“เดินทางปลอดภัยนะคะแม่” เสียงใสบอกกับมารดาที่กำลังจะเดินทางกลับต่างจังหวัด “แม่ไม่อยู่หนูก็ดูแลตัวเองดีๆ นะล็อกประตูรั้วล็อกประตูบ้านๆ ดีแล้วก็อย่านอนดึก” ประภาพรบอกกับลูกสาวด้วยความเป็นห่วง แม้นฤดาลูกสาวของเธอจะโตแล้วแต่ในสายตาของคนเป็นแม่ก็ยังเป็นห่วงและเห็นเธอเป็นเด็กอยู่ตลอด “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะแม่หวานดูแลตัวเองได้ แม่นั่นแหละที่น่าเป็นห่วงนั่งรถตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงอุตรดิตถ์อย่าลืมหาอะไรกินรองท้องด้วยนะคะ” “ไม่ต้องห่วงหรอกลูกบนรถไฟเขามีขาย” “แต่หวานว่าแม่น่าจะซื้อไปจากตลาดดีกว่านะคะ ถ้าเกิดเขาขายหมดหรือของที่แม่อยากกินไม่มีแม่จะทำยังไง” “ก็ได้จ้ะเดี๋ยวแม่จะหาซื้อก่อนขึ้นรถ หวานรีบกลับบ้านเถอะลูกรถเมล์มาแล้ว” “ถึงแล้วอย่าลืมไลน์มาบอกหวานนะคะแม่” หญิงสาวตะโกนบอกมารดาที่ขึ้นไปนั่งบนรถเมย์เรียบร้อยแล้ว “จ้ะลูก ดูแลตัวเองดีๆ นะ” นฤดามองรถตามหลังรถเมล์ไปจนสุดสายตาจากนั้นเธอก็เดินกลับมายังบ้านหลังเล็กด้านในซอย บ้านหลังนี้เธออยู่กับมารดามาตั้งแต่จำความได้ถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบจะยี่สิบปีแล้ว ปกติแล้วมารดาไม่ค่อยทิ้งให้เธออยู่คนเดียวเวลาจะไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดแต่ครั้งนี้มารดาต้องกลับไปทำธุระที่อุตรดิตถ์หลายวัน นฤดาเพิ่งจะเข้าทำงานได้ไม่กี่เดือนจึงลางานนานๆ ไม่ได้ “แม่ไปแล้วเหรอหวาน” “ค่ะป้าเยาว์” “อยู่คนเดียวกลัวหรือเปล่าให้น้องแก้มไปนอนเป็นเพื่อนไหม” “ขอบคุณค่ะป้าเยาว์ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะหวานอยู่ได้” “ถ้ามีอะไรก็ตะโกนเรียกป้าดังๆ นะ” “ค่ะ” นฤดาตอบป้าข้างบ้านจากนั้นก็กลับเข้ามาในบ้านของตนเอง นฤดารีบอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกเพราะวันนี้เงินเดือนออกหญิงสาวจึงนัดกับเพื่อนว่าจะไปเที่ยวด้วยกัน ก่อนออกไปเธอโทรศัพท์ไปหาปรเมศวร์คนรักเพราะอยากจะชวนเขาไปเที่ยวด้วยกัน “หวานมีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่า” “ไม่มีหรอกค่ะหวานแค่อยากเจอพี่กาย วันนี้เงินเดือนหวานออกแล้วเราไปเที่ยวกันดีไหมคะ” “งานพี่ยุ่งมากเอาไว้เราค่อยไปเที่ยวกันวันหลังนะ” “ก็ได้ค่ะ หวานขอโทษที่รบกวนเวลางาน” “ถ้าไม่มีอะไรแล้วพี่วางก่อนนะ” นฤดารู้สึกว่าช่วงนี้คนรักของตนไม่ค่อยมีเวลาให้เลยแต่เธอก็พยายามเข้าใจ ซึ่งแต่ก่อนนฤดาก็ไม่ค่อยเข้าใจคนรักเท่าไหร่แต่พอตัวเองเรียนจบและเริ่มทำงานก็เข้าใจเขามากขึ้น เธอกับเขาทำงานกันคนละที่นฤดาทำงานที่ฝ่ายบัญชีชองโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง ส่วนเขาเป็นพนักงานฝ่ายไอทีอยู่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง เมื่อคนรักไม่ไปด้วยหญิงสาวจึงโทรศัพท์บอกเพื่อนให้มารับที่หน้าบ้านเพราะตอนแรกคิดว่าจะให้ปรเมศวร์มารับ “เราจะเข้าร้านไหนกันดีล่ะมีผับใหม่เยอะเลย” นฤดาถามคนขับที่กำลังวนหาที่จอดรถในย่านที่ผับและบาร์อยู่เต็มไปหมด “ร้านนั้นไง” “นั่นมันร้านหรูเลยนะปลาเราจะเอาตังที่ไหนจ่าย” “ไม่ต้องห่วงหรอกน่ามีคนจ่ายให้เราแล้ว” “ใครเหรอปลา” นุ่นถามด้วยความสงสัยเพราะร้านที่เพื่อนบอกนั้นเป็นร้านหรูที่ต้องเป็นสมาชิกถึงจะเข้าไปใช้บริการได้ “คุณเฉินแฟนใหม่ของปลาไง” “แล้วตัวเขาไม่มาเหรอ มีนากลัวเขาจะหลอกเรามาแล้วเราต้องจ่ายเองเงินเดือนพวกเรายิ่งน้อยๆ อยู่” “ไม่ต้องกลัวหรอกน่ามีนา เมื่อวานปลาก็มากับเขาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง เขาเอาบัตรนี่ให้เราแล้ว” หญิงสาวยื่นบัตรสีดำที่มีตัวอักษรสีทองเขียนว่า VIP ให้เพื่อนดู “แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย” “นานๆ ทีได้ออกมาเที่ยวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคืนนี้หวานจะเมาให้เต็มที่เลย” “ไม่กลัวแม่กับพี่กายว่าเหรอ” “แม่กลับบ้านที่ต่างจังหวัดส่วนพี่กายงานยุ่งมากคืนนี้หวานก็เลยอิสระเต็มที่ พรุ่งนี้ก็วันหยุดด้วย” “ทุกอย่างดูเป็นใจไปหมดเลยนะ สงสัยคืนนี้พวกเราคงได้สนุกกันสุดเหวี่ยง” “สนุกกันให้เต็มที่เลยเดี๋ยวฟ้าขับรถไปส่งทุกคนที่บ้านเอง” เพราะเป็นคนเดียวที่ดื่มเธอจึงคอยเป็นคนขับรถให้ทุกครั้ง “ขอบใจนะฟ้า ถ้าพวกเราไม่มีฟ้าก็คงแย่นะ” “ฟ้าไม่อยากลองดื่มบ้างเหรอ มาเที่ยวทีไรนุ่นเห็นกินแต่น้ำส้ม” “ไม่ล่ะ ฟ้ากินทีไรเป็นผื่นทุกมีไม่อยากเสี่ยง” เพราะเป็นคนไวต่อแอลกอฮอล์เธอจึงไม่คิดจะดื่มแต่ก็ออกมากับเพื่อนทุกครั้งเพราะชอบบรรยากาศและอยากจะสนุกกับเพื่อนๆ ห้าสาวลงจากรถและตรวจดูความเรียบร้อยของชุดที่ใส่ก่อนจะเดินเข้าไปยังผับสุดหรูที่อยู่ตรงหน้า พนักงานที่หน้าประตูเห็นบัตร VIP ที่ปลาถือมาก็ให้พวกเธอเข้าไปโดยไม่ต้องตรวจบัตรประชาชนแต่พวกเธอก็ไม่ไม่กลัวถ้าหากเขาจะตรวจเพราะทุกคนอายุเกิน 20 ปีกันหมดแล้ว ทั้งหมดถูกพนักงานพาไปนั่งบริเวณชั้นสองของผับซึ่งเป็นโซนสำหรับสมาชิก VIP “อยู่บนนี้ก็ดีเหมือนกันนะมองเห็นคนข้างล่างได้เกือบทุกมุมเลย” มีนาพูดขณะมองไปรอบๆ ร้าน “คนมาเที่ยวไม่ค่อยเยอะฟ้าว่าแบบนี้ไม่อึดอัดดีนะ” “คุณเฉินบอกปลาว่าค่าสมาชิกที่นี่ค่อนข้างแพง คนมาเที่ยวก็จะเป็นพวกคุณหนูหรือไม่ก็นักธุระกิจชาวต่างชาติ” “แล้วเขาไม่ว่าเหรอที่ปลาพาเพื่อนมาเที่ยว” “ไม่หรอก เขาเป็นคนบอกเองว่าถ้าอยากมาเที่ยวก็อย่าไปที่อื่น ที่นี่ค่อยข้างปลอดภัยและเขาก็บอกพนักงานแล้วว่าให้ช่วยดูแลถ้าปลากับเพื่อนจะมาเที่ยว” “เราจะได้เจอแฟนของปลาไหม” “ปลาไม่แน่ใจวันนี้เจ้านายเขามีประชุม ไม่รู้จะเสร็จกี่โมงถ้าเสร็จเร็วเขาบอกจะตามมา” “นี่มันดึกแล้วนะเขายังประชุมไม่เสร็จอีกเหรอ” “เจ้านายเขาทำธุรกิจหลายประเทศนะ เวลาที่นั่นอาจจะเป็นกลางวันอยู่ก็ได้” “เป็นคนรวยนี่เหนื่อยน่าดูเลยนะ” นุ่นเปรยขึ้น “นั่นสิ บางทีหวานก็อยากลองเป็นคนรวยดูบ้างนะ” “มนุษย์เงินเดือนอย่างเราคงรวยได้ยาก แต่ก็มีวิธีรวยทางลัดอยู่นะ” ฟ้าพูดพลางหัวเราะคิกๆ “จะบอกให้ซื้อหวยอีกแล้วใช่ไหมล่ะฟ้า มีนาไม่เอาแล้วนะงวดที่แล้วหมดไปตั้งหลายร้อย เอาตังมาซื้อกาแฟกินดีกว่า” “ฟ้าไม่ได้หมายถึงซื้อหวย ฟ้าหมายถึงหาแฟนรวยๆ” “จริงสินะ แต่หน้าตาธรรมดาอย่างมีนาใครจะสนใจกันล่ะถ้าสวยๆ อย่างหวานก็ว่าไปอย่าง” “แต่น่าเสียดายนะที่หวานมีแฟนแล้ว” “นุ่นว่ามีได้ก็เลิกได้ถ้าแฟนของเราไปมีคนอื่น” “พูดอะไรแบบนั้นล่ะนุ่นเดี๋ยวหวานก็คิดมากหรอก” ปลาดุเพื่อน “ที่พูดก็เพราะอยากให้หวานคิดมากๆ ว่าจะเอายังไงต่อเพราะตอนนี้พี่กายของหวานกำลังควงผู้หญิงอื่นเข้ามาในร้าน"

คำพูดของนุ่นทำให้เพื่อนอีกสี่คนที่เหลือหันมามองหน้า จากนั้นเจ้าตัวก็ชี้ให้ทุกคนดูชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งเบียดกันอยู่บนโซฟาบริเวณชั้นล่างของผับ “พี่กายจริงๆ” นฤดาไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่และเห็นเขาอยู่กับคนอื่นแบบนี้ “ใจเย็นก่อนนะหวานผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นแค่เพื่อนก็ได้” มีนารีบบอกเพราะกลัวเพื่อนจะคิดมาก “เพื่อนที่ไหนจะนั่งชิดกันแบบนั้นถ้านั่งตักได้คงนั่งกันไปแล้ว” นฤดาตอบเพื่อนด้วยความโมโห “เสียงเพลงอาจจะดังเลยต้องนั่งใกล้ก็ได้นะ” มีนาช่วยแก้ตัวอีกครั้ง “ดังที่ไหนล่ะ เราคุยกันปกติยังได้ยินเลย” “ปลาว่าหวานอย่าไปสนใจเลยนะ พวกเราสนุกกันต่อดีกว่า” “เห็นแฟนอยู่กับคนอื่นแบบนี้หวานหมดสนุกแล้วหวานจะลงไปคุยกับพี่กายให้รู้เรื่อง อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำหน้ายังไงถ้าเจอหวานที่นี่” “ฟ้าลงไปเป็นเพื่อนนะ” “ไม่เป็นไรหวานไปคนเดียวได้” “แต่หวานเริ่มเมาแล้วฟ้ากลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องนะ” “ยิ่งเมาก็ยิ่งดี ยายหวานมันจะได้กล้าหน่อย ปกติมันกลัวพี่กายจะตาย” นุ่นบอกกับเพื่อนเพราะปกติแล้วนฤดาจะกลัวแฟนมาก ไม่ว่าปรเมศวร์จะบอกให้ทำหรือไม่ทำอะไรเพื่อนของเธอจะเชื่อฟังและทำตามทุกอย่าง “พวกเราอยู่ข้างบนนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยกวักมือเรียก ถามเขาดีๆ อย่าเพิ่งใช้อารมณ์นะ” ปลาตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะเดินมาส่งบริเวณทางลง “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า หวานไม่ได้เมามากก็แค่มึนนิดหน่อยเอง” นฤดาบอกเพื่อนก่อนจะเดินลงมาจากชั้นสองและไปหาคนรักของตนที่กำลังนั่งเบียดอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง มือของชายหนุ่มโอบรอบเอวของผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าของเขาก็คลอเคลียอยู่ไม่ห่างจากใบหน้าของเธอเลย ท่าทางของทั้งสองคนมันทำให้คิดเป็นอื่นไม่ได้เลย “สวัสดีค่ะขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ” นฤดาเอ่ยกับหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่กำลังนัวเนียกันโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยถามปรเมศวร์ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาตกใจและรีบปล่อยมือที่โอบเอวผู้หญิงคนนั้นออกอย่างรวดเร็ว “หวานมาที่นี่ได้ยังไง” เขาถามคนรักด้วยความแปลกใจเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะเข้ามาในสถานที่แบบนี้ ชายหนุ่มอุตส่าห์เลือกมาที่นี่เพราะคิดว่านฤดาคงไม่มีทางเข้ามาได้ เขายอมเสียค่าสมาชิกแพงๆ เพื่อพาผู้หญิงคนอื่นมาเที่ยวและคิดว่ายังไงนฤดาก็คงไม่มีทางรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน “หวานต้องถามพี่กายมากกว่านะคะว่าพี่กายมาที่นี่ได้ยังไงไหนบอกว่างานยุ่งเคลียร์งานอยู่” “พอดีพี่เคลียร์งานเสร็จแล้วก็เลยออกมานั่งดื่มกับเพื่อนน่ะ นี่เพื่อนพี่เองชื่อนิว” “แค่เพื่อนเหรอคะนั่งชิดขนาดนี้ไปหลอกเด็กดีกว่ามั้งคะพี่กาย” หญิงสาวมองหน้าผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่เพื่อน “เราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ” “เห็นตำตาขนาดนี้พี่ยังจะโกหกอีกเหรอคะ เพื่อนที่ไหนนั่งกอดกันกลมจนแทบจะสิงห์ร่างกันแบบนี้บ้างคะ” “หวานพี่ว่าเราไปคุยกับพี่ตรงนั้นก่อนได้ไหม” “ทำไมล่ะคะ หวานคุยตรงนี้ก็ได้สะดวกดีออกมีที่นั่งมีเครื่องดื่มพร้อม” นฤดานั่งลงตรงข้ามจากนั้นก็ยกแก้วเครื่องดื่มที่วางตรงหน้าขึ้นมาดื่ม “เชื่อพี่เถอะเราออกไปคุยกันก่อน” “แต่หวานอยากคุยต่อหน้าผู้หญิงคนนี้คุยให้มันรู้เรื่องไปเลยว่าพี่กายจะเอายังไงกันแน่จะเลือกหวานหรือเลือกผู้หญิงคนนี้” “กายนี่มันอะไรกันคะคุณบอกว่าจะพานิวมานั่งฟังเพลงแล้วนี่มันอะไรกัน เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” “ใจเย็นครับนิว เป็นเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อยเดี๋ยวผมขอไปคุยกับน้องสาวก่อน” “น้องสาวเหรอคะหวานเพิ่งรู้นะคะว่าตัวเองมีพี่ชาย” “หวานเมาแล้วพี่ว่ากลับบ้านไปก่อนดีไหมแล้วเราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน” “ที่บ้านเหรอคะเราอยู่บ้านเดียวกันด้วยเหรอคะ" เธอพูดประชดและมองเขาด้วยแววตาที่ผิดหวัง ปรเมศวร์ไม่อยากให้นฤดาพูดอะไรไปมากกว่านี้เนื่องจากเขาและผู้หญิงที่พามานั้นเพิ่งเริ่มคบหากันได้ไม่นานและเขาก็ติดใจในลีลารักของเธอจนไม่อยากให้นฤดาทำให้เสียเรื่อง เขารีบลุกขึ้นแล้วจูงมือนฤดาออกมาและเดินไปบริเวณหน้าห้องน้ำซึ่งซึ่งคนไม่ค่อยพลุกพล่านอีกทั้งเสียงก็ไม่ดังมาก “พี่กายทำแบบนี้กับหวานได้ยังไงค่ะ หวานอุตส่าห์เชื่อใจพี่กาย” “พี่ก็แค่มาเที่ยวสนุกๆ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอมากขนาดนั้นหรอกนะพี่ยังรักหวานเหมือนเดิม” ปรเมศวร์รีบบอกเพราะกลัวว่าเธอจะโกรธจนถึงขั้นบอกเลิก “เที่ยวสนุกๆ เหรอคะแต่ที่หวานเห็นมันไม่ใช่แค่เที่ยว พี่นอนกับเธอแล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามออกไปตรงๆ การดื่มมาเยอะทำให้เธอกล้าที่จะพูดทุกอย่างที่คิดออกมา “หวาน” ชายหนุ่มพูดไม่ออกเพราะไม่เคยเห็นนฤดาในมุมนี้มาก่อน ที่ผ่านมาหญิงสาวเรียบร้อยพูดเพราะและไม่เคยโวยวายหรือขึ้นเสียงกับเขาเลยสักครั้ง “ทำไมคะหวานไม่ดีตรงไหนพี่กายถึงทำแบบนี้กับหวาน” “หวานดีมากหวานดีทุกอย่างแต่หวานก็รู้ว่าผู้ชายเรามันไม่ได้ต้องการแค่นั้น” “หมายถึงอะไรคะ” “เราคบกันมาครึ่งปีแล้วนะ แต่ที่หวานให้พี่ได้ก็แค่จับมือกอดและจูบเท่านั้นหวานก็รู้ว่าพี่ต้องการมากกว่านั้น” “แต่หวานก็เคยบอกไปแล้วว่า เรื่องนี้หวานยังไม่พร้อม” “แล้วหวานจะพร้อมเมื่อไหร่” “ที่พี่กายคบกับหวานเพราะตัองการแค่เรื่องบนเตียงเหรอคะ พี่เคยรักหวานบ้างไหม” “รักสิ เพราะรักพี่ถึงรอให้หวานพร้อม” “รักแล้วทำไมต้องมีคนอื่น ทำไมต้องโกหกหวานว่างานยุ่ง พี่พาผู้หญิงมาเที่ยวแบบนี้บ่อยแค่ไหน หลอกหวานมากี่ครั้งแล้วคะ” “พี่อยากให้หวานหลับหูหลับตาปล่อยให้พี่เป็นอิสระบ้าง” “คำว่าอิสระของพี่คือนอนกับใครก็ได้เหรอคะ ถ้าหวานขออิสระแบบพี่บ้างจะไหมล่ะ” “อย่ามาประชดพี่นะ” “ในเมื่อพี่มีคนอื่นได้หวานก็มีคนอื่นได้เหมือนกันไม่เห็นต้องแคร์” หญิงสาวพูดด้วยอารมณ์โกรธและผิดหวังอย่างมาก ที่ผ่านมาเธอรักเชื่อฟังและมีเขาคนเดียวมาตลอดแต่ไม่คิดว่าตนเองจะถูกเขานอกใจแบบนี้ นี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพาคนอื่นมาเที่ยว ในเมื่อเขาทำได้เธอก็คิดว่าตนเองก็ทำได้เหมือนกัน

“หวานเป็นแฟนพี่นะจะทำแบบนั้นได้ยังไง” “แล้วทำไมพี่ทำได้ล่ะคะ” “มันก็แค่เรื่องบนเตียง พี่ไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น” “ไม่ได้รักแต่พี่ก็นอนกับเธอไปแล้ว” “มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พี่แค่ก็อยากหาความสุขใส่ตัวบ้าง ผู้ชายทุกคนก็มีความต้องการเรื่องบนเตียงกันทั้งนั้นในเมื่อหวานให้พี่ไม่ได้หวานก็อย่าห้ามถ้าพี่จะไปมีคนอื่น” “หวานคิดว่าคนเราคบกันรักกันเข้าใจกันแล้วจะรอให้ถึงวันที่เหมาะสม” “ที่หวานพูดมันก็ถูกพี่ก็รอไง แต่ระหว่างรอพี่ก็ขอนอนกับคนอื่นบ้างได้ไหมที่หวานทำอยู่มันเห็นแก่ตัวมากนะ” “หวานไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากพี่ ทำไมคะ อยากนอนกับหวานมากเหรอคะ” ปรเมศวร์เคยขอเรื่องนี้กับหญิงสาวหลายครั้งแล้วแต่นฤดาก็ปฏิเสธมาตลอด เพราะเธอคิดว่าเรื่องนี้จะรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนอย่างน้อยก็คบกันให้ครบหนึ่งปีแต่ไม่คิดเลยว่าเขาคิดว่าเธอเห็นแก่ตัว “พี่อยากจะรู้เหมือนกันนะว่าหวานจะเก็บความสาวความสวยไว้ทำไมวันหนึ่งมันก็ร่วงโรย” “แล้วยังไงคะถ้าวันหนึ่งหวานไม่สาวไม่สวยไม่สดพี่กายจะไม่สนใจใช่ไหม” “มันไม่ใช่แบบนั้นพี่ก็แค่เปรียบเทียบยังไงเราก็คบกันรักกันอีกหน่อยก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้วมีอะไรกันก่อนมันก็ไม่เห็นแปลก” “ใช่ค่ะมันไม่เห็นแปลก ผู้ชายก็คิดอย่างนี้กันทุกคนใช่ไหมคะ” “ผู้ชายเขาไม่สนใจหรอกนะว่าผู้หญิงที่นอนด้วยจะซิงหรือเปล่าเขาขอแค่นอนด้วยแล้วมีความสุข” “พี่กายหมายความว่าถ้าหวานไม่ใช่คนแรกของพี่พี่ก็จะไม่ถือสาใช่ไหม” “หวานพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” “หวานก็แค่อยากฟังความคิดเห็นของผู้ชายค่ะ ว่าเขาต้องการผู้หญิงซิงหรือต้องการผู้หญิงที่ลีลาเด็ด” “ถ้าตอบตามความจริงนะผู้ชายส่วนใหญ่ชอบผู้หญิงลีลาเด็ด” “หวานจะจำไว้ค่ะ จากนี้ไปหวานจะไม่สนใจความซิงอีกแล้ว” “หมายความว่าหวานจะยอมนอนกับใช่ไหม” ปรเมศวร์ตาลูกวาวด้วยความดีใจเพราะเขารอวันนี้มานานแล้ว รอวันที่จะได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นของเขา “ไม่ค่ะ ในเมื่อพี่เห็นคนอื่นดีกว่าหวาน หวานก็ไม่จำเป็นที่จะนอนกับพี่ เราเลิกกันเถอะค่ะ” “อะไรนะ เราจะเลิกกันด้วยเรื่องแค่นี้น่ะเหรอ” ปรเมศวร์ไม่มีทางยอมเลิกกับเธออย่างเด็ดขาดเพราะเขาเสียเวลากับเธอมานานถึงครั้งปีแล้วจะเลิกทั้งที่ยังไม่ได้ครอบรองเขาไม่มีทางยอม “มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้พี่ทั้งนอกกายและนอกใจหวาน” “พี่ก็แค่นอกกายแต่ไม่เคยนอกใจ” “หวานไม่เชื่อหรอกค่ะ คนกะล่อนอย่างพี่ขนาดจับได้คาหนังคาเขายังไม่ยอมรับแล้วถ้าลับหลังจะไม่ยิ่งกว่านี่เหรอคะ หวานเคยโง่มาก่อนแต่คนเราก็คงไม่โง่ตลอดไปหรอกค่ะ” “พี่ว่าหวานเมามากจนพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ พี่พาไปส่งที่บ้านดีกว่าหายเมาแล้วค่อยมาคุยกันนะ” “ถึงหวานจะเมาแต่หวานก็รู้ว่าพูดอะไรออกไป ขอให้เราจบกันแค่นี่เถอะค่ะหวังว่าพี่กับผู้หญิงคนนั้นจะมีความสุขนะคะ” นฤดาพูดจบก็สะบัดมือของเขาออกจากนั้นเธอก็เดินมายังบริเวณทางขึ้นชั้นสองขณะที่เด็กเสิร์ฟก็เดินถือถาเเครื่องดื่มมาพอดี “เครื่องดื่มนั้นจะเอาไปเสิร์ฟข้างบนใช่ไหม” “ใช่ครับ” “ขอฉันได้ไหม” “ขอโทษนะครับผมคงให้คุณไม่ได้เพราะพวกคุณเฉินสั่งให้ขึ้นไปส่งด้านบน แต่ถ้าคุณอยากจะสั่งเดี๋ยวผมจะจัดการให้นะครับ” “ฝากบอกคุณเฉินนะคะว่าขอบคุณมาก ฉันมากับแฟนของเขาค่ะ” นฤดาหยิบแล้วเครื่องดื่มสีฟ้าขึ้นมาดื่มทีเดียวจนหมดโดยที่พนักงานเสิร์ฟห้ามไว้ไม่ทัน “คุณครับนั่นมันของคุณเฉิน” “ก็ฉันบอกแล้วว่ามาฉันมากับแฟนคุณเฉินถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวฉันจะไปบอกเขาเองแต่ตอนนี้ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” “เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วอย่าลืมตามผมไปข้างบนนะครับ” พนักงานหนุ่มบอกก่อนที่ตัวเองจะเดินขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เป็นคนละทางกับกลุ่มเพื่อนของนฤดา “ทำมาช้าล่ะกิต” เฉินถามพนักงานที่เขาสั่งให้เอาเครื่องดื่มขึ้นมาให้ “ก็เพื่อนของแฟนคุณเฉินน่ะสิครับชวนผมคุย” “เพื่อนของแฟนเหรอ” “ใช่ครับ คุณเฉินพาแฟนมาด้วยเหรอ” “ฉันไม่ได้พามาแต่เธอมากับเพื่อน” เขารู้แล้วว่าวันนี้ผู้หญิงของเขาจะมาเที่ยวที่นี่แต่เฉินก็ยังไปหาเธอตอนนี้ไม่ได้เพราะยังทำงานไม่เสร็จ “อีกแก้วหนึ่งไปไหน” เฉินถามเพราะเครื่องดื่มที่เขาสั่งมามีทั้งหมดสี่แก้วตามจำนวนผู้หญิงที่นั่งตรงหน้า “ผู้หญิงที่มากับแฟนคุณเฉินเอาไปครับ ผมห้ามไม่ทัน” “แล้วผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน” ลูคัสที่นั่งหน้านิ่งถามขึ้นด้วยเสียงที่ฟังดูน่ากลัวจนเด็กเสิร์ฟตัวสั่น เขาเพิ่งมาทำงานได้ไม่นานและครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นมาบริการเจ้านาย “เธอไปเข้าห้องน้ำครับ นั้นไงครับผู้หญิงคนนั้น” ชายหนุ่มชี้ไปยังผู้หญิงที่กำลังเดินไปยังเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เขาเห็นเธอโบกมือขึ้นมาให้กับผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง “เอาไงดีครับบอส เธอน่าจะมากับแฟนผมจริงๆ” “คริสนายจัดการเรื่องที่เหลือ ส่วนนายไปบอกแฟนของนายว่าคืนนี้เพื่อนของเธอจะต้องกลับไปกับฉัน” ลูคัสสั่งลูกน้องก่อนที่ตนเองจะลุกขึ้นและเดินลงไปยังหญิงสาวที่สวมเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงยีนสีซีดที่อยู่ด้านล่าง “ผมบอกคนขับรถแล้วครับบอส” “ขอบใจ” “ผมต้องเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเพิ่มไหมครับคุณเฉิน” “ไม่ต้องนายกลับทำงานของนายแล้ว” คนที่ตอบคือลูคัสทำให้คนถามรีบลุกก่อนจะวิ่งลงมาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวตัวเองจะมีความผิดที่เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้เจ้านายไม่ครบ ลูคัสลงมานั่งข้างหญิงสาวและคอยสังเกตดูความผิดปกติของเธออย่างใกล้ๆ ระหว่างนั้นก็ได้รับข้อความจากเฉินที่บอกถึงชื่อและอายุของหญิงสาว เขาเงยหน้าขึ้นไปมองและยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับเพื่อนของเธอซึ่งเฉินคงจะบอกอะไรบางอย่างพวกเธอถึงได้ยิ้มตอบกลับมา ปกติแล้วลูคัสไม่ค่อยเข้ามาที่นี่บ่อยนักแต่คืนนี้เขาเพิ่งได้รับยาสูตรใหม่และคิดจะทดลองที่นี่ คนของเขาเตรียมผู้หญิงมาแล้วสี่คนกับเครื่องดื่มอีกสี่แก้วแต่หญิงสาวตรงหน้าก็คว้ามันไปดื่มเสียก่อนเขาจึงต้องมานั่งประกบเพราะอยากจะรู้ว่ายาที่เธอดื่มเข้าไปนั้นจะออกฤทธิ์แบบไหนและใช้เวลานานเท่าไหร่