ตอนที่ 1 รสสุคนธ์ วิสุทธิ์ มีชื่อเล่นว่า รส เรียนจบพยาบาลและมาทำงานที่โรงพยาบาลของรัฐได้เกือบหนึ่งปีแล้ว เธอได้มีโอกาสมาทำงานพิเศษที่คลินิกของนายแพทย์ดนัย ก้องวัฒนะกุล หมอเชี่ยวชาญทางด้านสูตินารี รสสุคนธ์จบการศึกษาระดับมัธยมปลายด้วยคะแนนเฉลี่ย 4.00 แต่ด้วยฐานะทางบ้านค่อนข้างขัดสน เธอจึงเลือกเรียนคณะพยาบาล เพราะรสสุคนธ์รู้ว่าการเรียนแพทย์นั้นมันต้องใช้เงินทองอีกมากมายถึงแม้ว่าเธอจะสอบทุนเรียนแพทย์ได้ก็ตาม แต่เธอก็เลือกที่จะเรียนพยาบาล  เพราะจบเร็วกว่าแพทย์ และถ้ารสสุคนธ์เรียนจบเร็ว เธอก็จะได้ช่วยพ่อแม่ส่งเสียน้องชายคนเล็กเพื่อร่ำเรียนต่อไป รสสุคนธ์เรียนจบคณะพยาบาล ก็เข้าทำงานทันที เพราะเธอต้องไปทำงานใช้ทุนตามที่เธอได้ทุนจากงบช่วยเหลือของโรงพยาบาลรัฐ เงินเดือนมากกว่าสามหมื่นห้าพันบาทเป็นอะไรที่เธอต้องการมากในยามนี้ เพราะต้องส่งเงินไปช่วยทางบ้าน ให้พ่อแม่และน้องชายของเธอที่กำลังเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปีหนึ่งอยู่ ณ ตอนนี้ รสสุคนธ์มีความสุขกับงานดี และเธอก็ได้มีโอกาสมารับงานพิเศษช่วยงานคลินิกของหมอดนัย ด้วยวัยยี่สิบห้าของเธอ รสสุคนธ์เป็นหญิงสาวที่ได้รับพรจากพระเจ้าให้เกิดมาเป็นคนสวย ความสูงของเธอเข้าขั้นดีกรีนางงามถึง 170 ซม. รูปร่างดีหุ่นนาฬิกาทรายผิวพรรณขาวสะอาดเนียนตาน่าสัมผัส ใบหน้ารูปไข่สวยหวานดวงตากลมโตคมสวย ดวงตาเธอเป็นสิ่งที่เธอภูมิใจอย่างมาก ยามที่ใครได้เห็นก็อดไม่ได้ที่อยากทำความรู้จักเธอ แววตาขี้เล่นและเป็นมิตรของเธอทำให้ผู้ชายหลายคนหลงใหลในตัวเธอแทบจะทุกคน ปากบางๆ สีชมพูอ่อนรับกับใบหน้าเรียวรูปไข่ ทรวงอกไม่ต้องบอกเลย...ผู้ชายทุกคนที่ได้เห็นถึงกับเหลียวมองเมื่อยามเดินผ่านเธอจนคอแทบหักกันเลยทีเดียว และวันไหนที่เธอสวมใส่กางเกงออกกำลังกายรัดรูปไปฟิตเนสละก็...โอ่ววว์ แม่เจ้า!!!...ก้นงอนงามของเธอช่างน่าลูบไล้...เนินเนื้อหน้าอกเต่งตึงที่โดดเด่นเห็นชัด...ผู้ชายหลายคนถึงกับจินตนาการไปไหนต่อไหน หมอดนัยที่เป็นนายจ้างของเธอเองก็เช่นกัน...เขาเป็นหมอหนุ่มสูตินารีที่หน้าตาหล่อเหลา และด้วยวัยที่มากกว่ารสสุคนธ์เกือบสิบปี ทำให้รสสุคนธ์ไม่ได้สนใจเขาเท่าไหร่ หมอดนัยเป็นลูกคนจีนและมีฐานะร่ำรวย..หมอดนัยเป็นผู้ชายเจ้าชู้อย่างร้ายกาจแต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังยอมสยบให้กับเธอ หมอดนัยตามจีบรสสุคนธ์อยู่หลายครั้ง แต่เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเล่นด้วยสักเท่าไหร่ และการที่หมอดนัยเอาแต่เจ้าชู้ ก็เลยทำให้ไม่มีเวลารุกหนัก ๆ เพื่อจีบรสสุคนธ์อย่างจริงจังซะที มีแต่หมาหยอกไก่เท่านั้น รสสุคนธ์นั้นไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ เพราะตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งานอย่างเดียว ใครขายเวรให้เธอก็รับไว้หมด แถมวันนี้เธอกำลังจะรับจ๊อบพิเศษดูแลผู้ป่วยที่บ้านของหมอดนัยเป็นวันแรกอีกด้วย แต่ก็ดันมาเกิดเรื่องกับเธอเสียก่อน  คุณหมอหนุ่มหลังจากตรวจคนไข้เสร็จ ก็รีบตรงไปยังลานจอดรถเพื่อจะไปคลินิกของตัวเอง แต่โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นก่อนจะเอื้อมเปิดประตูรถ “สวัสดีค่ะคุณหมอ วันนี้รสคงไปทำงานให้คุณหมอไม่ได้ รสปวดท้องเมนหนักมาก ตอนนี้ลุกไม่ขึ้นเลยค่ะ” “เป็นอะไรมากหรือเปล่ารส ตอนนี้คุณอยุ่ไหน” “อยู่ในห้องพักพยาบาลค่ะ ตอนนี้รสกินยาแล้วค่ะ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงดีขึ้น” “ได้ครับ งั้นเดี๋ยววันนี้ผมจะให้แพรพลอยไปดูแลคุณพ่อผมแทนคุณไปก่อน คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” “ขอบคุณค่ะ..คุณหมอ เอ่อ! แต่ถ้าน้องพลอยจะทำงานนี้เอง รสก็ไม่ว่าอะไรนะคะ คุณหมอจ้างน้องพลอยตลอดเลยก็ได้ รสทำแค่คลินิกอย่างเดียวก็ได้ค่ะ” รสสุคนธ์รีบเสนอ เพราะไม่อยากให้แพรพลอยไปทำแทนแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ และอีกอย่างเธอก็ยังไม่เคยรับงานนี้มาก่อน จึงเสนอยกหน้าที่นี้ให้แพรพลอยทำแทน เสียงที่ดังมาจากประตูคลินิกเปิดออก เรียกความรู้สึกของแพรพลอยให้กลับมาอย่างรวดเร็ว......หญิงสาววัยใกล้เคียงกับเธอเดินเข้ามา.....ร่างระหง...ผมยาวถึงกลางหลัง เธอดูสวยผิวเนียนขาวสะอาด เธออยู่ในชุดฟอร์มของสายการบิน แพรพลอยเดาว่าเธอน่าจะเป็นแอร์โฮสเตส....ร่างระหงเดินมาหยุดตรงหน้าของเธอ แพรพลอยส่งยิ้มทักทายก่อนจะพูดขึ้นว่า “คลินิกยังไม่เปิดค่ะ....คุณหมอจะมาตอนห้าโมงเย็น....ลงชื่อจองคิวแล้วนั่งคอยสักครู่นะคะ” แพรพลอยรีบบอกสาวงามท่านนี้ “ไม่เป็นค่ะ ดิฉันรอได้ พอดีว่าหมอดนัยนัดให้มาตรวจวันนี้” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับยื่นบัตรนัดของเธอให้กับแพรพลอย “ค่ะ งั้นรบกวนนั่งรอคุณหมอสักครู่นะคะ” หญิงสาวนั่งลงตรงเก้าอี้ ที่จัดเตรียมไว้ ไม่นานนักหมอดนัยก็ขับรถหรูมาจอดที่หน้าคลินิกของตัวเอง และเดินถือกระเป๋าแบบเจมส์บอนด์เข้ามาภายใน ผ่านไปได้สักครู่เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย “เชิญคุณดาวิกาที่ห้องตรวจค่ะ” เสียงของแพรพลอยเอ่ยขึ้นเมื่อถึงคิวนัดของเธอ ร่างระหงจึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องตรวจไป

ตอนที่ 2 “สวัสดีค่ะ คุณหมอ” “สวัสดีครับ คุณดาวิกา เป็นอย่างไรบ้างครับ" ดนัยก้มหน้าอ่านชื่อ แล้วเงยหน้ามองหญิงสาวที่เข้ามาตรวจตามนัดของเขา เมื่อรอบที่แล้ว "..........." หญิงสาวยังยืนจ้องหน้า เพื่อมองใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณหมอหนุ่มท่านนี้ มือเรียวบางพลางขยับเก้าอี้โดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของเขาเลย "หลังจากทานยาไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ อาการอักเสบดีขึ้นมั้ยครับ” คุณหมอหนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอนั่งลงเรียบร้อยแล้ว “ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่มันก็ยังมีอาการ เจ็บ ๆ หน่วง ๆ อยู่เป็นบางครั้งค่ะ” “เออ..ขอโทษนะครับ ช่วงนี้คุณได้มีเพศสัมพันธ์หรือเปล่าครับ” “เอ่อ .. คือว่า... ค่ะ เพราะสามีดิฉันเขาไม่ค่อยยอม” “แล้วเวลาที่มีการสอดใส่ มีอาการเจ็บร่วมด้วยใช่มั้ยครับ” “ก็มีบ้างนะคะ” “แล้วประจำเดือนมาปกติมั้ยครับ” “ช่วงนี้ประจำเดือนมากะปริบกะปรอยแบบไม่เคยเป็นมาก่อนเลยค่ะ แต่พอหายจากเป็นเมนส์แล้วเวลามีอะไรกับแฟน ก็มีเลือดปนออกมาด้วยค่ะ” “แล้วตอนนี้ประจำเดือนคุณหายหรือยังครับ” “หายแล้วค่ะ” “ถ้างั้น!!..หมอขออนุญาตตรวจภายในเพิ่มนะครับ” คุณหมอกำลังจะออกไปเรียกพยาบาลให้เข้ามาอยู่ในห้องด้วย แต่เหมือนว่าดาวิกาจะรู้ทันคุณหมอ “เออ!!..คุณหมอคะ!! ดิฉันขอตรวจกับคุณหมอแค่สองคนได้มั้ยคะ คือว่าดิฉันอาย ถ้าจะมีอีกคนเข้ามาอยู่ด้วย” “แต่ว่ามันเป็นกฎนะครับ” “ไม่เอาค่ะ ยิ่งอยู่หลายคน ดิฉันก็ยิ่งอาย” “อืม!.. “นะคะ...คุณหมอ” หมอดนัยคิดหนัก แต่วันนี้มีพยาบาลหน้าห้องแค่คนเดียวเขาก็เลยยอมตามที่ดาวิกาขอร้อง “งั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวคุณไปเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ” หญิงสาวถอดกระโปรงตัวเดิมออกและใส่ชุดคล้ายผ้าถุงที่ทางคลินิกเตรียมไว้โดยไม่ยอมออกไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ จนดนัยต้องรีบหันหลังทันที เปลี่ยนชุดเสร็จดาวิกาก็ขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมกับพาดขาไว้บนขาหยั่ง หญิงสาวนอนอ่าซ่าอยู่ ขณะที่หมอดนัยหันกลับมาก็เจอกับภาพที่ทำให้ใจของเขาว้าวุ่นอีกครั้ง หญิงสาวงามระดับแอร์โฮสเตส มานอนอ่าซ่าให้เขาดู แถมผ้าม่านก็ยังไม่ได้ดึงมากั้น หมอหนุ่มได้สติจึงรีบลากผ้าม่านมากันเอาไว้ เหมือนเธอพยายามจะอ่อยคุณหมอสุดหล่อท่านนี้อยู่ “คุณหมอขา วันนี้ดาไม่เอาครีมปากเป็ดได้มั้ยคะ” “ทำไมละครับ” “ดากลัวค่ะ ครั้งที่แล้วมันก็เย็นวาบเข้ามาจนสะดุ้งเลยค่ะ” “อาจจะต้องตรวจทั้งสองวิธีครับ แต่ตอนนี้หมอจะใช้นิ้วก่อนนะครับ” หมอดนัยสวมถุงมือยางเสร็จ จากนั้นก็สอดนิ้วสองนิ้วเข้าไปตรวจภายในช่องคลอดของเธอทันที เขาใช้มืออีกข้างกดเบา ๆ ลงบนท้องน้อย เพื่อตรวจดูขนาดและรูปร่างของมดลูก รวมถึงตรวจว่ามีตำแหน่งที่บวมหรือการเจริญเติบโตที่ผิดปกติหรือไม่ “ถ้าเจ็บตรงไหนบอกผมนะครับ” “ค่ะ...อื้มมม คุณหมอขา อื้อ ๆ ” “เจ็บหรือครับ” คุณหมอทำหน้าตกใจที่เธอร้องครางแบบนั้น “เบา ๆ นะคะคุณหมอ ดาเสียวมากเลย..อื้ม ๆ ลึกอีกสิคะ คุณหมอขา” “เออ..เออ..แปบนะครับ” คุณหมอตกใจกับเสียงร้อง จึงรีบถอนนิ้วที่สวมถุงมือยางออกทันที “เดี๋ยวคุณหมอขอสอดครีมเข้าไปด้านในนะครับ” “เดี๋ยวก่อนค่ะ..คุณหมอ!..” “ดา...ขอดูขนาดก่อน” “นี่ไงครับ...ไม่ใหญ่ครับ ขนาดกลาง ๆ” คุณหมอรีบยื่นให้หญิงสาวที่นอนอยู่ดูขนาดของครีมปากเป็ด “คะ งั้นดาเอาขนาดเท่า ๆ กับของคุณหมอนะคะ” “........” คุณหมอถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย เมื่อเจอคำพูดแบบนี้เข้าไป ในหัวตื้อไปหมด หมอดนัยพยายามสลัดความคิดบ้า ๆ และคำพูดของเธอออกจากหัวแล้วหันมาทำมาสมาธิกับงานตรงหน้า "อย่าคิดมากสิคะคุณหมอ ดาแค่ล้อเล่นเอง" “ช่องคลอดของคุณ มีอาการอักเสบแค่นิดเดียวนะครับ..ทานยาต่ออีกสองสามวันก็น่าจะหายเป็นปกติแล้วครับ” ดนัยตรวจเสร็จก็รีบบอกให้ดาวิกาลงจากเตียงมาเปลี่ยนชุดของเธออย่างเดิมแล้วมานั่งฟังคุณหมออธิบาย “เบื้องต้นหมอจะให้ยา อีกตัวหนึ่งไปแทนนะครับ และช่วงนี้คุณไม่ควรมีเพศสัมพันธ์นะครับ” เธอเอาแต่จ้องหน้าคุณหมอจนไม่ได้ฟังในสิ่งที่เขาอธิบาย แต่ก็ยังมีสติเหลือพอที่จะพูดเรื่องของเธอ แต่เธอก็ได้แค่พีมพำเบา ๆ เท่านั้น "คุณว่าอะไรนะครับ" “คือว่า...ดิฉันเพิ่งแต่งงานค่ะ เกรงว่า..” “เรื่องนั้น ผมว่าคุณดาวิกาต้องคุยกับสามีคุณให้เข้าใจนะครับ เพราะตอนนี้อาการอักเสบมันใกล้จะหายแล้ว” “............” หญิงสาวมองหน้าคุณหมอเหมือนจะพูดอะไร แต่เธอก็เลือกที่จะไม่พูด “เดี๋ยวคุณดาวิกาเชิญรับยาข้างนอกได้เลยนะครับ” คุณหมอรีบตัดบท เพื่อสลัดความคิดบ้า ๆ ออกจากหัวสมอง เธอช่างสวยถูกใจเขาจริง ๆ ให้ตายสิ  “ขอบคุณค่ะ” ดาวิกาออกไปรับยาข้างนอก พอเสร็จเธอก็กลับไปทันที เมื่อตรวจดาวิกาเสร็จ หมอดนัยก็รีบเดินออกมาคุยกับแพรพลอยที่เคาน์เตอร์กรอกประวัติและรับยาด้านหน้า “คุณพลอยครับ วันนี้คุณรสไม่มานะครับ” “อ่าว แล้วคุณรสไปไหนเสียละคะ” “เขาไม่สบายครับ” “ว่าแต่วันนี้ผมจะจ้างพลอยไปดูแลคุณพ่อผมที่ป่วยติดเตียงแทนคุณรส คุณสนใจมั้ยครับ” “สนใจค่ะ ที่ไหนเหรอคะ” “ที่บ้านผมเองครับ” “ได้ค่ะ.." แพรพลอยยิ้มหวานส่งให้คุณหมอ "เงินเดือนที่ผมตกลงกับคุณรสไว้ เดือนละ 30000บาท คุณพลอยโอเคมัยครับ” แพรพลอยที่มีใจให้คุณหมออยู่แล้วจึงไม่ปฏิเสธ และต่อให้มันจะน้อยกว่านี้เธอก็จะไม่ปฏิเสธเขาอยู่ดี “ค่ะ” แพรพลอยดีใจที่จะได้ไปบ้านคุณหมอท่านนี้ เพื่อว่าจะได้มีโอกาสสานสัมพันธ์กันบ้าง “เออ แล้วพลอยต้องทำอะไรบ้างคะ” ระหว่างฟังหมอหนุ่มอธิบายรายละเอียดแพรพลอยก็เคลิ้มไปกับความหล่อและน้ำเสียงทุ้มนุ่มไพเราะเสนาะหูของคุณหมอหนุ่ม พอสติกลับคืนมาจึงเอ่ยถามกลับไปบ้าง “ก็เช็ดตัว เปลี่ยนชุด ป้อนยา พานั่งรถเข็นบ้าง ประมาณนี้ครับ” “โอเคค่ะ พลอยรับงานนี้” “ขอบคุณครับ"

ตอนที่ 3 เวลา 20.00 น. เมื่อถึงเวลาปิดคลินิก แพรพลอยจึงขอเดินทางกลับไปบ้านพร้อมกับหมอดนัย เพื่อจะไปดูแลพ่อของเขา “เออ!..คุณหมอคะ วันนี้พลอยขอติดรถคุณหมอไปที่บ้านก่อนได้มั้ยคะ คือว่าพลอยขับรถไม่เก่ง ถ้าขับตามคุณหมอไม่ทันจะเสียเวลา เปล่า ๆ ขับตาม GPS ก็ไม่ค่อยเป็น” “ได้ครับคุณพลอย แต่ว่าถ้าเสร็จงานแล้วคุณจะพักต่อที่บ้านเลยก็ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะให้เด็กรับใช้เตรียมห้องเอาไว้ให้” “แต่พลอยยังไม่ได้เตรียมชุดมาเลยค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณเสร็จ ผมจะให้เด็กรับใช้ที่บ้านจัดการเรื่องชุดให้นะครับ คุณไม่ต้องห่วง” “ขอบคุณค่ะ คุณหมอ” แพรพลอยยิ้มกว้าง แอบคิดเล็กคิดน้อยว่าหมอดนัยชอบเธอ และเพื่อจะให้เธอรู้ทางไปบ้านของเขา และรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน ดนัยจึงยอมให้เธอนั่งรถกลับไปพร้อมกับเขา โดยปกติแล้วดนัยจะไม่ค่อยกลับบ้าน เขาจะพักที่คอนโดใกล้ ๆ คลินิกแทน เป็นครั้งแรกที่แพรพลอยได้มีโอกาสไปดูแลผู้ป่วยชายวัยเกือบเจ็ดสิบ ชนิดพิเศษแบบใกล้ชิด ท่านป่วยเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ ปัจจุบันเดินไม่ได้ต้องนั่งรถเข็นและเป็นโรคความจำเสื่อมหลงลืมในบางช่วงเวลา....ท่านเคยเป็นข้าราชการและต้องมาอยู่เรือนเล็กของลูกชายของท่านอีกคนซึ่งเขาเคยเป็นถึงคหบดีและเป็นพี่ชายคนโตของหมอดนัย ที่นี่นอกจากท่านก็มีแค่แพรพลอยในเรือนนี้เท่านั้น....ส่วนคนอื่น ๆ จะอยู่ที่เรือนใหญ่กันหมด ทีแรกเมื่อมาถึงบ้าน เธอก็ไม่อยากรับงานนี้แต่ไม่อยากปฏิเสธหมอดนัย เพราะลึก ๆ แพรพลอยก็หวังในตัวของคุณหมอเช่นกัน ที่บ้านเงียบเหงาและวังเวงมาก แต่ด้วยเงินค่าจ้างหลายหมื่นบาทต่อเดือน ก็ทำให้เธอรับกับความเป็นอยู่แบบนี้ได้.... เธอก็ยัง งง ๆ อยู่ว่าทำไมหมอดนัยถึงจ้างเธอให้มาดูแลคุณพ่อด้วยค่าจ้างที่แพงลิบลิ่ว แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมากนัก “ผมส่งคุณแค่นี้นะครับพลอย” “ถ้าคุณทำหน้าที่เรียบร้อยแล้ว คุณพักที่นี่ได้นะครับ ผมได้เด็กเตรียมห้องเอาไว้ให้คุณแล้ว อยู่บริเวณตรงกันข้ามกับห้องของคุณพ่อ ถ้าคุณมีอะไรก็โทรหาผมได้นะครับ หรือจะเรียกป้าแจ่มแม่บ้านก็ได้ เบอร์โทรของป้าแกติดไว้ที่เตียงคุณพ่อด้านบนนะครับ” แพรพลอยชำเลืองตามองตามนิ้วของคุณหมอที่ชี้ไปยังเบอร์โทรที่ติดไว้ “ขอบคุณค่ะ” แพรพลอยหวังในใจลึก ๆ ว่าเธอจะพิชิตใจของคุณหมอหนุ่มคนนี้ได้ แพรพลอยทำงานอยู่ที่แผนกโอพีดีของโรงพยาบาล จึงไม่ได้มีขึ้นเวร และสามารถทำหน้าที่ดูแลคุณพ่อของหมอดนัยได้สะดวกกว่ารสสุคนธ์ เพราะถ้าเป็นรสสุคนธ์ เธอต้องขึ้นเวรด้วยคงจะไม่มีเวลาว่างเช่นนี้ แพรพลอยมั่นใจว่ารสสุคนธ์คงไม่มาทำงานแบบนี้ได้อย่างแน่นอน หมอดนัยจ้างแพรพลอยดูและคุณพ่อของเขา ในช่วงตั้งแต่ สองทุ่มจนถึงกลางคืนพอท่านหลับเธอก็สามารถไปพักได้ หน้าที่ของแพรพลอยก็มีแค่ เช็ดตัว ป้อนข้าว ป้อนยา พานั่งรถเข็น และอยู่คุยจนถึงตอนที่ท่านหลับ เพราะตอนกลางวันหรือก่อนจะถึงเวลาสองทุ่มก็จะมีเด็กรับใช้คอยดูแลท่านอยู่แล้ว หลังจากที่คุณหมอดนัยกลับออกไปแล้ว แพรพลอยก็ถึงกับสะดุ้ง เมื่อเสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของเธอ “หนู ๆ มาเช็ดตัวให้ฉันหน่อยสิ” เสียงแหบพร่า ทำคนถูกเรียกถึงกับตกใจ เธอรีบหันมามอง และรีบเดินเข้าไปหาทันที “ค่ะ ๆ” “เดี๋ยวพลอย ขอเวลาเตรียมอุปกรณ์สักครู่นะคะ” แพรพลอยกุลีกุจอเอากะละมังใบเล็กชุบผ้าขนหนูบิดให้พอหมาด ๆ เพื่อมาเช็ดตัวให้กับชายสูงวัยท่านนี้ ....เนื้อตัวท่านถูกเธอเช็ดถูไปทั่วลำตัว การสัมผัสชำระกายของคนป่วยเธอจำเป็นต้องสวมถุงมือยางทุกครั้ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนป่วยท่านนี้ มือซนเอามาก ๆ มือของเขาไม่อยู่นิ่งพลางจับสะโพกเธอลูบไล้ไปมา แพรพลอยถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าต่อว่าอะไร “จะใส่ทำไมกันละ ถุงมือนั่นนะ รังเกียจฉันมากนักหรือไง” “ปะเปล่าค่ะ คือว่าดิฉันใส่เพื่อความสะอาดค่ะ” “ถอดออก” เสียงตวาดดังลั่น จนแพรพลอยไม่กล้าสบตาชายสูงวัยท่านนี้เลย “............” “ถอดออกเดี๋ยวนี้” “ค่ะ ๆ” แพรพลอยจำใจถอดถุงมือยางออกและทำความสะอาดร่างกายให้ชายสูงวัยท่านนี้ต่อ “เช็ดตัวด้านบนเสร็จแล้ว ก็ถอดกางเกงฉันออกสิ” “ค่ะ ๆ” พยาบาลสาวรับคำแล้วค่อย ๆ ถอดกางเกงขาสั้นของชายสูงวัยออกทันที ภายในเหลือเพียงกางเกงในสีครีม เธอรีบเอาผ้าเช็ดตัวคลุมท่อนล่างเอาไว้ แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ ท่อนเอ็นลำใหญ่ทำไมมันตึงคับกางเกงในแบบนั้น ก็แปลกด้วยวัยของท่านไม่น่าจะมีอารมณ์แบบนี้ได้