​  "อาบอมขาน้องเอิงรักอาบอมนะคะ" "พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า" "รู้สิคะไม่รู้จะพูดได้ยังไง><" "อาว่าเราน่าจะเมา กลับห้องเอมิได้ละอาง่วงจะนอน" "ขอน้องเอิงนอนด้วยไม่ได้เหรอ" "ไม่ดะ..." "ห๊าววว ง่วงจังเดินกลับห้องไม่ไหวแน่" ตุ่บ เสียงล้มตัวลงบนที่นอน "เอิงลุกออกไป" "ไม่ลุกน้องเอิงจะนอนห้องนี้" "โอเคไม่เป็นไรงั้นอาจะออกไปเอง" หมับ!!!!! เสียงกอด "หื้ออออ ไม่เอาอาห้ามออกไปน้องเอิงไม่ให้อาบอมไป" "เอิงปล่อยอาอย่าทำแบบนี้" "ทำแบบนี้คือแบบไหนเหรอคะ แบบนี้รึเปล่า" จุ๊บ จ๊วบบบบบ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ "อื้ออออออ"

เอิงเอย... สวัสดีค่าฉันชื่อน้องเอิงนะคะเป็นลูกสาวคนเล็กของพ่อภูผาแม่อัยวาฉันมีพี่น้องทั้งหมด4คน มีพี่ภูมิพี่ชายคนโต พี่อันดาพี่สาวฝาแฝดของฉันเองแล้วก็น้องชายคนสุดท้องแล้วก็สุดแสบมากชื่อว่าภูฟ้า ตอนนี้ฉันอายุ18ปีแล้วค่ะเรียนอยู่ชั้นมอหกโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งแล้วก็ยังเป็นโรงเรียนหญิงล้วนอีกต่างหากไม่ต้องถามว่าใครให้มาเรียนที่นี่ถ้าไม่ใช่พ่อของฉัน พ่อหวงฉันกับพี่อันดามากหวงแบบชนิดที่ว่าผู้ชายคนไหนเข้าใกล้แทบไม่ได้เลยใครมาคุยด้วยพ่อจะถามทันทีว่าเป็นใครรู้จักได้ยังไง เห้อออ มีพ่อที่ขี้หวงขนาดนี้ถามว่าอึดอัดมั้ยตอนเด็กๆ ก็ไม่ค่อยอึดอัดหรอกค่ะแต่มาตอนนี้เริ่มแระ เนื่องจากว่าฉันกำลังมีความรักค่ะ ความรักที่ไม่สามารถบอกใครได้เพราะมันเป็นความรักที่ต่างวัยกันมากๆ ฉันแอบหลงรักอาบอมเพื่อนสนิทของแม่อัยวาฉันรู้จักอาบอมมาตั้งแต่จำความได้ อาบอมน่ารักเอาใจใส่ฉันดีมากๆ แต่ไม่ได้ดีแค่กับฉันหรอกนะดีกับทุกคนเลย แต่ฉันนี่สิหลงรักความดีความเอาใจใส่ของอาบอมมากถึงขั้นเก็บเอามาฝันว่าฉันได้เป็นเจ้าสาวของอาบอม แต่....มันก็เป็นความรักที่ดูจะไม่มีทางสมหวังได้เลยเพราะอาบอมเค้าเห็นฉันเป็นแค่หลานเท่านั้น อีกอย่างเราอายุต่างกันมากยี่สิบกว่าปีเลย ตอนนี้อาบอมอายุ40ปีส่วนฉันเพิ่งจะ18ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี เห้อคิดแล้วก็เครียด "ยัยเอิง!!!!" เสียงยัยเอมิตะโกนเรียกฉันมาแต่ไกล เอมิเป็นหลานสาวแท้ๆ ของอาบอมค่ะเป็นลูกสาวของลุงบาสพี่ชายอาบอมกับน้ายูมิ ฉันพี่อันดากับเอมิเราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลเราก็เลยสนิทกันมากเป็นพิเศษเพราะโตมาด้วยกัน "แกจะตะโกนทำไมเนี่ย" ฉันถามยัยเอมิที่วิ่งหน้าตั้งมาหาฉัน "ฉันมีเรื่องจะมาเม้าท์" "เรื่องอะไรของแก" "เรื่องอาของฉันน่ะสิ" "อาบอมเหรอทำไม" ฉันกระตือรือร้นถามทันทีทันใด "แหมมมพอบอกว่าเป็นเรื่องอาบอมนี่หูผึ่งตาโตเชียวนะ" "ก็...แกทำหน้าตื่นเต้นฉันก็ตื่นเต้นตามไง" ฉันรีบปฏิเสธเพราะฉันไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ "โอเคโอเคฉันจะยอมเชื่อแกก็ได้" "ว่าแต่อาบอมทำไมเหรอ" "เมื่อคืนอาบอมกลับมากับผู้หญิงคนนึงสวยมากด้วยแก ฉันว่านะต้องเป็นแฟนอาของฉันแน่ๆ เลย" ฉันใจหล่นวูบเมื่อได้ยินแบบนั้น "หน้าแกทำไมดูหงอยๆ ล่ะ" "เปล่าแกว่าไปเรื่อย" "โอเค งั้นฉันจะเล่าต่อละนะ" "อื้มมม" "อาบอมพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นห้องแล้วก็เพิ่งลงมาเมื่อเช้าผูหญิงคนนั้นนะท่าทางเหมือนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ฉันว่าพวกเค้าต้อง...คริ คริ ไม่อยากจะพูดอายอ่ะ><" ฉันใจแป้วขึ้นมาอีกเมื่อรับรู้เรื่องราวที่เพื่อนสนิทเล่าให้ฟัง "แล้วแกมาเล่าให้ฉันฟังทำไม" "อ้าวก็เห็นแกชอบถามฉันว่าอาบอมเป็นยังไงบ้างทำอะไรบ้างฉันก็เลยมาเล่าให้แกฟังไง" "อืมมม" "ยัยเอิง" "อะไร" "ฉันเป็นเพื่อนแกมาตั้งแต่จำความได้แกรู้สึกยังไงกับอาฉันทำไมฉันจะไม่รู้ถึงแกจะไม่บอกก็เถอะ" "..........." ฉันเงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไรออกไป "แกชอบอาบอมเหรอ" "..........." ฉันเลือกที่จะไม่ตอบ "ถ้าแกชอบแกก็บอกว่าชอบไม่เห็นต้องปิดบังกันเลยแล้วมันก็ไม่ได้น่าอายตรงไหน" "ฉันกับอาบอมอายุต่างกันตั้งเยอะ" "แล้วไงอายุเป็นเพียงตัวเลขป่ะดูแม่ฉันดิอายุห่างกับพ่อเกือบสิบปีพวกเค้ายังรักกันดีอยู่เลยไม่เคยทะเลาะกันเลยด้วย" "แกคิดว่าฉันควรจะทำยังไงดี" "สรุปแกรักอาบอมจริงๆ ใช่ป่ะหรือแค่ชอบเฉยๆ บอกฉันมาก่อน" "ฉันรักอาของแก รักมากรักแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย แกคือคนแรกเลยนะที่ฉันกล้าพูดเรื่องนี้" "ถ้าแกรักอาของฉันจริงๆ ฉันจะช่วยแกเอง" "ช่วยยังไง" "ยังไม่รู้เหมือนกัน" "อ้าว" "เอาน่าเดี๋ยวก็คิดออกเองนั่นแล่ะ" "แกคิดว่าเรื่องของฉันกับอาบอมจะสมหวังกี่เปอร์เซ็นต์" "ตราบใดที่อาของฉันยังไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแกก็มีสิทธิ์พันเปอร์เซ็นต์" "ดูแกมั่นใจมากเลยนะเอมิทั้งที่อาแกไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลยเขาเห็นฉันเป็นแค่หลานเป็นลูกสาวของเพื่อน" "แกอย่าเพิ่งท้อใจดิ แกตอ้งสู้ต้องตื้อ อาอัยเคยสอนฉันว่าถ้าเราชอบใครเราอย่าท้อแท้เราต้องใช้ลูกตื้อ ตื้อเท้านั้นที่จะครองโลก^^" "แม่ฉันสอนแกแบบนี้จริงๆ เหรอ" "เออดิ เมื่อตอนวันงานครบรอบงานแต่งงานพ่อแม่แกแล้วทีนี่แม่แกเรียกฉันไปคุยเพราะท่านรู้ว่าฉันแอบชอบพี่ชายแกอาอัยบอกว่าอยากให้ฉันสู้ห้ามถอย 🎶🎶ต้องสู้ต้องสู้จึงจะชนะ🎶🎶" "แกร้องเพลงไรของแกเนี่ย" "ไม่รู้ได้ยินอาม่าชอบร้องเลย อิอิ ว่าแต่แกเถอะจะสู้จริงๆ ใช่ป่ะ" "อืมมม" "ดีมากเพื่อนรัก เห้อออ ฉันจะได้แกเป็นอาสะใภ้เหรอเนี้ย><" "แกก็พูดอะไรเนี้ยฉันเขินนะ><" "มาขนาดนี้ไม่ต้องเขินแล้วเพื่อนร๊ากกก เอ๊ะหรือฉันจะลองเรียกแกว่าอาสะใภ้ดีน๊าาา" ยัยเอมิทำหน้าตาล้อเลียนฉันจนฉันเขิน "บ้ายัยเอมิ><"

เอิงเอย.... "น้องเอิงกลับมาแล้วค่าแม่"  ฉันวางกระเป๋านักเรียนเสร็จก็วิ่งเข้าไปในครัวแล้วหอมแก้มแม่ทันที "กลับมาแล้วเหรอลูก" "ค่าแม่  หื้มมแม่ทำคุ๊กกี้อีกแล้ว ขอน้องเอิงชิมหน่อยนะคะ" ฉันหยิบคุ๊กกี้ที่แม่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆเข้าปาก "มือก็ไม่ล้างมาหยิบขนมเรานี่นะ" แม่ดุฉันแต่ไม่ได้ดุจริงจังหรอก "เอ่อแม่คะน้องเอิงมีเรื่องอยากให้แม่ช่วยน้องเอิง" "ช่วยอะไรลูก" ฉันมองไปข้างหลังหันซ้ายหันขวาเพื่อดูว่าพ่อภูเดินตามเข้าในในครัวหรือเปล่า "มองอะไรเรา" "มองพ่อค่ะว่าเดินตามเข้ามาหรือเปล่า" "แปลว่าเรื่องนี้ไม่อยากให้พ่อรู้ใช่มั้ย" "ใช่ค่ะ" "มีอะไรว่ามาค่ะ" "คือน้องเอิงอยากขอแม่ไปนอนบ้านเอมิ" "นอนบ้านเอมิ??" "ใช่ค่ะ" "ทำไมล่ะมีอะไรหรือเปล่า ปกติมีแต่เอมิที่มานอนบ้านเรา" "ก็น้องเอิงอยากไปนอนบ้านเอมิบ้างน่ะสิคะแม่ คืออีกไม่กี่วันก็จะสอบปลายภาคแล้วน้องเอิงก็เลยอยากไปอ่านหนังสือเงียบๆบ้านเอมิ" "แล้วบ้านเราไม่เงียบเหรอลูก" "จะเงียบยังไงคะภูฟ้าชอบเล่นเกมส์เสียงดังน้องเอิงไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย><" "แน่ใจนะว่าแค่ไปอ่านหนังสือไม่ได้ไปทำอะไรอย่างอื่น" "แม่อ่ะเห็นน้องเอิงเป็นยังไง><" "น้องเอิงคิดว่าแม่ดูไม่ออกเหรอลูกหื้มมม" "ดูออกเรื่องอะไรคะน้องเอิงไม่เห็นเข้าใจเลย" "ลูกสาวแม่กำลังมีความรัก" "แม่อัย><" "ทำหน้าเขินแบบนี้แปลว่าแม่เดาถูก" "แม่อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อนะคะน้องเอิงไม่อยากหูชา" "แปลว่าน้องเอิงชอบอาบอมจริงๆเหรอลูก" "แม่ไม่ว่าน้องเอิงใช่มั้ยคะ" "แม่จะว่าอะไรน้องเอิงล่ะลูกเรื่องความรักมันห้ามกันไม่ได้อยู่แล้วแต่น้องเอิงรู้ใช่มั้ยว่ามันเป็นไปไม่ได้" "ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ" "อาบอมเป็นเพื่อนแม่แล้วอาบอมเค้าก็คิดกับน้องเอิงของแม่แค่หลานแม่มั่นใจ" "แม่พูดแบบนี้น้องเอิงก็ท้อเลย><" "แม่ไม่ได้อยากจะพูดให้น้องเอิงท้อหรอกนะลูกแต่แม่อยากให้น้องเอิงคิดให้ดีๆเรื่องความรักมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันทำให้เรามีความสุขได้มันก็ทำให้เราร้องไห้ได้เหมือนกัน" "แม่พูดเหมือนแม่เคยอกหัก" "ก็ไม่เชิงหรอกลูก" อัยวา... ฉันแค่อยากพูดให้ลูกเข้าใจและยอมรับความเป็นจริงฉันไม่อยากให้ลูกต้องมาร้องไห้ผิดหวังเสียใจเหมือนที่ฉันเคยเป็นมาก่อนแม้ว่าตอนนี้ฉันจะสมหวังกับพี่ภูแต่ก็ใช่ว่าเรื่องความรักของลูกจะสมหวังเหมือนกันกับฉัน อีกอย่างกว่าที่ฉันจะมีความสุขได้อย่างทุกวันนี้ฉันก็เจ็บมาไม่น้อยเหมือนกัน ส่วนน้องเอิงฉันไม่รู้ว่าลูกจะทนรับความเจ็บปวดและผิดหวังได้มากแค่ไหนเพราะตั้งแต่แกเกิดมาแกไม่เคยต้องผิดหวังหรือเสียใจกับเรื่องอะไรเลยเพราะมีทั้งพ่อแม่ปู่ย่ายายทวดคอยให้ความรักความเอาใจใส่ตามใจทุกสิ่งอย่าง เรื่องบอมฉันรู้ว่าเขาไม่ได้คิดเรื่องชู้สาวกับน้องเอิงหรอกเพราะเขาเห็นน้องเอิงมาตั้งแต่เด็กเรียกว่าตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ ฉันยอมรับว่ารู้มานานแล้วเรื่องน้องเอิงแอบชอบบอมซึ่งฉันไม่ติดหรอกนะที่น้องเอิงจะมีความรักกับผู้ชายที่อายุมากกว่าหลายสิบปียิ่งเป็นบอมฉันยิ่งรู้สึกสบายใจถ้าทั้งคู่ใจตรงกันรู้สึกเหมือนกัน ก็อย่างที่ทุกคนรู้ว่าบอมเป็นคนดีมากขนาดไหนเรารู้จักกันมานานหลายสิบปีเขาเป็นคนยังไงฉันรู้ดี ซึ่งฉันก็เคยลองถามบอมถึงเรื่องสาวๆในสเป๊กของเขาว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหนซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวานพูดจาไพเราะและมีความเป็นผู้ใหญ่ไม่เอาแต่ใจไม่งอแงเหมือนเด็กเพราะเขาไม่ชอบตามง้อใครง่ายๆก็คือเขาเอาใจใครไม่เป็นพอได้ฟังแบบนี้แล้วฉันก็รับรู้ได้ในทันทีว่าลูกสาวตัวเองหมดหวังอย่างแน่นอนเพราะลักษณะผู้หญิงที่บอมชอบลูกสาวฉันไม่มีเลยสักอย่างน้องเอิงน่ะทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจทั้งขี้งอน "แต่น้องเอิงอยากลองดูค่ะ" "ลองดูยังไงลูก" "น้องเอิงจะบอกความในใจให้อาบอมรู้ค่ะน้องเอิงจะสารภาพรักกับอาบอม" "ห๊ะ!!!" ฉันยอมรับว่าตกใจเมื่อได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้แต่คิดไปคิดมาลูกก็เหมือนฉันนั่นแล่ะเมื่อก่อนฉันก็เป็นแบบนี้ชอบพี่ภูก็บอกว่าชอบไม่เคยปิดบังความรู้สึก  "จุ๊ จุ๊ แม่อย่าเสียงดังซี่เดี๋ยวพ่อก็ได้ยินหรอกค่ะ" "โอเคค่ะลูกโอเคแม่ตกใจไปหน่อย" "แล้วตกลงแม่จะช่วยน้องเอิงมั้ยคะ" ลูกสาวทำตาปริบๆอ้อนวอนขอความเห็นใจ ฉันซึ่งก็เข้าใจความรู้สึกของลูกเป็นอย่างดีเพราะเคยเป็นเหมือนแกมาก่อน "โอเคค่ะแม่จะช่วยหนูเองแต่มีข้อแม้" "ข้อแม้อะไรคะแม่พูดมาได้เลย" "ถ้าโดนปฏิเสธน้องเอิงต้องตัดใจนะคะแม่ไม่อยากให้หนูเสียใจ" "ง่ะ>< ทียัยเอมิแม่ยังบอกให้สู้ๆห้ามถอยเลยแต่ทำไมกับน้องเอิงแม่ถึงบอกให้ตัดใจล่ะคะ><" เออนั่นสินะทำไมฉันถึงบอกให้ลูกตัดใจง่ายๆล่ะทั้งที่ฉันเองก็ยังไม่เคยตัดใจจากพี่ภูได้เลยไหนจะบอกน้องเอมิให้สู้อีกตอนที่แกบอกว่าแกชอบน้องภูมิลูกชายคนโตของฉัน "โอเคค่ะถ้าอย่างงั้นน้องเอิงไม่ต้องตัดใจก็ได้แต่ถ้าวันนึงหนูท้อหนูก็ต้องถอยออกมานะลูกแม่ไม่อยากให้หนูเจ็บ" ฉันลูบผมลูกสาวสุดที่รักด้วยความเป็นห่วง "โอเคค่ะแม่น้องเอิงจะเชื่อแม่^^"