“พร้อมพักตร์ พิริยภัทรสกุล พ่อหม้ายเนื้อหอมที่เพิ่งเข้ามาบริหารธุรกิจผลิตยารักษาโรคและอาหารเสริมแทนพฤกษ์ พิริยภัทรสกุล..ฯลฯ..” อ่านประวัติคร่าวๆ ในไอแพดจบสาวหน้าสวยอย่างเพียงดาวก็เงยหน้ามองพนิกาคุณหนูไฮโซเพื่อนรักด้วยแววตาตกใจ “เค้าอายุ37ย่าง38 แก่กว่าแกเป็นสิบกว่าปีเลยนะตาคนนี้” เท่าที่ดูหน้าค่าตาชายหนุ่มในรูปเพียงดาวยอมรับว่าชายหนุ่มนั้นหล่อดูดีโดดเด่นพอสมควร แต่ก็แก่กว่าเพื่อนเธอไปสิบกว่าปี แถมยังเป็นพ่อหม้ายดูแบดบอยไม่ได้เหมือนกับสเปคหนุ่มตี๋ดูสะอาดตาอย่างที่เพื่อนเธอเคยชอบแม้แต่นิดเดียว “อืม แต่เค้าเป็นคนเดียวที่ทำให้หัวใจของฉันรู้ว่าต้องการอะไรนะ ถ้าฉันรู้มาก่อนว่าเค้าคือพี่ชายพี่ภพคงทำความรู้จักไปนานแล้ว” ก่อนหน้านี้พนิกาไม่รู้ว่าภพลักษณ์เพื่อนสนิทของพี่ชายพ่วงด้วยตำแหน่งหมอประจำตัวของเธอจะมีพี่ชายที่ดูถูกตาต้องใจเธอขนาดนี้เหมือนกัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเพิ่งจะรู้ว่าเธอกับเขาคลาดกันแล้วคลาดกันอีก เพราะก่อนหน้านี้พร้อมพักตร์ทำงานอยู่ต่างประเทศตลอด พอเขากลับมาไทยก็เป็นช่วงที่เธอไปเรียนที่ต่างประเทศ ช่วงที่เธอกลับมารักษาโรคหัวใจที่ไทยชายหนุ่มก็กลับไปทำงานที่อังกฤษอีก เพิ่งจะเจอกันครั้งแรกก็เมื่อวันที่พ่อของเธอประกาศว่าเขาคือหุ้นส่วนคนใหม่นี่เอง แต่ก็คิดในแง่ดีที่ว่าดีแล้วที่เธอเจอเขาในช่วงเวลาที่เขานั้นโสด หากเจอตอนมีภรรยาแล้วเกิดเธอไปถูกใจเขาคงรู้สึกผิดบาปในใจพอสมควร “ฉันไม่นึกว่าแกจะมาชอบคนๆ นี้” อัยรินทร์หญิงสาวหน้าหมวยกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน เธอนั่งอ่านประวัติพร้อมพักตร์พร้อมกับเพียงดาวเมื่อครู่ ก็เริ่มเอ่ยออกมาเสียงอ่อนด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก “ทำไมอะ” พนิกาขมวดคิ้วมองหน้าอัยรินทร์เขม็ง เช่นเดียวกับสายตาของเพียงดาว “พี่ปรางค์บอกว่าคุณพร้อมใช้ผู้หญิงเปลืองมากเลย แบบว่าครั้งเดียวจบไม่ซ้ำสองด้วย เห็นพวกเด็กในสังกัดพี่ปรางค์คุยกันว่าเค้ารักภรรยาเก่าเค้ามากจนไม่สามารถรักใครได้อีก กับผู้หญิงคนอื่นเค้าก็จะสนใจแค่เรื่องเซ็กส์เท่านั้น เปลี่ยนคนชอบดีไหมล่ะเพ้น” “เค้าเป็นคนเดียวจริงๆ นะที่ทำให้ฉันตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ” “กุมขมับแปป ดารานักร้องนักธุรกิจมาจีบแกเป็นสิบๆ คนไม่สน มาสนพ่อหม้ายที่ดูเหมือนว่าจะรักผู้หญิงคนไหนไม่เป็นแล้วเนี่ยนะ” เพียงดาวนั่งจ้องหน้าเพื่อนรักอ้าปากหวอ รู้สึกว่าตั้งแต่เพื่อนเธอเข้าผ่าตัดครั้งใหญ่ ผ่านความเป็นความตายมาได้ความคิดความอ่านดูจะเปลี่ยนไปเยอะพอสมควรเลย พนิกานั่งถอนหายใจ เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำไมถึงได้ปักใจแต่พร้อมพักตร์เหมือนกัน เธอไม่สามารถเลิกคิดถึงเขาได้เลยตั้งแต่เจอกันในวันเข้าประชุมกับเขาในฐานะคู่ค้าเมื่อเดือนก่อน พนิกา นิธิกรการณ์ หญิงสาวหน้าหวานลูกคุณหนูวัย24ปี ลูกสาวคนเล็กของพัลลภและเนตรนภา เจ้าของโรงพยาบาลและคลินิคเสริมความงามอีกหลายแห่ง เธอเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรงมาตั้งแต่เด็กๆ จนได้รับการเปลี่ยนหัวใจเมื่อหลังเรียนจบ หลังจากที่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลร่วมสี่เดือน ชีวิตของเธอเหมือนเป็นคนใหม่ ได้เข้ามาช่วยงานของพ่อในธุรกิจจำหน่ายอาหารเสริมเป็นบริษัทใหม่ที่พ่อของเธอเพิ่งเปิดได้สามสี่ปี ความชอบเดิมที่เคยชอบการออกสังคม ใช้ชีวิตหรูหรากลับเปลี่ยนไป เป็นอยากอยู่อย่างสงบ รักการอยู่บ้านและยังหันมาชอบการทำอาหารทั้งที่คราแรกไม่เคยคิดจะเข้าครัว แต่นั่นมันก็คือส่วนหนึ่งของความสุข เพราะยังรู้สึกว่าหาความต้องการตัวเองไม่เจอทั้งที่ลองทำหลายอย่าง ลองไปในสถานที่หลายที่แล้ว จนสุดท้ายได้มาเจอหน้าพร้อมพักตร์ เธอรู้สึกว่าเขาคือคนที่หัวใจของเธอต้องการ เมื่อรู้ว่ามีเขาอยู่บนโลก เหมือนสิ่งที่หัวใจของเธอขาดหายได้รู้สึกเติมเต็ม พูดกับใครไปอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อ และอาจจะคิดว่าเธอแค่หลงความหล่อของผู้ชาย แต่เธอรู้สึกแบบนั้นจริงๆ และเธอก็จะต้องคว้าเขามาไว้ข้างกายให้ได้ เศรษฐีหนุ่มต่างชาติตาน้ำข้าวเจ้าของโรงงานผลิตไวน์ในอิตาลี เปลือยเปล่าสวมกางเกงว่ายน้ำรัดรูปโชว์แผงกล้ามเดินถือขวดไวน์มาหาพร้อมพักตร์ที่นั่งมองเหล่าสาวๆ เล่นน้ำกันอยู่ในสระน้ำใหญ่หน้าบ้าน “ฉันคิดว่ามาพักผ่อนที่ไทยครั้งนี้จะเจอภรรยาใหม่นายซะอีก” เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างเพื่อนรักที่สวมชุดคลุมนั่งจิบไวน์ด้วยท่าทีที่เสียดาย คิดว่าการมาเที่ยวไทยครั้งนี้เขาจะได้ยินข่าวดีเรื่องเพื่อนตนมีคนรักใหม่แล้ว ไม่อยากจะเชื่อว่าผ่านไปสองปีกว่าแล้วพร้อมพักตร์ยังไม่หาใครมาเป็นเจ้าของหัวใจแทนณิชารีได้เลย “หัวใจฉันมีแค่ณิชาเท่านั้น” ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากเมื่อพูดถึงคนที่เขารักที่สุดในชีวิต “นายนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ไม่มีใครถูกใจสักคนจริงๆ เเหรอ” โดมินิคเปรยสายตาไปที่เหล่านางแบบสาวสี่ห้าคนที่กำลังว่ายน้ำเล่นกันอยู่ในสระ พร้อมพักตร์ส่ายหัว “ก็แค่เซ็กส์ ผู้หญิงที่ฉันให้มาวันนี้ก็ให้มาดูแลนายเท่านั้น” “อยากจะรู้จริงๆ ว่าใครจะมาทำลายกำแพงของนายได้” เขาว่าอย่างอารมณ์ดีและยกขวดไวน์ขึ้นดื่มอึกใหญ่ “ฉันก็อยากรู้เรื่องนายเหมือนกัน” ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มมีเลศนัย คนที่นั่งดื่มไวน์อารมณ์ดีคราแรกเริ่มหน้าเจื่อน และเลือกที่จะวางขวดไวน์ลุกขึ้นกระโดดลงสระน้ำไป “หึ่” พร้อมพักตร์สบถขำในลำคอ เขารู้ว่าโดมินิคเองก็ไม่ได้ต่างจากเขาเท่าไหร่ เพราะตั้งแต่เสียคนรักไปก็เลือกที่จะใช้ชีวิตไร้ความรักกับผู้หญิงคนไหนเหมือนกัน พร้อมพักตร์ พิริยภัทรสกุล พ่อหม้ายหนุ่มนักธุรกิจหน้าหล่อหาตัวจับยากวัย37ย่าง38ลูกชายคนโตของ พฤกษ์ พิริยภัทรสกุล เจ้าของธุรกิจโรงงานผลิตยารักษาโรคและโรงงานผลิตอาหารเสริม ก่อนหน้าเขาอาศัยอยู่ที่อังกฤษมาตั้งแต่เด็กๆ และทำงานที่นั่นจนได้แต่งงานกับณิชารี และเลือกที่จะกลับมาสร้างครอบครัวที่ไทย แต่ชีวิตคู่ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง เขาต้องเสียภรรยาสุดที่รักไปเพราะอุบัติเหตุ หลังจากผ่านเหตุการณ์เลวร้ายเขาก็เลือกที่จะกลับไปพักใจที่อังกฤษ ที่ต้องกลับมาอยู่ไทยอีกครั้งก็เพราะช่วงนี้สุขภาพของพ่อเขาไม่ค่อยจะดีนัก เขาจึงต้องทำหน้าที่ลูกที่ดีเพื่อรับช่วงต่อการบริหารงานจากคนเป็นพ่อ ด้วยน้องชายคนเดียวของเขาอย่างภพลักษณ์ก็เลือกทางเดินที่จะเป็นหมอรักษาคนไม่สนใจการทำธุรกิจไปแล้ว ชีวิตของเขาไม่สามารถรักใครแบบคนรักได้อีก เพราะยังฝังใจอยู่กับณิชารี ไม่ว่าเธอจะจากเขาไปนานเท่าไหร่ แต่หัวใจของเขาก็ยังมีความรักให้เธอเต็มเปี่ยม ถึงตอนนี้ชีวิตของเขาจะมีผู้หญิงหมุนเวียนอยู่ไม่ขาด แต่เขาก็เห็นพวกเธอเป็นแค่ตัวช่วยระบายอารมณ์เท่านั้น และเขาก็ตอบแทนพวกเธอด้วยจำนวนเงินที่สมกับงานอย่างไม่เอาเปรียบ พร้อมพักตร์ไม่คิดจะมองใครมาเป็นคู่ชีวิตอีก เพราะเคยรู้สึกเจ็บปวดกับการสูญเสียคนรักจนเสียสูญไปพักใหญ่ และไม่อยากจะมีความรู้สึกแบบนั้นอีก

“พี่ไทม์ ทำอะไรอยู่” หญิงสาวหน้าหวานในชุดเสื้อคอเต่ารัดรูปกระโปรงสั้นสีขาวขนมชั้นระบาย พุ่งพรวดเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชายช่วงสาย “มีอะไรหรือเปล่า” ชายหนุ่มตาหวานวัย35 มองน้องสาวที่เขาให้ฉายายว่ายัยตุ๊กตาน้อยที่กำลังทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าด้วยสายตาฉงน ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลของตระกูลแต่พนิกาก็ไม่ค่อยจะย่างก้าวเข้ามาเท่าไหร่หากไม่มีนัดตรวจร่างกาย จึงแปลกใจพอสมควรที่วันนี้น้องสาวเข้ามาหาได้ “เพ้นแค่อยากจะมาถามถึงเรื่องคุณพร้อมค่ะ” “ทำไม มีอะไรเเหรอ” ทิวากรละงานในมือเงยหน้ามองน้องสาว เขาเลือกที่จะตั้งใจฟังคำถามของพนิกาเต็มที่ เพราะเห็นว่าน้องสาวของเธอต้องทำงานร่วมกับพร้อมพักตร์โดยตรงแทนคนเป็นพ่อที่กำลังไปเที่ยพักผ่อนต่างประเทศ เธออาจจะมีปัญหาหนักใจที่อยากปรึกษาเขาก็เป็นได้ “ก็อยากรู้นิสัยใจคอเค้าว่าชอบอะไรไม่ชอบอะไรค่ะ เวลาทำงานด้วยกันจะได้ง่ายขึ้น” “อืม พี่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนิสัยใจคอพี่พร้อมสักเท่าไหร่นะ เพราะไม่ค่อยได้เจอคงต้องถามภพแล้วล่ะ” “งั้นเดี๋ยวเพ้นไปคุยกับพี่ภพเองค่ะ เพ้นขอตัวนะคะ” รู้ดังนั้นก็รีบลุกขึ้นพรวด “มาหาพี่เพราะธุระแค่นี้เเหรอ” ทิวากรขมวดคิ้วมองตามหลังน้องสาวตัวเล็กที่กำลังจะเปิดประตูออกจากห้องทำงานของเขาไป “ค่ะ แค่นี้แหละค่ะ” “โอเค” ชายหนุ่มยกมือเกาหัวแกรกๆ คิดว่าปัญหาของพนิกาจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรเสียอีก ถึงต้องรีบมาถามปรึกษาเขาด้วยตัวเอง “น้องเพ้นดูแข็งแรงกว่าที่พี่คิดอีกนะครับ ช่วงนี้หมั่นออกกำลังกายเบาๆ ทานอาหารที่มีประโยชน์ อีกอย่างที่สำคัญห้ามลืมทานยาเด็ดขาดเลยนะครับ” หมอหนุ่มกำชับพนิกาที่เป็นทั้งคนไข้ของเขาและเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท หมอหนุ่มย้ำชัดเรื่องให้หญิงสาวทานยาให้ตรงตามที่เขาสั่ง เพราะไม่อย่างนั้นสุขภาพที่ดีในตอนนี้อาจจะแย่ลงกะทันหันหากไม่ทานยาต่อเนื่อง “ค่ะ เพ้นทำตามที่พี่ภพบอกทุกอย่างอยู่แล้วล่ะค่ะ พี่ภพย้ำเพ้นทุกครั้งเลย เพ้นความจำดีอยู่นะคะ” “ความจำดีแต่ชอบดื้อไง พี่เลยต้องย้ำตลอด” มือหนายกมือยีหัวคนตัวเล็กเล่นเบาๆ “ใครดื้อกันล่ะคะ ไม่ได้ดื้อสักหน่อย” สาวเจ้าที่ถูกรู้ทันก็บุ้ยปาก “เอ่อ..พี่ภพพอจะมีเวลาคุยกับเพ้นสักสิบนาทีไหมคะ” “ครับ” “พอดีเพ้นเข้ามาช่วยคุณพ่อทำงานค่ะ ต้องทำงานร่วมกับพี่ชายพี่ภพด้วย เพ้นเลยอยากรู้ว่าเค้าเป็นคนยังไง ชอบอะไรไม่ชอบอะไรบ้างค่ะ” “อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องงานพี่พร้อมไม่ค่อยชอบทำงานซ้ำซ้อนครับ ถ้าเค้าพูดอะไรน้องเพ้นต้องจำให้ขึ้นใจเลยนะครับ เพราะเค้าไม่ชอบพูดซ้ำ เค้าชอบคนทำงานไว อีกอย่างเรื่องงานถ้าไม่ได้ดั่งใจก็จะชอบดุด้วย แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าเป็นกับคนอื่นด้วยหรือเปล่าเพราะกับพี่เค้าดุประจำ” “อ๋อ แล้ว..เค้าชอบทานอะไร ชอบไปที่ไหนเป็นพิเศษไหมคะ” “ต้องรู้ข้อนี้ด้วยเเหรอครับ” ภพลักษณ์เริ่มแสยะยิ้มมุมปาก จ้องมองคนตังเล็กด้วยสายตามีเลศนัย รู้สึกว่าคำถามของหญิงสาวจะไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องงานแล้ว “เอ่อ ช่างเถอะค่ะ” คนที่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกจับได้ว่าไม่ได้ถามเรื่องงานรีบส่ายหัวพัลวัน และต้องรับเกริ่นประเด็นอื่นที่ต้องการจะถามหมอหนหนุ่ม “พี่ภพคะ การที่เราเปลี่ยนหัวใจ จะทำให้นิสัยเราเปลี่ยนด้วยหรือเปล่าคะ” “น้องเพ้นรู้สึกว่านิสัยตัวเองเปลี่ยนไปเเหรอครับ” “นิดหน่อยค่ะ ตั้งแต่เพ้นกลับมาใช้ชีวิตปกติรู้สึกว่าความชอบตัวเองเปลี่ยนไปค่ะ เมื่อก่อนเพ้นชอบเข้าสังคม แต่ตอนนี้กลับไม่ชอบ อยากอยู่สงบๆ ไม่เคยคิดอยากทำอาหาร แต่ตอนนี้กลับชอบอยากเรียนรู้ อีกเรื่องก็.. ก็ประมาณที่เล่ามานั่นแหละค่ะ” เรื่องสุดท้ายเธอไม่อยากพูดถึง เพราะรู้ว่าพูดไปอาจจะดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่ “แล้วน้องเพ้นรู้สึกมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่าครับ” “ค่ะ เพ้นมีความสุขดีค่ะ มากด้วย” “งั้นก็ปกติครับไม่น่าจะเกี่ยวกับหัวใจ เพราะคนทั่วไปความคิดความอ่านก็เปลี่ยนไปได้เมื่อเราได้เติบโตขึ้น” “ค่ะ” พนิการู้แบบนี้ก็ค่อยสบายใจขึ้น หมดข้อสงสัยเกี่ยวกับหัวใจดวงใหม่เสียที เพราะคงจริงอย่างที่หมอหนุ่มพูด เวลาเปลี่ยนอะไรๆ ก็เปลี่ยนตาม

“ดาวยังไม่มาอีกเเหรอ” อัยรินทร์รีบเดินเข้ามาหาพนิกาในร้านอาหารญี่ปุ่นที่ห้างดังใจกลางเมือง เธอเข้ามานั่งตรงข้ามพนิกาก่อนจะมองหาเพียงดาว คิดว่าเธอมาช้าเพราะรถติดแล้ว แต่เพียงดาวที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่กลับมาช้ากว่า “นั่นน่ะสิ รออยู่เหมือนกัน เห็นส่งข้อความมาบอกว่าจะออกมาตั้งนานแล้วยังไม่ถึงเลย” พนิกาพยักหน้า ก่อนจะชะเง้อมองไปที่หน้าประตูเป็นรอบที่สิบได้ “โทรหายัง” “นางไม่รับสายฉันอะ” ไม่ทันที่อัยรินทร์จะคว้ามือถือออกจากกระเป๋าหมายจะต่อสายตาเพียงดาว จู่ๆ สาวเจ้าที่เพื่อนๆ รอก็เลื่อนประตูเปิดเข้ามาพอดี “พวกแก” “โรงแรมก็อยู่แค่เนี้ยะ ทำไมมาช้าจัง” พนิกาบ่นอุกขณะเพียงดาวกำลังนั่งลงตรงข้าม “รบกับลูกค้าอยู่น่ะสิ ฝรั่งบ้าคิดว่าฉันเป็นพนักงานโรงแรม เสนอเงินจะซื้อฉันอยู่นั่นแหละ” สีหน้าเพียงดาวดูไม่ค่อยจะสบอารม์ขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อพูดถึงลูกค้าต่างชาติที่เข้ามาพักในโรงแรมของเธอ จากคำที่เพียงดาวเล่าทำเพื่อนทั้งสองอดที่จะสบถขำไม่ได้ “เเหรอ นี่เพื่อนฉันขายออกแล้วเเหรอเนี่ย” อัยรินทร์แกล้งหันมาจ้องหน้าเพียงดาวก่อนจะเอ่ยหยอกเอิญเพียงดาวเล่น “ฝรั่งด้วยนะ” “ยังจะมาตลกอีก” เพียงดาวมองค้อนเพื่อนทั้งสองที่ประสมโรงเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อยเหล่าสาวๆ ก็ออกมาเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้กับทิวากร เพราะจะถึงวันเกิดของชายหนุ่มในอาทิตย์หน้า “มีของขวัญแล้วเเหรออัย” เพียงดาวละสายตาจากการเลือกเนคไทแบรนด์ดังมามองอัยรินทร์ที่นั่งเล่นมือถือรอพวกเธอ ไม่ยอมมาเลือกของขวัญด้วยกัน “อืม” หญิงสาวหน้าหมวยหันมายิ้มตาหยีให้เพื่อนทั้งสอง และเริ่มหุบยิ้มลงเมื่อเห็นเพียงดาวและพนิกาหันมองหน้ากันและอมยิ้มอย่างมีเลศนัย “ยิ้มอะไรกันอะ” เห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นออกไปเดินเล่นที่โซนอื่น “เขินจนนั่งไม่ติดแล้วนั่นน่ะ” อัยรินทร์หันกลับมามองค้อนพนิกาที่ส่งเสียงตามหลัง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินให้ห่างจากเพื่อนๆ “จีบกันตั้งนานแล้วไม่เห็นตกลงเป็นแฟนกันซะทีอะ” เพียงดาวอมยิ้มกรุ้มกริ่ม รู้ว่าทิวากรและอัยรินทร์มีใจให้กันมานานแล้วแต่ก็ไม่มีใครเลือกที่จะบอกความในใจกันเสียที พวกเธอลุ้นจนแทบจะหยุดลุ้นกันแล้ว “รอดูวันเกิด” พนิกายืนกอดอกมองตามหลังอัยรินทร์ด้วยใบหน้าระรื่น “มีเซอร์ไพรซ์เเหรอ” เพียงดาวรีบก้าวเข้ามาประชิดกระซิบกับพนิกา “อืม” เรื่องนี้พี่ชายเธอไม่ได้บอกพนิกาก็รู้ เพราะเห็นแม่บ้านที่บ้านเตรียมคุยกันเรื่องจัดห้องรับแขกใหม่ แถมยังพูดกันอีกว่าจะมีคนมาจัดสถานที่เซอร์ไพรซ์อัยรินทร์ เธอถึงเดาออกว่าคงไม่พ้นพี่ชายเธอจะขออัยรินทร์เป็นแฟนในงานวันเกิดแน่ “เข้ามาสิ” พนิกาเดินออกมาต้อนรับเพื่อนๆ ทั้งสองที่เพิ่งขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของเธอ ตอนนี้เสียงอึกทึกครึกโครมดังออกมาจากในบ้านจนเพียงดาวและอัยรินทร์ดูออกว่าวันเกิดของทิวากรวันนี้น่าสนุกและคนคงจะเยอะพอสมควร “คนน่าจะเยอะใช่ไหม” อัยรินทร์เอ่ยถามพนิกาขณะกำลังเดินก้าวผ่านประตูบ้าน “มีแค่เพื่อนสนิทของพี่ไทม์น่ะ เห็นว่าวันนี้คุณพร้อมจะมาด้วย” “ถึงว่าเพื่อนเราดูสวยเป็นพิเศษ” พนิกาหันมาอมยิ้มกับอัยรินทร์ “ก็สวยแบบนี้อยู่ทุกวันป่ะ” คนถูกหยอกยกมือสะบัดผมด้วยท่าทางมาดมั่น ก่อนจะเดินดุ่มพาเพื่อนๆ เข้าไปหาทิวากร "สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่ไทม์ นี่ของขวัญค่ะ ดาวตั้งใจเลือกนานมากหวังว่าพี่ไทม์จะชอบนะคะ" เพียงดาวยื่นของขวัญที่เธอเลือกกับมือให้กับทิวากร "ขอบคุณครับน้องดาว" "มีความสุขมากๆ นะคะพี่ไทม์ นี่เค้กที่พี่ไทม์ชอบ แล้วก็ของขวัญค่ะอัยทำเองกับมือเลยนะคะ" อัยรินทร์ยื่นของขวัญให้คนตรงหน้าด้วยท่าทีเอียงอายเล็กน้อย "ขอบคุณครับน้องอัย วันนี้ได้ทานขนมเค้กซะทีนะครับ" ทิวากรจ้องมองสาวหน้าหมวยในชุดเดรสสีครีมตาเยิ้ม จนพนิกาและเพียงดาวอดจะหมั่นไส้ความหวานของสองคนนี้ไม่ได้ "หิวเค้กก็ไม่บอก เดี๋ยวเพ้นไปซื้อให้ก็ด้าย.. ไม่เห็นต้องรอของอัยคนเดียวเลย" “เนอะ” เพียงดาวหันมาพยักหน้ากับพนิกา อัยรินทร์ที่รู้ตัวว่าถูกเพื่อนรวมตัวกันหยอกก็ยืนหมุนไปมาทำตัวไม่ถูก เช่นเดียวกับทิวากรที่ได้แต่ยืนเกาหัวไม่รู้จะตอบคำถามอะไรน้องสาวตัวเองเหมือนกัน “ไทม์” เสียงของภพลักษณ์ดังมาแต่ไกล จนทุกคนหันไปมองตามเสียงเป็นตาเดียวกัน “สวัสดีครับพี่พร้อม ไม่นึกว่าพี่นิคจะมาด้วยนะครับ” ทิวากรยกมือสวัสดีพร้อมพักตร์กับโดมินิค “เพิ่งบินมาถึงไม่กี่วันนี้เอง ของขวัญพวกฉัน” โดมินิคยื่นกล่องของขวัญกล่องใหญ่ในมือให้กับทิวากรหน้าระรื่น ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นสายตาไม่พอใจของใครบางคนที่กำลังจ้องมายังเขา “ขอบคุณครับพี่ นี่เพ้นน้องสาวผมครับส่วนนี่ก็น้องดาวกับน้องอัยเพื่อนของเพ้น” “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” อัยรินทร์อมยิ้มอ่อนค้อมหัวให้กับพร้อมพักตร์และโดมินิค เพราะเพิ่งจะเจอเขาสองคนเป็นครั้งแรก เพียงดาวยืนกำมือแน่นไม่ได้สนใจจะทำความรู้จักกับใครเลย เพราะเห็นหน้าโดมินิคเธอก็ควันออกหูแล้ว “ฝรั่งโรคจิต” สาวเจ้าว่าจบก็เดินหนีอออกไปนอกบ้านเพื่อสงบอารมณ์ พฤติกรรมของหญิงสาวทำคนที่กำลังอยู่ในวงสนทนาต่างก็มีสีหน้าตกใจไปตามๆกัน