นมัสการความรัก บรรณาการความเศร้า |บทกวีไร้ฉันทลักษณ์
บทที่ 1 นมัสการความรัก บทที่ ๑ มายา

นมัสการความรัก บทที่ ๑ "มายา" เฉกเช่นข้า สร้างภาพมายาหลอกลวงตนเอง ว่าเจ้าอยู่เบื้องหน้าข้านี้เอง นำสีทองยามฟ้ารุ่งอรุณมาทอเป็นเกศาเส้นงามของเจ้า ข้าร้อยราตรีเป็นเสื้อผ้าให้เจ้าได้สวมใส่ ไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่น ซึ่งอาภรณ์นี้ทับกับผิวกายละเอียดเฉกเช่นหิมะขาวโพลนในเหมันต์กาล ข้าหยิบดวงดาราสะพรั่งให้ล้อมผืนผ้าอนธการ เป็นอัญมณีล้ำค่า ซึ่งหามิได้จากที่ใดอีก อีกทั้งยังนำเส้นรุ้งทอฟ้ามาประดับคอระหงส์ จนอัปสรายังต้องอับอาย เพราะนางมิเคยได้มันจากผู้ใด ข้าขโมยหยดน้ำส่วนลึกสุดของมหาสมุทรยากจะหยั่งถึง สร้างเป็นดวงเนตรนารีแห่งเกลียวคลื่น ข้าผูกพันธะกับพฤกษ์ปานเย้าหยอกด้วยมธุสรหอมกรุ่น เพื่อมอบกลีบบุปผาของนาง สร้างเป็นเรียวปากงามให้เจ้าได้แย้มสรวลมาที่ข้า ดังค้อมโค้งของศศิซึ่งงามนวลส่องสว่างประดับอนธการ ข้าเว้าวอนสกุณาวายุภักษ์ ซึ่งนามการเวก แบ่งปันน้ำเสียงอันหยาดย้อยให้ทุกอย่างต้องลืมโลกา และสดับฟังเพียงเจ้า ทุกสิ่งที่ข้าสรรค์สร้างจากลมปาก มิอาจเทียบเคียงตัวจริงของเจ้าได้เลยแม้แต่น้อย หากแต่ได้อ้อนวอนปรารถนา ให้พวกเขาสร้างตัวแทนของเจ้าก็ยังดี…

บทที่ 2 บรรณาการความเศร้า บทที่ ๑ เครื่องสี

บรรณาการความเศร้า บทที่ ๑ "เครื่องสี" เสียงเครื่องสีกระทบเป็นสังคีตศิลป์ เหล่าคนเยาว์ต่างมาเริงระบำหน้ากองเพลิงยามค่ำคืน อมรสตรีผันตัวมาเกลือกกลิ้งในกองเถ้า เฝ้าถวิลถึงมนุษาที่มิอาจครอบครอง เท้าก้าวเหยียบหินแหลมจนโลหิตอาบย้อมตามเส้นทาง กระนั้นแล้วเธอก็ยังย่ำลงไปเพื่อเรียกบางสิ่งให้ตระหนักตื่น ลมสวรรค์หวนพัดมาหักปีกงามทิ้งให้สิ้นหวังร่วงลงสู่ธุลีดิน เหงื่อไคลที่หยดย้อยเรียกมาราฟื้นจากมรณานับอสงไขย ปีศาจยักหน้าหลอกให้สักการะเพื่อแลกชีวิตผู้เป็นที่รัก มอบสิทธิ์ของคืนวันโง่ๆ ให้นารีแย้มสรวลเพียงชั่วขณะ ยามราตรีหวนคืนอีกครา เหล่าศวะถูกปลุกให้พ้นผืนธรณี ตื่นจากการหลับใหล ความตายเข้ากระซิบเธออย่างแผ่วเบา “ก่อนอาทิตย์จะพ้นเส้นขอบนภา เจ้าจะได้นอนอย่างสงบแทนข้าเสีย”

บทที่ 3 นมัสการความรัก บทที่ ๒ ซ่อนกลิ่น

นมัสการความรัก บทที่ ๒ "ซ่อนกลิ่น" สองเท้าเหยียบบนพื้นไม้สู่ผืนดินจนเปรอะเปื้อนด้วยสีดำ ความเหงาคลุ้งทั่วระคนความรักที่ยังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ แต่บัดนี้ข้าได้เก็บซ่อนเจ้าไว้ สุดลึกของรากแก้วพฤกษชาติ ดอกซ่อนกลิ่นผุดขึ้นเหนือกายงาม หอมยิ่งกว่าดอกใดในพันลี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้อยู่นานนับกัปกัลป์ กลิ่นบุปผาคงไว้ไม่เลือนราง หอมหวานแต่น่าเวทนา เพราะมิอาจหวนพาเจ้ากลับจากขบวนกาล สรรเสริญข้าเถิด เพราะข้ายังซ่อนเจ้าไว้ มิให้ผู้ใดรบกวนยามหลับใหลตราบนิรันดร์

อ่านต่อ