เสียงพูดคุยเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหมือนนกกระจอกแตกรัง บรรยากาศภายในโรงอาหารของโรงเรียน ตอนเช้า ตั้งแต่เจ็ดโมง ถึง เจ็ดโมงห้าสิบนาที เต็มไปด้วยความวุ่นวาย " ผิง การบ้านวิชาฝรั่งเศสเสร็จหรือยัง " คนที่ถูกเรียก กำลังถักเปียให้เพื่อนอยู่ ส่ายหน้าออกมา ด้วยความอ่อนใจ " เสร็จแล้ว แต่ไม่ให้ลอก " เจ้าของเกรดสี่ ของห้อง บอกเสียงเข้ม ใบหน้าสวยหวานดุเพื่อนด้วยสายตา " ขอร้อง ละนะ สัญญา ครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ จะไม่ขอลอกการบ้านอีกแล้ว " คนที่โดนมาดามคาดโทษเอาไว้ พนมมือ หลวมๆ ยกมือไหว้เพื่อนรัก " สัญญานะ มะปราง ครั้งสุดท้าย " คนที่ถักเปียอยู่หัวเราะออกมา ขนมผิง ใจดีขนาดนี้ ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอก " หัวเราะอะไร ขนมจีน " คนที่ถักเปียเกือบจะเสร็จแล้ว ถามเพื่อนที่นั่งอยู่ แล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา " ป่าว หนมเปล่าหัวเราะผิง แค่คิดถึงเรื่องตลกเอง " เจ้าตัวเฉไฉ แล้วมองเพื่อนที่กำลังย่องไปหยิบ กระเป๋าหนังสือ สีชมพูหวานของขนมผิง ที่วางอยู่ " สัญญาแล้วนะมะปราง " ต้นฉบับการบ้าน กำชับอีกครั้ง " สัญญาจ้ะ ผิง ปรางสัญญาว่าจะไม่ลอกการบ้านฝรั่งเศสอีกแล้ว " ไม่ลอกฝรั่งเศสแต่ลอกวิชาอื่น เจ้าตัวคิดในใจ แล้วนั่งลง เปิดแบบฝึกหัด แล้วจัดการปั่น การบ้าน ทำความเร็วอย่างเต็มที่ มือบอบบางที่สวมนาฬิกาเบบี้จีสีขาว มัดผมถูกโบว์ให้เพื่อน แล้วหยิบหวี มาหวีให้อีกครั้ง "เรียบร้อยจ้ะ เสร็จแล้ว " มือถักเปียบอกกับเพื่อนที่นั่งอยู่ ขนมจีนจับมือของเพื่อนขึ้นมา จุ้บเบาๆ " ขอบคุณนะคะคุณแม่ผิง ผู้แสนใจดี " ขนมจีนยิ้มหวานให้เพื่อน แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงไปที่ร้านข้าวมันไก่ ที่อยู่ด้านใน สั่งอาหารเช้า เป็นกิจวัตรประจำวัน " ไก่ต้มไม่หนังสอง เพิ่มไข่ต้มด้วยค่ะ " นักเรียนมอหกสั่งอาหารเช้า เช่นเดิม แล้วเดินไปหยิบถาด ช้อนส้อม และถ้วยน้ำจิ้ม มารอเอาไว้ก่อนแล้ว " น้ำเปล่า2ขวดค่ะ " ขนมผิง สั่งน้ำเปล่า ก่อนจะยื่นบัตรพลาสติก ส่งให้แม่ค้าสแกน ใบหน้าสวยหวาน ยิ้มให้ ก่อนจะหันหลังกลับมา ชนกับใครบางคน ที่เดินมาซื้อน้ำพอดี " ขอโทษค่ะ " ขวดน้ำเย็นโดนเสื้อนักเรียนของคนตรงหน้า ทำให้เปียกชื้นนิดหน่อย " ไม่เป็นไร " คนตัวสูง บอกเสียงอ่อนโยน แล้วมองคนที่เดินชนตัวเอง ใบหน้าสวยหวานไม่เงยหน้ามองด้วยซ้ำ ว่าเค้าเป็นใคร เจ้าตัวก้มหน้าเดินหนีไปก่อน พิสิทธิ์ พิริยะกุลวงค์ ชื่อที่ปักอยู่ที่หน้าอก ทำเอาคนที่ซุ่มซ่ามอย่างเธอ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง มีใครที่โรงเรียนบ้าง ที่ไม่รู้จักเค้า " มาแล้ว " คนที่เดินไปซื้อน้ำ วางขวดน้ำลงกับโต๊ะอาหาร แล้วส่งหลอดให้เพื่อน ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นรัว ค่อยๆ ผ่อนคลายลง " เสร็จแล้ว ขอบคุณมากจ้ะ " คนที่ใช้เวลาลอกการบ้านไม่ถึงสิบนาที เก็บสมุดแบบฝึกหัด ใส่กระเป๋าให้เพื่อน และ ให้ตัวเอง เก็บอุปกรณ์เครื่องเขียน แล้วหันไปมอง โต๊ะกลางโรงอาหาร ที่ส่งเสียงดังลั่น " อุ้ย พี่พีช กลับมาแล้วหรอ " รุ่นพี่มอหกปีที่แล้ว ที่เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ไปต่างประเทศ กลับมาเรียนซ้ำชั้นปีนี้พร้อมพวกเธอ กลับมาจากต่างประเทศแล้ว ชายหนุ่มผู้โดดเด่น ท่ามกลางสปอร์ตไลท์ " มาแล้วสิ ก็นั่งอยู่ตรงนั้น " ขนมจีนที่ทานข้าวหมดจาน ตอบเพื่อนแล้วมองคนที่ช้าที่สุด กำลังตักข้าว อย่างเรียบร้อย " ผิง เจ็ดโมงยี่สิบแล้วจ้ะ " ขนมจีนบอกเพื่อนที่ยังทานไม่หมด " แหม หนม แกห้ามเร่งแม่ผิงของฉัน แม่ผิงเค้าเรียบร้อยละเมียดละไม ไม่เหมือนแก ตักทีเต็มช้อน กินไม่กี่คำก็หมด " มะปรางเอ่ยปากออกมา แล้วลุกไปซื้อลูกชิ้นทอด มา5ไม้ แล้ววางลง " แข่งกัน ลูกชิ้น4ไม้ กับข้าวครึ่งจาน ใครกินหมดก่อน " สองสาวยักคิ้วให้กัน แล้วหยิบคนไม้ ก่อนจะกินลูกชิ้นอย่างรวดเร็ว การแกล้ง ขนมผิงเป็นความสุขอีกอย่าง ของสองสาว " แกล้งอะ " ขนมผิงบ่นออกมา แต่ยิ้มให้เพื่อน สามสาวหัวเราะคิกคักชอบใจ แล้วมะปรางก็รับหน้าที่เก็บจานบนโต๊ะไปเก็บเอาไว้ที่จุดวางจาน หนมจีน ถือกระเป๋าให้เพื่อน แล้วเดินขึ้นอาคารเรียน ไปด้วยกัน เสียงกริ่งเข้าแถวเคารพธงชาติดังขึ้นเมื่อเวลาเจ็ดโมงห้าสิบนาที นักเรียนจำนวนเกือบพันคน ต่างทยอยกันเดินไปเข้าแถวเคารพธงชาติ เสียงเพลงประจำโรงเรียนจบลง พร้อมกับที่เสียงคุณครู เรียกให้นักเรียนทั้งหมดประจำที่ " พี่พีชกลับมาแล้ว " เสียงเพื่อนต่างห้อง ที่เข้าแถวข้างๆ กัน พูดคุยถึง คนที่เพิ่งกลับมา " สวัสดีนักเรียน " อาจารย์ฝ่ายวิชาการ เริ่มการสนทนากับนักเรียน แล้วหันไปมอง คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ก่อนจะพูดขึ้นมา " รุ่นพี่ของพวกเรา ที่สอบชิงทุนการศึกษาไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศกลับมา เรียนชั้นมัธยมหกในปีนี้ด้วย เอ้า ปรบมือต้อนรับ " เสียงอาจารย์บอกด้วยความภูมิใจ " สวัสดีครับ อาจารย์ทุกท่าน น้องๆ ทุกคน พี่ชื่อ พีช พิสิทธิ์ พิริยะกุลวงศ์ ครับ "ชายหนุ่มแนะนำตัวเพียงเท่านี้ แต่รุ่นน้อง กรี้ดกันดังสนั่น " หล่อละลาย " คนข้างๆ บอกออกมา แล้วมองคนที่ยืนอยู่ไกลๆ ขนมผิงแอบยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า กลิ่นน้ำหอมยังติดจมูกอยู่เลย " หล่ออะ แต่สู้พี่ชายเค้าไม่ได้ " หนมจีนบอกกับเพื่อนรัก ที่ยืนอยู่ข้างหน้า " ไม่เห็นหล่อเลย พี่ปัง ธรรมดา " มะปรางบอกออกมา ทำเอาคนอยากจับคู่พี่ชายกับเพื่อนค้อนออกมา " จ้ะ คุณมะปราง หล่อแบบพี่ชายฉัน ธรรมดาแล้วแบบไหนที่ไม่ธรรมดา " " ฉัน สายฝอจ้ะ ไม่ชอบสายตี๋แบบพี่ปังของแก " คนที่มีเวย์ชัดเจนตอบกลับไป " ดีแล้ว เพราะพี่ปัง น่าจะชอบเรียบร้อย นุ่มนวล อ่อนโยน แบบแม่ผิงของเรา ส่วนแก ก็ขอไปสายฝอ แบบที่ชอบที่ชอบแล้วกัน " หนมจีนบอกเพื่อน แล้วหันมากระซิบแม่ผิง ที่ยืนอยู่ตรงหน้า " แล้วผิงชอบแบบไหน ขาวตี๋แบบพี่ปัง พอได้ไหม " คนไม่มีสเป็คส่ายหน้า " ไม่รู้สิ ไม่ได้ชอบแบบไหนเลยแค่เห็นแล้ว ใจเต้นแรง ไม่เป็นตัวของตัวเองละมั้ง " เจ้าตัวตอบกลางๆ " งั้นพี่ปังของแก หมดสิทธิ์เพราะเจอหลายรอบแล้ว แม่ผิงก็ยังปกติดี " มะปรางบอกด้วยรอยยิ้ม " จ้า แม่สายฝอ " หนมจีนประชดใส่ แล้วมองเพื่อนสาว ที่มองออกไปตรงหน้าแถว แทบไม่ละสายตา
" นางสาว พริมรตา เวชนนท์ ชั้น ม6/5 ให้มาที่ห้องฝ่ายปกครองด้วยค่ะ " เสียงประกาศเรียกชื่อ ขนมผิง ในช่วงพักกลางวัน ในขณะที่นักเรียนเกือบทั้งหมด นั่งทานอาหารอยู่ที่โรงอาหาร ทำให้ คนที่ถูกเรียกชื่อ เป็นเป้าสายตา " ผิง มีอะไร " คนที่ถูกเรียกส่ายหน้า แล้วมองอาหารในจาน ที่ทานเกือบหมดแล้ว จึงยกขวดน้ำขึ้นมาดื่ม " ไปเลย เดี๋ยวเค้าเก็บให้ " มะปรางบอกกับเพื่อน แต่หนมจีนส่ายหน้า " ปราง ไปกับผิง เดี๋ยวเค้าเก็บจานเอง แล้วจะรีบตามไป " สามสาว ไม่เคยทิ้งกัน บอกออกมา " ไม่เป็นไร ผิงไปคนเดียวได้ กินขนมกันไปเถอะ " คนที่รู้นิสัยเพื่อนดี บอกออกมา เกรงใจที่เพื่อนจะต้องอดขนมตอนกลางวัน " ไม่เอา ลุกเร็ว " มะปรางลุกขึ้น แล้วจับมือเพื่อนสาวเดินออกจากโรงอาหาร ตรงไปยังอาคารเรียนหลัก ซึ่งด้านล่าง เป็นห้องฝ่ายปกครอง ติดกับ ห้องประชาสัมพันธ์ ประตูกระจกสีชาทำให้มองไม่เห็นภายใน ว่ามีอะไรเกิดขึ้น กริ่งหน้าห้องที่มีเอาไว้ให้กดเรียกอาจารย์ ถูกกดทันที ประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับที่อาจารย์หญิงวัยกลางคน โผล่หน้าออกมา " มาแล้วหรอ พริมรตา " อาจารย์แม่ เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงดุดัน ตามสไตล์ แล้วมองเพื่อนข้างๆ ที่มาด้วยกัน " ไม่ต้องรอหรอก อีกนาน ฉันบอกมาดามแล้ว ว่าคาบฝรั่งเศส พริมรตาจะไม่เข้าเรียน " อาจารย์บอกย้ำ กับเพื่อน แล้วมองใบหน้าสวยใส ของสาวน้อย " เข้ามาสิ " ประตูเปิดกว้างออก ขนมผิงถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน หนมจีนวิ่งกระหืดกระหอบตามมาพอดี " ไปไหนแล้ว " คนที่ตามมาทีหลัง หอบแฮกๆ พยายามมองเข้าไปด้านใน " อาจารย์แม่ออกมารับเองเลย แถมยังบอกว่า คาบมาดามจะขอลาด้วย แบบนี้ หมายความว่าไง " มะปรางบอกกับหนมจีน " ก็ไม่หมายความว่าไง อย่าคิดเยอะ ไปเหอะ เดี๋ยวเบรคบ่าย ค่อยลงมารับผิงอีกรอบ " คนที่ห่วงเพื่อน ยังคงละล้าละลัง มองหน้ามองหลัง ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป ประตูในห้องปิดสนิทแล้ว แอร์เย็นฉ่ำ เมื่อเข้าไปถึง อาจารย์หลายคนนั่งกันอยู่ " นี่ไง ขนมผิง " อาจารย์ประจำชั้น นั่งรออยู่แล้ว ยิ้มออกมา เมื่อเห็นลูกศิษย์คนโปรด " น่ารัก เรียบร้อย ไหมคะ อาจารย์ " คนที่เปรียบดั่งแม่ของชั้นม6/5 อวดลูกสาว ที่เพิ่งมาถึง " สูงเท่าไหร่ " อาจารย์สาวถามขึ้นมา " 165ค่ะ " คำตอบน่าพอใจ " โอเค เอาพริมรตา เนี่ยแหละ " คนถูกเลือกไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวอะไร ยืนทำหน้างง แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้นมา " ขนมผิงไปเปิดประตูให้ครูหน่อย " ผู้ที่อายุน้อยที่สุด ถูกใช้งานทันที ประตูเปิดออก พร้อมกับคนที่ยืนรออยู่ ตกใจไม่แพ้กัน พริมรตาเปิดประตูค้างเอาไว้ แล้วคนที่อยู่ข้างนอก ก็ผลักประตูค้างเอาไว้ " มาแล้ว ตาพีช " อาจารย์แม่ เรียกชื่อเล่นอย่างสนิทสนม แล้วมองคนที่ยืนอยู่ห่างกัน เป็นเมตร " มาคู่กันหน่อยสิ " อาจารย์แม่ออกคำสั่ง เรียกนักเรียนสองคนให้มายืนคู่กัน " แมทช์ไหมคะ พอดีเลย เดี๋ยวขนมผิงใส่รองเท้าส้นสูงสักหน่อย ก็พอดี " อาจารย์สาวฝ่ายประชาสัมพันธ์ยิ้มออกมา แล้วมองคนทั้งคู่ " ดูความสูงสิ พอดีกันเลย ตอนนี้เท่าระดับหัวไหล่ของพีช เหมาะสมกันมาก " คนที่ยังไม่รู้เรื่องราว ทำหน้างง " ไม่งงสิจ้ะ ขนมผิง งานกีฬาสัมพันธ์ของโรงเรียน ที่แข่งกับโรงเรียนเพื่อนบ้าน ปีนี้ ครูจะให้พีชถือธงโรงเรียน แล้วขนมผิง ถือป้ายโรงเรียน คู่กับพีชจ้ะ " คนที่ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุที่ถูกเรียกให้มาที่นี่ ยิ้มออกมา แล้วเหลือบมองคนข้างๆ ที่ยืนคู่กัน " สวัสดีครับ พี่ชื่อพีช " เค้าแนะนำตัวแล้วมองคนข้างๆ ที่มองหน้าเค้าอยู่พอดี " สวัสดีค่ะ พี่พีช ขนมผิงค่ะ " คนที่เขินจัดแนะนำตัว แล้วพยายามไม่สบตากับเค้า เฉไฉไปทางอื่น " งั้น วันนี้ไปลองชุดให้เรียบร้อยเลยนะคะ ไหนๆ เด็กๆ ก็ลาคาบบ่ายแล้ว " อาจารย์สาวขอความเห็นจากอาจารย์ฝ่ายปกครอง ที่จะนำตัว นักเรียนออกนอกโรงเรียน ไปที่ร้านชุดไทยที่อยู่ไม่ไกล " ไปเลยก็ได้ เดี๋ยวไปรถตู้ของโรงเรียนกันนะ " นักเรียนหญิงขึ้นไปบนรถแล้วนั่งเบาะหลังตามมารยาท ก่อนที่คนที่ตามมา จะนั่งข้างกันไป อาจารย์สาวสองคนนั่งที่เบาะหน้าคู่กัน แล้วรถก็ขับออกจากโรงเรียนช้าๆ ช่วงบ่ายก็ยังมีรถเต็มถนนอยู่ดี อาจารย์สาวคุยกันไประหว่างทาง ไม่ได้สนใจ คนที่อยู่ข้างหลัง ที่นั่งหัวใจเต้นแรงอยู่ในตอนนี้ " อยู่ห้องไหน " เค้าถามห้องของเธอ เหมือนเป็นการชวนคุย " ห้อง5ค่ะ สายศิลป์ " คนที่เรียนสายวิทย์ห้องสมาร์ท พยักหน้ารับรู้ แล้วบทสนทนาก็จบลง ใบหน้าขาวใส มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ไม่กล้ามองไปทางเค้า รถตู้จอดให้ลงอย่างเร่งด่วน คนที่ลงทีหลังสุด เลิ่กลั่กจนเหยียบบันไดพลาด แต่คนที่มองมาอยู่แล้ว รับเอาไว้แล้วประคองได้ทัน ก่อนที่รถจะรีบออกตัวไปอย่างรวดเร็ว มือที่จับเอวอยู่ ปล่อยช้าๆ แล้วยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่า คนที่เกือบล้ม หน้าแดงจัด " ร้อนหรือเขิน " เค้าถามออกมา แล้วเดินนำหน้าไปไม่รอคำตอบ คนถูกถามค้อนกับลมกับฟ้า เขินค่ะ เขินพี่พีชนั่นแหละ คนอะไร มั่นใจในตัวเองมาก พนักงานในร้าน มองนักเรียนชายแล้วยิ้มกว้าง " อาจารย์ขา ขอยืมตัวไปเทสต์หน้ากล้องได้ไหมคะ งานดีขนาดนี้ " คนถูกชมยิ้มออกมา แล้วมองคนข้างๆ ไม่วางตา " คนนี้ก็สวย ตัวบาง แต่ดูมีอะไร " คำว่ามีอะไร ทำเอาคนที่พอรู้ ยิ้มกว้าง " ของผู้หญิง อยากได้สีชมพูกลีบบัว มีไหมคะ " อาจารย์สาวถามออกมา สีชมพูเป็นสีประจำโรงเรียน " ผู้ชายใส่ขาว นุ่งโจงกระเบนสีดำ " อาจารย์ที่คิดมาแล้ว บอกออกมา ช่างที่ร้าน เดินมาจับมือ สาวน้อยเข้าไปข้างในห้องแต่งตัวทันที ชุดไทยสีชมพูหวาน สไบเฉียง กับผ้าถุงปักระยิบระยับ ทำเอาคนที่เห็นเอ่ยปากออกมา " แม่เอ้ย ขนาดยังไม่เต็มสาว ยังสวยขนาดนี้ ผิวเอย หน้าเอย หน้าอกเอย สะโพกเอย ดีไปหมดเลยลูก " คำชมจากช่าง ทำเอาคนที่ไม่เคย แต่งตัว หน้าแดงจัด " อายุเท่าไหร่แล้วคะหนู " " 17ค่ะ " " โอ้ย พี่อยากได้ไปประกวดนางงาม อีกสักปีสองปีนะลูก พี่จะส่งเข้าประกวด " คนที่พ่อแม่หวงส่ายหน้าก่อนเลย " ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ค่อยชอบ " คนขี้อายบอกออกไป แล้วเดินออกไปข้างนอก ที่มีคนรออยู่ ใบหน้าสวยหวานมองคนตรงหน้า แล้วก้มหน้าลง เค้ามองเธอแบบนี้ได้ไง
ชุดไทยสไบเฉียงสีชมพูหวาน ที่สวมใส่อยู่นี้ ขับผิวขาวผ่องของคนตรงหน้าอย่างงดงามที่สุด อาจารย์สาวมองลูกศิษย์แล้วยิ้มกว้างออกมา " สวยจริงปังจริงลูกศิษย์ฉัน " มือที่จับอยู่ที่แขนจับหมุนตัวไปรอบๆ แล้วมองด้วยความพอใจ " มีรองเท้าส้นสูงไหมคะ ขอยืมให้ลองหน่อย " พนักงานทางร้าน หยิบรองเท้าส้นสูง มาวางไว้ให้ แล้วคนที่ยืนอยู่ ก็มองหาที่นั่ง แล้วไปนั่งสวมรองเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืน ด้วยความระมัดระวัง มือของอีกคน คว้าแขนเอาไว้ ให้เธอทรงตัว ก่อนจะยิ้มออกมา กับท่าทางเก้ๆ กังๆ " นั่นไง ปัญหา " คนที่ไม่เคยใส่ชุดแบบนี้ ใส่รองเท้าแบบนี้ ยืนทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ทำเอาคนในร้านอมยิ้มกันออกมา ด้วยความเอ็นดู " ขนมผิง ตอนเย็นเรียนพิเศษไหมลูก " อาจารย์ถามด้วยความเอ็นดู กับความเด๋อ " เรียนค่ะ ที่สยาม ห้าโมงครึ่งถึงสองทุ่มครึ่ง วัน จันทร์อังคารพุธค่ะ " คนที่ได้ยินพยักหน้ารับรู้ " งั้นเอาแบบนี้ ตอนกลางวัน หลังทานข้าวเสร็จ มาเดินเล่นๆ วันละสักครึ่งชั่วโมง ส่วนตอนเย็น ถ้าว่าง ก็เดินที่สนามหญ้าให้คุ้นชิน ได้ไหมคะ" อาจารย์วางแผนให้เสร็จสรรพ มองลูกศิษย์สาวน้อยด้วยความพอใจ เสียงกริ่งพักเบรคสิบห้านาทีในช่วงบ่ายดังขึ้น สองสาววิ่งออกจากห้องเรียนตรงดิ่งมาที่ห้องฝ่ายปกครอง ก่อนจะหยุดนิ่ง เมื่อเห็นเพื่อนรัก ยืนคุยกับใครบางคน " แล้วเจอกันนะ ตั้งใจเดินละ " คนที่สวมรองเท้าธรรมดาบอกกับเพื่อนรุ่นน้อง แล้วเดินแยกกลับห้องไป ส่วนคนที่ยืนนิ่งอยู่ ร้องออกมา ด้วยความตกใจ เมื่อถูกจี้เอว " กรี้ด " เสียงร้องกรี้ดออกมา ไม่เบานักทำให้คนที่เดินไปไม่ไกล หันกลับมามอง ก็เห็นสามสาว ยืนหัวเราะอยู่ด้วยกัน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคร่งขรึม อมยิ้มแล้วเดินกลับห้องเรียนของตัวเองทันที " คุยอะไรกัน มีโมเม้นท์หวานๆ ด้วย " มะปรางถามถึงรุ่นพี่สุดฮอต ลืมเรื่องราวที่เพื่อนต้องถูกเรียกมาจนหมดสิ้น " ไม่ได้คุยอะไรเลย ก็แค่ทักทายปกติ " คนที่พยายามเก็บความรู้สึกของตัวเอง บอกออกมา แล้วจับมือเพื่อนคนละข้าง เดินออกมาจากจุดนั้น " เออ ลืมเลย มีเรื่องอะไร " ขนมจีนถามคำถามเข้าประเด็น " อาจารย์แม่ จะให้ผิง เป็นตัวแทนโรงเรียนถือป้ายกีฬาสัมพันธ์ " คนที่ไม่ค่อยมั่นใจ ก้มหน้าก้มตาตอบ แต่คนข้างๆ สองคน แอบวี้ดออกมา " หมายความว่า เดินคู่กับคนคนนั้นใช่ไหม " " คนคนนั้นคือคนคนไหน " ความย้อนคำ ทำเอาเพื่อนอยากจะวี้ดด้วยความหมั่นไส้ " เล่นตัว ตอบมา เอาดีดี " " อือ พี่พีชเค้าถือธง " คำตอบที่ถูกใจ ทำเอาสองสาวปรบมือเสียงดัง " โอ้ย อิจฉา อยากไปเจอพี่พีชใกล้ๆ " หนุ่มฮอตประจำโรงเรียน ที่สาวๆ ทั้งรุ่นน้อง และรุ่นเดียวกัน ใฝ่ฝัน " เจอใกล้ๆ แล้วหล่อไหม " " ก็หน้าตาดี " คำตอบที่ตอบเป็นกลาง ทำให้เพื่อนค้อนใส่ " แบบนี้เค้าเรียกว่า หล่อมาก ดีมาก งานดีสุดๆ จะมาบอกว่า หน้าตาดีแบบนั้นไม่ได้จ้ะ เพื่อนรัก " มะปรางบอกจากใจจริง แล้วสามสาวก็เดินตรงมาที่ห้องน้ำหญิงของฝ่ายมัธยมปลาย ที่มีนักเรียนรุ่นเดียวกัน กำลังยืนส่องกระจกอยู่ คนที่กำลังหวีผม ปรายตามองสามคนที่เข้ามาใหม่ ยืนส่องกระจกไม่ห่างนักด้วยความไม่พอใจ ความจริงก็ไม่มีอะไรสักนิด แต่ว่า ก็แค่ไม่ชอบหน้า เท่านั้นเอง ไม่ถูกชะตา โดยเฉพาะคนที่ยืนกลาง ขนมผิง " แก พี่พีช หล่อแซ่บมากจริงๆ วะ " คนที่กำลังหวีผม เติมลิปมันบอกกับเพื่อน แล้วส่องกระจก สำรวจความเรียบร้อย " วันนี้วันจันทร์ ฉันจะไปดักเจอเค้าที่สยาม " คนที่รู้ความเคลื่อนไหว เป็นอย่างดี บอกกับเพื่อนที่ยืนรออยู่ " แก รู้ได้ไง ว่าเค้าไปไหน " " เรียนพิเศษ พี่พีชเรียนพิเศษ สามวัน ที่สยาม ฉันรู้ ฉันไปสืบมาแล้ว " " แล้วแก จะโดดคลาสอาจารย์สังคมหรอไง " คนที่มีเรียนด้วยกัน ถามขึ้นมา ด้วยความเป็นห่วง " เออ ฉันจะโดดคลาสอาจารย์สังคม ไปตามหาหัวใจของฉัน พี่พีช ต้องเป็นของแอปเปิ้ล " เพื่อนๆ ส่ายหน้ากันเป็นแถวกับคำพูดที่แสนมั่นใจของคนตรงหน้า แอปเปิ้ล สวย หน้าตาดี แต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไป ชอบคิดว่า ชอบใครแล้ว คนนั้น ก็ต้องชอบตัวเอง กลับ คนที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาพร้อมกัน มองหน้ากันตาปริบๆ ในห้องก็มีคนพูดทีเล่นทีจริง เรื่องพี่พีช แต่ไม่มีใครสักคน จะเอาจริงเอาจัง เหมือนแอปเปิ้ลสักคนเลย ถึงขนาดว่า จะโดดเรียนไปหา ก็ถือว่ามากไปแล้ว " เย็นนี้ก่อนเข้าเรียน ไปกินไก่ทอดไหมจ้ะ " คนที่หิวทุกเย็นถามเพื่อน " ได้นะ " ขนมผิงตอบตกลงแต่อีกคนส่ายหน้า " อยากกินยำแซ่บ " คนกลางส่ายหน้า ด้วยความลำบากใจ " แต่ไม่เป็นไร กินไก่ทอดก็ได้ แล้วขากลับค่อยสั่งยำกลับบ้าน " หนมจีนบอกกับเพื่อนสาว " อะไร จะกินอะไรเยอะเบอร์นั้น " มะปรางบ่นออกมา " ก็พวกแก กลับบ้านไป ก็มีข้าวที่บ้านกิน ที่บ้านฉัน มีแต่พี่ปังคนเดียว แล้วพี่ชายที่แสนดีเยี่ยม จะหุงข้าวรอเหรอ ไม่มีทาง " สองพี่น้องที่เข้ามาอยู่ด้วยกันตามลำพังในกรุงเทพ เพื่อเรียนหนังสือ แทบจะไม่ได้ชีวิตร่วมกัน นอกจากเวลากลางคืน ที่จะกลับมานอน แล้วออกไปตอนเช้า " เออ ขอโทษนะ หนม ฉันลืมไป " มะปรางขอโทษเพื่อนรัก แล้วบอกเสียงเบาก่อนอาจารย์จะเดินเข้ามาว่า " งั้นวันนี้เย็นกินยำ แล้วมื้อค่ำ ฉันค่อยสั่งไก่กินที่บ้านก็ได้ " ขนมผิงยิ้มออกมา เพื่อนสองคน เป็นคนจิตใจดี มีน้ำใจ แม้บางครั้งบางที ที่คิดเห็นไม่ตรงกัน แต่ไม่มีใครจะเอาชนะกันเลยสักครั้ง อาหารบนโต๊ะหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว ยำหลายจาน ไก่ทอด หมูทอด และข้าวเปล่า ที่สั่งมากิน ไม่เหลืออะไรเลยทั้งนั้น " โอ้ย อิ่มหนักมาก " คนที่อิ่มจริง บอกออกมา " ควรอยู่ กินเยอะกว่าใคร " มะปรางบอกออกมา แล้วมองเพื่อนที่กำลังจะเรอ " อย่านะไอ้หนม อายเค้า " เสียงเรอออกมา ดังไม่มาก เพราะขนมผิง ใช้ทิชชูปิดปากเพื่อนทัน " ฉันมีพี่ชาย ถ้าฉันกินน้อย ฉันก็ไม่โต " คนที่กินจุกำลังขอความเห็นใจ " ไปเถอะ เหลืออีกสิบห้านาทีเอง " ขนมผิงชวนเพื่อนเช็กบิลและออกจากร้าน ค่าเสียหายคนละสองร้อยกว่าบาท สำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ประตูกระจกใส ถูกผลักเข้าไป แอร์ภายใน ปะทะกับคนที่เดินเข้ามา พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลา ของคนที่ยืนอยู่ข้างใน โดดเด่น สะดุดตา " พี่พีช " " ขนมผิง "