต้องแต่งงานกับคุณคิมแล้ว ลิลไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป ลิลไม่อยากแต่งแต่ลิลก็ไม่อาจปฏิเสธคุณท่านผู้หญิงได้ ลิลจะทำยังไงดีคะลิลกลัวเหลือเกินค่ะ" ฉันนั่งระบายความในใจกับคุณท่านเพราะฉันไม่สามารถระบายให้ใครฟังได้ถึงเรื่องนี้ หนึ่งเดือนก่อน... "แกต้องแต่งงานกับตาคิม" "คุณท่านว่ายังไงนะคะ" ฉันถามย้ำเมื่อได้ยินเพราะคิดว่าตัวเองหูงาดไป "แกต้องแต่งงานพร้อมกับจดทะเบียนสมรสกับตาคิมตามที่ฉันสั่งและแกก็ห้ามหย่ากับตาคิมเด็ดขาดถึงแกจะถูกตาคิมพูดจาทำร้ายจิตใจแกแค่ไหนก็ตาม" "ทำไมคะ" "แกก็รู้ว่าพักนี้ฉันป่วยออดๆ แอดๆ โรคภัยไข้เจ็บก็ถามหาทุกวันไม่รู้จะตายวันตายพรุ่ง แต่ฉันคงนอนตายตาไม่หลับเพราะห่วงตาคิมหลานชายเพียงคนเดียวของฉัน แกก็เห็นอยู่ว่าตอนนี้ตาคิมเป็นยังไง ตั้งแต่ตาคิมอกหักจากนังแอนนี่คนรักเก่าที่ทิ้งตาคิมไปแต่งงานกับผู้ชายแก่คราวพ่อตาคิมก็ทำตัวสำมะเลเทเมาคบผู้หญิงไปทั่วเดี๋ยวควงคนนั้นพอเบื่อก็ควงคนนี้ฉันเห็นพาเข้าบ้านไม่เคยซ้ำหน้า แล้วตอนนี้ฉันสืบได้ว่านังแอนนี่มันเลิกกับผัวแก่ของมันแล้วและมันกำลังจะกลับมาหาตาคิม ฉันกลัวตาคิมจะใจอ่อนกลับไปคบกับนังนั่นอีก ฉันกลัวสมบัติที่ฉันยกให้ตาคิมมันจะไปตกอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ฉันรู้ว่าตาคิมยังรักนังแอนนี่อยู่ นังแอนนี่มันเป็นผู้หญิงหิวเงินฉันกลัวมันจะกลับมาหลอกตาคิมหลอกให้ตาคิมแต่งงานกับมันแล้วมันก็จะมาผลาญสมบัติทุกอย่างจนตาคิมไม่เ่หลืออะไร ซึ่งฉันยอมไมไ่ด้เป็นอันขาดเพราะแบบนี้ฉันถึงต้องการให้แกแต่งงานกับตาคิมแกต้องเป็นไม้กันหมาห้ามให้นังนั่นเข้ามาหลอกตาคิมอีก ถ้าแกจดทะเบียนกับตาคิมแกก็จะมีสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายนังนั่นก็จะทำอะไรไม่ได้ ส่วนเรื่องจดทะเบียนจะมีทนายความประจำตระกูลเขาจะจัดการให้ แต่มันก็จะมีสัญญาอีกฉบับที่แกต้องเซ็นต์ว่าแกจะต้องหย่ากับตาคิมเมือ่ถึงเวลา" "แล้วทำไมคุณท่านถึงเลือกให้ลิล....." ฉันอยากถามว่าทำไมคุณท่านถึงเลือกฉัน "ที่ฉันเลือกแกเพราะแกซื่อสัตย์แกเป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจได้ฉันเห็นแกมาตั้งแต่เด็กฉันมั่นใจว่าแกจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง แต่มีข้อตกลงที่แกต้องทำตาม" "..........." "เมือ่ถึงเวลาที่ตาคิมเจอผู้หญิงที่ดีเหมาะสมกับตาคิมทุกอย่างเมื่อถึงวันนั้นแกก็ต้องเซ็นต์ใบหย่าทันทีห้ามยืดเยื้อเป็นอันขาดเพราะฉันคงรับไมไ่ด้ที่จะต้องได้แกมาเป็นหลานสะใภ้จริงๆ อย่าหาว่าฉันดูถูกแกเลยนะแกมันเป็นลูกผู้หญิงหากินแม่แกเป็นโสเภณีเพราะแบบนี้แกจะมาเป็นหลานสะใภ้ฉันฉันรับไม่ได้ตระกูลของฉันจะต้องไม่เสื่อมเสีย แกเข้าใจที่ฉันพูดไหม" ฉันพูดอะไรไม่ออกทำได้แค่พยักหน้ายอมรับด้วยความเข้าใจเพราะมันคือความจริงเรื่องแม่ คงไม่มีใครอยากได้ผู้หญิงที่มีแม่เป็นผู้หญิงหากินมาอยู่ร่วมวงศ์ตระกูลหรอก หลังจากทำบุญเสร็จฉันก็รีบกลับมาบ้านเพราะต้องช่วยทำงานบ้าน พอเข้ามาก็เจอกับตุ๊กตา จุ๊บแจง แล้วก็ กิ๊บ พวกเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกับฉันและเป็นเด็กที่คุณท่านรับมาเลี้ยงดูเหมือนกันกับฉันแต่ทั้งสามคนไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันสักเท่าไหร่เพราะเห็นคุณท่านมักจะเรียกฉันเข้าไปรับใช้มากกว่า แล้วยิ่งมารู้ว่าฉันจะได้แต่งงานกับคุณคิมหันต์พวกเธอยิ่งไม่ชอบขี้หน้าฉันมากขึ้น "กลับมาแล้วเหรอยะว่าที่หลานสะใภ้คุณท่าน หึ" "ดีเนอะอยากจะไปไหนมาไหนก็ได้ตามใจตัวเอง" "ฉันไปทำบุญมาพวกเธอก็รู้" "ไปทำบุญ ไปทำไมคนตายไปแล้วจะไปทำบุญให้เปลืองข้าวเปลืองน้ำทำไม แกอยากอู้งานก็บอกมาเถอะนังลิล" "ใช่" "ใช่" "เธอไม่ควรพูดแบบนี้นะกิ๊บ เธออย่าลืมว่าที่เธอมีโอกาสเรียนหนังสือมีบ้านให้อาศัยมีข้าวกินให้กินทั้งสามมื้อมีเงินให้ใช้เพราะคุณท่าน" "แกไม่ต้องมาทำเป็นคนดีพูดดีหรอกพวกฉันไม่ได้ซาบซึ้ง" "พวกเธอสองคนก็เหมือนกันควรสำนึกบุญคุณของคุณท่านบ้างเพราะถ้าไม่มีคุณท่านชีวิตพวกเธอคงไม่ได้สุขสบายแบบนี้" "แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนพวกฉันฮะนังลิล" "จัดการมันเลยดีมั้ยพวกเรา" "ดี" "รุมมันเลย หมั่นไส้มันมานานละ" เพี๊ยะ!!!!แรงตบทำให้ฉันล้มลงไปทรุดตัวกองกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว "ลากมันขึ้นมาวันนี้กูจะตบมึงให้ฟันร่วงเลยนังลิล นังลูกกะหรี่ แกมันลูกกะหรี่อีลิล!!!" พอได้ยินแบบนั้นมันทำให้ฉันมีแรงฮึดสู้ จะด่าฉันยังไงก็ได้แต่พวกเขาไม่มีสิทธิ์มาด่าแม่ฉันแบบนี้ ฉันสะบัดตัวออกก่อนจะพุ่งหมัดใส่เข้าเต็มๆ หน้าของจุ๊บแจง "โอ๊ยยย แกอีลิลแก!!!" "พวกเธอจะด่าฉันฉันไม่ว่าแต่พวกเธอไม่มีสิทธิ์มาด่าแม่ฉัน" "ทำไมจะด่าไมไ่ด้ก็แม่แกเป็นกะหรี่จริงๆ นี่" เพี๊ยะ!!! ฉันตบหน้ากิ๊บอย่างแรง ฉันไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉันมองมือตัวเองที่แดงไปทั้งมือเพราะฉันตบแรงมาก "แกกล้าดียังไงมาตบหน้าฉันห๊ะ" "พวกเธอทำฉันก่อน" และก่อนที่ทั้งสามคนจะเข้ามารุมฉันคุณคิมหันต์ก็เดินเข้ามากับผู้หญิงของเขาที่ฉันไม่คุ้นหน้าแต่ถ้าให้เดาคงเป็นผู้หญิงคนใหม่ของเขา "เกิดอะไรขึ้นเสียงแม่งดังไปถึงหน้าบ้าน!!!" "นังลิลมันทำร้ายพวกเราค่ะคุณคิม" "ใช่ค่ะ พวกเราสามคนทำงานกันตั้งแต่เช้าแต่นังลิลมันอู้งานไม่ยอมทำ พอเราขอให้มันช่วยมันก็โกรธตบตีพวกเราไม่เชื่อดูหน้าจุ๊บแจงสิคะคุณคิม" "มันตบกิ๊บด้วยค่ะ" "ใช่ค่ะคุณคิม พวกเราแค่ขอให้มันมาช่วยมันบอกมันไม่ทำค่ะไม่ใช่หน้าที่ มันบอกว่าอีกไม่นานมันก็จะแต่งงานกับคุณคิมแล้วมันบอกว่ามันไม่ใช่ขี้ข้าอีกต่อไป มันบอกอีกหน่อยมันก็จะได้เป็นเมียคุณคิม" "ไม่จริงนะคะ ลิลไม่ได้...." "มึงอย่าหวังเลยว่ากูจะเอาลูกโสเภณีอย่างมึงมาเป็นเมีย"