ตอนที่1 งานแต่งของปาลิตา งานแต่งสายฟ้าแล่บของคนที่ชายหนุ่มหลงรักกำลังไร้ผู้คนเพราะเจ้าบ่าวได้พาเจ้าสาวเข้าหอไปตั้งแต่ก่อนสามทุ่ม และเวลานี้ก็ปาไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว มีเพียงเขากับเลขาร่างบอบบางที่ยังนั่งดื่มทั้งที่พนักงานเริ่มเคลียร์พื้นที่แล้ว “บอสเมามั้ยคะ” “ไม่เมา” “จะตีหนึ่งแล้วนะคะ พายว่าขึ้นไปพักดีกว่า อยู่ห้องไหนคะเดี๋ยวพายเดินไปส่ง” “สาม สี่...” “สาม สี่ แล้วอะไรต่อคะ” “หนึ่งมั้ง” พิยดานิ่วหน้าเมื่อบอสคนเก่งของเธอจำเลขห้องพักไม่ได้แน่ชัด “กุญแจห้องอยู่ไหนคะ เอามาให้พาย” “พรุ่งนี้มีประชุมมั้ยคุณพาย” “พรุ่งนี้วันอาทิตย์ค่ะ วันหยุด” “ถ้างั้นคุณไปดื่มเป็นเพื่อนผมต่อได้หรือเปล่า หรือว่าแฟนมารับแล้วคุณกลับเลยก็ได้” “คนนั้นพี่ชายของพายค่ะ ไม่ใช่แฟน” หญิงสาวดึงกุญแจห้องจากในมือของเหมันต์มาถือไว้เอง ก่อนจะต้องถอนหายใจออกมาอย่างหนักเมื่อเห็นเลขที่ห้องพักที่แท้จริงของเขา “สามสี่เจ็ด” ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่ต้องพยุงชายร่างสูงกว่าเธอเกือบยี่สิบเซนติเมตรให้ถึงห้องพัก เพื่อรักษาภาพพจน์ให้เจ้านายของตัวเอง พรึ่บ เหมันต์เกือบจะล้มลงไปกองที่พื้นหากไม่ได้เลขาสาวช่วยไว้สภาพเขาคงไม่น่าดูเท่าไร “อยู่เป็นเพื่อนผมหน่อย ไม่งั้นผมคงบุกไปเอาปิ่นคืนแน่ ๆ” “ทำอย่างนั้นไม่ได้นะคะ เสียชื่อแย่เลย” “คุณก็อยู่ห้ามผมสิ ผมกลัวจะห้ามตัวเองไม่อยู่” “ค่ะ บอสนั่งลงที่เตียงก่อนนะคะพายจะรับบอสไม่ไหวแล้ว” ร่างสูงหยัดตัวขึ้นตรงก่อนจะนั่งลงที่เตียงตามที่เธอแนะนำ เขาพยายามปลดเน็กไทที่มันทำให้รู้สึกอึดอัดแต่ก็ยิ่งน่าหงุดหงิดเมื่อมันไม่ได้ดั่งใจ “ขออนุญาตนะคะ พายช่วยค่ะ” สายตาคนเมาเผลอมองอกอวบที่โผล่พ้นจากชุดเกาะอกสีแดงตรงหน้า แค่เนินยังขนาดนี้แล้วทั้งเต้าจะใหญ่แค่ไหน “ดีขึ้นมั้ยคะ หรือจะถอดออกเลย” “คุณถอดให้ผมสิ” หญิงสาวชะงักค้างมือที่จับเน็กไทของเขาอยู่ ดวงตากลมสวยช้อนขึ้นมองสายตาระยิบระยับของเจ้านายชั่วครู่ก่อนจะผละออกจากเขาในที่สุด “โทรสั่งเหล้าขึ้นให้ผมก็พอ คุณจะกลับบ้านก็กลับไปเถอะ” “พายอยู่กับบอสจนกว่าจะผ่านคืนนี้ไปก็แล้วกันนะคะ ถ้าบอสก่อเรื่องคุณอุษาเอาพายตายแน่เลยค่ะ” ร่างบางเดินไปโทรสั่งเครื่องดื่มให้เจ้านาย โดยไม่รู้เลยว่าแผ่นหลังนวลเนียนของตัวเองนั้นกำลังถูกสายตาคมไล้มองราวกับจะแผดเผาเรือนร่างของเธอไปทุกอณู “เรียบร้อยค่ะ” “คุณจะดื่มไวน์ก็สั่งมาสิ ผมเลี้ยง” “พอแล้วล่ะค่ะ พายดื่มจากข้างล่างมาไม่ใช่น้อยแล้ว” “ถึงว่า... คอคุณแดงเชียว” พิยดายกมือขึ้นลูบลำคอตัวเองเมื่อรู้ว่าถูกเขามอง ‘มองแค่คอหรือเปล่านะ เขาต้องเมามากแน่ๆเลย’ กริ๊ง ๆ “เครื่องดื่มน่าจะมาส่งแล้ว เดี๋ยวพายไปเอาให้เองค่ะ” ชุดที่โชว์แผ่นหลังจนเกือบถึงบั้นท้ายนั่นทำให้สายตาคมแทบไม่อยากเบนสายตาไปทางอื่น ปกติก็เมากับเธอออกจะบ่อยแต่ไม่ใช่ในวันที่เธอสวยขนาดนี้ ผิวกายขาวเนียนไร้ตำหนิ สัดส่วนเอวน่าจะไม่เกินยี่สิบห้า ส่วนนมไม่แน่ใจว่ายัดฟองน้ำเข้าไปหรือเปล่าถึงได้โผล่ออกมาจากชุดมากขนาดนั้น “คุณไม่ดื่มหรอ” “ไม่ดีกว่าค่ะ พายเคยดื่มแค่ไวน์เบา ๆ” “ผมจ้างคุณดื่ม แก้วละพัน” ร่างบางหรี่ตามองเจ้านายอย่างจับผิด เขาดูแปลกไปจากเดิมมากเลยทีเดียว “สิบแก้วก็หมื่นนึง เท่ากับคุณทำงานสิบวันเลยนะ” “บอสจะมอมเหล้าพายหรือเปล่าคะ” “คุณไม่เมาหรอก ผมรู้” ร่างบางใบหน้าแดงปลั่งด้วยฤทธิ์น้ำเมายื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าทุกครั้งทั้งที่ไม่เคยทำ เขาไม่ปกติแน่ ๆ “พายว่าบอสเมามากแล้วนะคะ เลิกดื่มดีกว่าค่ะ” “กลัวผมเหรอคุณพาย” “ปะ..เปล่าค่ะ จะกลัวอะไรล่ะคะ” “กลัวผมปล้ำคุณน่ะสิ” “บอสไม่ทำหรอกค่ะ ถ้าทำคงทำไปนานแล้ว ใช่มั้ยคะ” “...” พิยดาหน้าเจื่อนลงทันทีที่เธอไม่ได้รับคำตอบจากเจ้านาย อย่าบอกนะว่าเขาคิดน่ะ “บอส...” “คืนนี้คุณสวยมาก ชุดนี้ทำให้คุณดูเซ็กซี่ขึ้นเยอะเลย” หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมออกไปจากห้องนี้เสียทีทั้งทีเขาเริ่มที่จะเดินเข้ามาใกล้ จนในที่สุดเขาก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ “สติผมไม่เต็มร้อยหรอกนะ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ตัว” “รู้ตัวเรื่องอะไรคะ” “คุณตกลงมั้ยถ้าจะนอนกับผม” “นะ.. นอน นอนแบบไหนคะ” “เอากัน” “บอส!... พูดอะไรออกมาคะ รู้ตัวหรือเปล่า” พิยดาตาโตเป็นไข่ห่านตกใจกับคำพูดของเขา เจ้านายเธอเขาเป็นคนสุภาพที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิต “ผมมีค่าตอบแทนสำหรับร่างกายของคุณ” “...” “ถ้าคุณไม่กล้าให้คำตอบ ก็แค่ยอมให้ผมจูบคุณก็พอ” หญิงสาวกำลังใช้สมองที่ปั่นป่วนเพราะตกลงกับตัวเองว่าจะเอาอย่างไรดี ในขณะที่ริมฝีปากของเขาก็ก้มต่ำลงมาใกล้เรื่อย ๆ “บอสคะ...อื้อ” พิยดาหลับตาปี๋ทั้งที่ใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง เขาจูบเธอจริง ๆ นี่ไม่ใช่ความฝัน และเธอกำลังไม่รู้ว่าควรจะวางมือสั่นเทาของตัวเองไว้ที่ไหนจึงกำขยุ้มเสื้อบริเวณเอวของร่างสูงไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว “ถือว่าคุณตกลงแล้วนะ คุณพาย” “คะ?” “คุณเป็นฉลาด จะไม่เข้าใจที่ผมพูดเลยเชียวหรือ” “เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมจู่ ๆ บอสก็...” “ก็คืนนี้คุณสวยกว่าทุกวัน” นิ้วเรียวขยุ้มเสื้อเขาแน่นขึ้นอีกเมื่อได้เห็นสายตาที่ร้อนแรงจากเขาเป็นครั้งแรก ทำงานกันมาเกือบห้าเดือนเขาไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มองเธอแม้แต่ครั้งเดียว
ตอนที่2 เรียกเท่าไรก็ได้ “ผมไม่ได้ดูถูกนะ คุณเรียกเท่าไหร่ก็ได้ เพราะมันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน” “มันจะเป็นแค่การแลกเปลี่ยนใช่มั้ยคะ” “ใช่ และมันจะเป็นความลับ” พิยดาหลับตาพริ้มเมื่อเขาบรรจงจูบเธออีกครั้ง จูบที่หลอกให้กระต่ายน้อยอย่างเธอนึกย่ามใจว่าเสือตัวนี้ช่างมอบสัมผัสที่อ่อนโยนแก่เธอเหลือเกิน ทั้งสองส่งเรียวลิ้นเข้าแลกลิ้มรสกันและกันจนแทบหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวเสียให้ได้ และหัวใจของหญิงสาวร่างบอบบางแทบจะร้อนเป็นไฟเมื่อหน้าอกอวบของเธอถูกมือของเขาบีบขยำอย่างไม่เบานัก “ของจริงหรือเปล่า” “บอส...” “คุณต้องตอบผม ไม่งั้นสิลิโคนแตกผมไม่รู้ด้วยนะ” “ขะ.. ของจริงค่ะ” “หืม?” เขาครางในลำคอเหมือนไม่เชื่อที่เธอบอกพร้อมกับดึงชุดเกาะอกของเธอลงจึงได้เห็นว่าเธอไม่ได้ยัดฟองน้ำอย่างที่เขาคิด “ตัวคุณเล็กนิดเดียว ทำไมนมใหญ่จัง” “บอส... พายอายค่ะ” ชายหนุ่มไม่สนใจใบหน้าแดงกล่ำของเลขาคนสวย เขานวดเฟ้นหน้าอกของเธอเพื่อคลายความสงสัยและเขาก็ได้รู้ว่าที่บีบอยู่นี้คือของจริง “ผมไม่ได้เอาถุงยางติดตัวมา คุณปลอดภัยหรือเปล่า” “ยะ.. ยังไงหรอคะ” “กับคนอื่นคุณป้องกันหรือเปล่า” “บอส... พายยังไม่เคยนอนกับใครเลยค่ะ” “จริงหรอ?” หญิงสาวพยักหน้าไม่กล้าสบตาเขาด้วยเหตุใดเขาก็ไม่ทราบ เธออายุยี่สิบหกเท่าเขาแต่บอกว่าไม่เคย... 'จะอัพราคาหรือเปล่าคุณเลขาคนเก่ง' “ถ้าคุณไม่เคยจริง ๆ สำหรับคืนนี้ของเราผมให้สองแสน” “...” “แต่ถ้าคุณโกหกผมจะลดเงินเดือนคุณ” “คิดว่าพายหลอกบอสเหรอคะ” “มันเชื่อยากหนิ คุณอายุยี่สิบหกแถมยังไม่ใช่คนขี้เหร่” “เพราะพายเลือกหรอกค่ะ” “ถ้างั้นวันนี้คุณต้องเลือกผมแล้วล่ะ” มือที่นวดเฟ้นอกอวบอย่างถูกใจเปลี่ยนไปลูบไล้แผ่นหลังนวลเนียนที่มันล่อสายตาของเขามาสักพัก ผิวขาวสะอาดของพิยดาทำให้ร่างสูงจินตนาการไปไกลว่าถ้าได้ละเลียดชิมที่ผิวของเธอคงนุ่มละมุนลิ้นน่าดู “อื้อออ บอสคะ” “ถ้าจะจริง แค่สัมผัสก็ครางแล้ว” พิยดาไม่กล้าสู้สายตาคมกริบเจือประกายระยิบระยับนั่น เธอก้มหน้าลงที่เท้ามองมือของเขาปลดพันธนาการของเธออกจนเหลือเพียงชั้นใน 'น่าอายจัง ไม่เอาแล้วดีกว่า' “บอสคะ พายว่าหยุดเถอะค่ะ” “คุณต้องบอกผมตั้งแต่จูบ ไม่ใช่ตอนที่ผมเห็นของคุณแล้ว” “แต่ก็ไม่ทั้งหมดนี่คะ” มือนุ่มนิ่มยื้อชุดตัวเองที่เขากำลังดึงลงไว้ แต่เมื่อสายตาคมช้อนมองมาที่ใบหน้าของเธอกลับทำให้มือไร้แรงต้านเขาเสียอย่างนั้น “บอสคะ...” “เรียกผมว่าเหมก็พอ ตอนนี้ไม่ใช่เวลางาน” เพียงไม่กี่วินาทีร่างบางก็เปลือยเปล่าต่อหน้าของเขา และเธอก็ทำให้ส่วนนั้นของเขาแข็งตัวจนปวดหนึบภายใต้กางเกงที่สวมอยู่ “ว๊ายยย” เหมันต์นึกรำคาญหญิงสาวที่เอาแต่บดเบียดเนื้อตัวกับร่างของเขาเพราะไม่อยากให้มองเธอ อาการมึนอันน้อยนิดก่อนหน้าหายเป็นปลิดทิ้งและแทนที่ด้วยความกระสันอยากแทน แกร่ก เข็ดขัดราคาแพงถูกถอดออกและวางข้างกายพิยดาอย่างเป็นระเบียบ แต่เขากลับโยนเสื้อผ้าออกไปอย่างไร้ทิศทาง เขาเอาเข็มขัดวางไว้ตรงนี้ทำไม... “บอส...” “ชู่ว... ไม่เจ็บหรอก” พิยดาถูกเข็มขัดหนังของเขารัดที่ข้อมือทั้งสองข้างแน่น ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของหญิงสาวพลางนึกด่าทอตัวเองว่าปล่อยให้เขามัดตัวเองทำไมกัน “บอสคะพายกลัว” “นี่ไม่ใช่เวลางาน” “คุณเหม ปล่อยมือพายออกได้มั้ยคะ” “กลัวผมทำไม” “...” เธอก็ตอบไม่ได้ว่ากลัวเขาทำไม รู้เพียงแค่ตอนนี้เธออยากเปลี่ยนใจมาก ๆ เรียวขาทั้งสองถูกเหมันต์จับแยกออกจากกันจนดอกไม้ที่ปิดสนิทเด่นหราต่อหน้าอย่างท้าทาย เหมันต์ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอหากไม่ใช่คนที่แต่งเป็นเมียเขาจะไม่ทำให้เด็ดขาด “อื้ออ เจ็บค่ะ” นิ้วมือเรียงยาวของเหมันต์ขยับเข้าออกในร่องรักจนความฝืดเคืองถูกแทนที่ด้วยน้ำสีใส ร่างสูงขยับใบหน้าเข้าหาเต้าอวบที่เป็นจุดเริ่มต้นให้เขาคิดอยากจับเลขาของตัวเองกินขึ้นมา ปกติเธอใส่แต่เสื้อเชิ้ตติดกระดุมถึงลำคอ ไม่เคยรู้เลยว่าเธอจะมีดีถึงเพียงนี้ “อ๊าาาส์” “ผมจะเข้าไปแล้วนะ” “อื้ออออ เจ็บค่ะ” “ทนนิดเดียว เข้าไปได้ก็ไม่น่าเจ็บแล้ว” “อื้อ กรี๊ดดดด!”
ตอนที่3ต้องรับให้ไหว เหมันต์รู้สึกว่าถูกเธอตอดรัดจนตัวเองก็ปวดหนึบ หากว่าไม่ขยับสักทีเขาเองก็แย่ “อย่าขยับนะคะ” “ไม่ขยับจะเสร็จได้ไงคุณ” ร่างสูงจัดการจับมือที่ถูกมัดของเธอตรึงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาเหนือศีรษะ และมันทำให้อกคู่สวยตรงหน้าเด่นขึ้นเหมือนท้าทายให้เขาชิมมันอีก “ผมเป็นคนที่ชอบความรุนแรงมาก ๆ คุณต้องรับให้ไหว” “บอส... คะ” พิยดาขนลุกเกรียวไปทั้งตัว แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก 'ครั้งแรกของเธอก็เจอคนแบบนี้เลยหรือ' ปึก “โอ๊ยยย อื้อออ เจ็บ” “อ่าส์ ซี๊ดดด” “ช่วยเบากับพายกว่านี้หน่อยได้มั้ยคะ” “ไม่รับปาก” ถึงจะพูดอย่างนั้นออกไปแต่กระนั้นสะโพกสอบก็ไม่ได้ตะบี้ตะบันกระแทกเข้าไปอย่างทีแรก เขายั้งแรงไว้เกือบครึ่ง ปึก ๆ ร่างสูงตัดสินใจดันตัวตนเข้าในร่องรักบริสุทธิ์ทีเดียวมิดลำ จะเบาหรือแรงเธอก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว “ร้องไห้เลยเหรอคุณ” “ฮือ ลองมาโดนทำบ้างมั้ยล่ะคะ” “เป็นความคิดที่ดี” พรึ่บ เพียงเสี้ยววินาทีร่างบอบบางก็ถูกพลิกขึ้นมาอยู่ด้านบนแทน พิยดาหน้าตาเหรอหราอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อริมฝีปากของเขางับเข้าที่ยอดอกของเธออย่างพอดิบพอดีพอดี แล้วเธอควรทำอะไรต่อในเมื่อส่วนนั้นยังเจ็บไม่น้อยลงเลย เหมันต์ใช้มือประคองสะโพกของหญิงสาวให้ขยับเขยื้อนบนลำกายของตัวเองอย่างเอาแต่ใจแม้ว่าเธอจะร้องบอกว่าเจ็บจนแทบจะทนไม่ได้ก็ไม่ได้ทำให้เขาปราณี ตับ ๆ ๆ ๆ “อ๊ะส์ อื้อออ” “ซี๊ดดด อ่าส์ อื้มมม” มัวแต่เพลิดเพลินกับหน้าอกคู่สวยเลยทำให้เหมันต์ลืมที่จะเอาแก่นกายออกมาพ่นน้ำรักด้านนอกของหญิงสาว พอได้สติก็ปล่อยหมดทุกหยาดหยดเสียแล้ว “ผมปล่อยใน” “คะ?” “ผมปล่อยใน คุณต้องกินยาคุมฉุกเฉิน” “ตะ..แต่ตอนนี้จะตีสองแล้วนะคะ จะไปหาได้จากที่ไหน” ร่างสูงเงียบไปครู่หนึ่งพิยดาจึงพลิกตัวลงนอนข้างๆเขา เธอมองข้อมือของตัวเองที่แดงแจ๋เพราะถูกเข็มขัดรัดไว้ก่อนจะยู่หน้าออกมาปกปิดความอาย “แกะออกให้พายด้วยค่ะ” “ผมว่าจะทำต่ออีกสักรอบ” “ไม่เอาแล้วนะคะ พายเจ็บ” ดวงตาของเธออ้อนวอนที่มองมาเหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ ทำให้เหมันต์ยอมปลดมันออกให้เธอในที่สุด และเมื่อเป็นอิสระเธอก็ดึงผ้าห่มขึ้นปิดร่างกายทันที “ดึกแล้ว ทำไมไม่นอนกับผม” “คือ...” “อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ยังทัน” “คะ?” “ยาคุมกินตอนเช้าก็ทัน เช้าค่อยกลับ” ..... คนที่ข่มตาลงนอนได้คงเป็นเขาเพียงคนเดียว พิยดาเผลอตัวทำเรื่องที่ไม่ควรทำเป็นอย่างยิ่งเพราะเขาเป็นเจ้านาย เธอไม่เคยคิดให้เกิดความสัมพันธ์แบบนี้กับเจ้านายเลยสักนิด ร่างบางมองดูเวลาที่หน้าจอมือถือตอนนี้ก็เป็นเวลาตีห้าเข้าไปแล้ว เธอรีบไปก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมสติดีกว่า ..... “ยัยพาย เพิ่งกลับหรอ” สองเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าห้องหยุดชะงัก ถ้าเธอเดินเร็วกว่านี้อีกนิดเดียวคงไม่ต้องเจอพี่ชายจอมสอบสวน “ค่ะ พี่จะไปไหนแต่เช้าคะ” “จะลงไปทำอาหารไว้รอแกนั่นแหละ แล้วกลับยังไงเจ้านายแกมาส่งหรือเปล่า” “ชะ.. ใช่ค่ะ คุณเหมันต์มาส่ง ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ร่างบางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อปลีกตัวออกมาจากสายตาของพี่ชายได้ เขาดุมาก ๆ และก็รักเธอมาก ๆ ด้วย เปรียบเสมือนแม่คนหนึ่งก็ว่าได้ พิยดาทิ้งตัวลงนอนหลังจากที่จัดการทำความสะอาดร่างกายและแกะยาคุมฉุกเฉินกินเรียบร้อย ทุก ๆ สัมผัสของเขายังตรึงอยู่ในใจของหญิงสาว ผู้ชายคนแรกคือเจ้านายของตัวเองหรอกหรือนี่ แล้วตื่นมาเขาจะจำเรื่องเมื่อคืนได้ไหม